αρχείο λήψης

Πηγή: εδώ!

Ο όρος «κοινωνική δικτύωση» όπως προβάλλεται μέσα από τα social media είναι εν πολλοίς απατηλός. Βγάζοντας φωτογραφίες του εαυτού μας και των φίλων μας, αυτές τις άτεχνες smile φωτογραφίες, οι κοινωνικές συναλλαγές μας είναι λιγότερο απαιτητικές και πιο επιφανειακές από τις συναλλαγές πρόσωπο με πρόσωπο. Κατά συνέπεια, η περιέργεια με την ευκολία συνδυάζονται καταπληκτικά.

Πληθαίνουν έτσι και οι «φίλοι» στο facebook. Όπως όμως λέει ο ιστορικός του facebook David Kirkpatrick, η απόκτηση φίλων είχε εξ αρχής ένα στοιχείο ανταγωνιστικότητας…αν ο συγκάτοικός σου είχε 300 φίλους κι εσύ είχες μόνον 100, έπρεπε οπωσδήποτε να προσπαθήσεις να τα καταφέρεις καλύτερα[1].
Από εκεί και πέρα τα πράγματα γίνονται πολύ πιο σοβαρά από μία «χαλασμένη» αισθητική ή έναν υπερφίαλο ναρκισσισμό. Το διαδίκτυο  ευνοώντας τον σύντομο, αποσπασματικό λόγο και τη στιγμιαία είδηση ή το ευφυολόγημα, δημιουργεί ένα πλαίσιο καταφυγής για άτομα με θρυμματισμένη εαυτότητα. Οι συγκρούσεις και οι «τσαμπουκάδες» φαίνονται ακραίοι διότι είναι εικονικοί, διαμεσολαβημένοι από το Μέσο. Το τραβάνε στα άκρα γιατί τους είναι εύκολο πίσω από την οθόνη. Είναι κάτι σαν αυτούς που βομβαρδίζουν πόλεις μέσω του υπολογιστή. Αντίστοιχα, οι «πλάκες» είναι επιπέδου γηπέδου. Την ίδια στιγμή που η αυστηρότητα σε ζητήματα πολιτικής ορθότητας άτεγκτη. Ο ναρκισσιστής χρήστης των social media πολλές φορές φαντασιώνεται ότι είναι αρχηγός ή ηγέτης ενός διαδικτυακού «κόμβου». Η προσωπική ισχύς επιβεβαιώνεται, μέσω των «μπλοκαρισμάτων» και των καταγγελιών. Υπάρχει μία φετιχιστική αγάπη για τον «τοίχο» που πάντα πρέπει να αρέσει στους πολυάριθμους φίλους.
Προέκταση αυτών των σκέψεων είναι και η θεωρία της «επιλεκτικής έκθεσης» (selective exposure), σύμφωνα με την οποία όταν το υποκείμενο συναντά μηνύματα που αντίκεινται στο δικό του σύστημα πεποιθήσεων, αισθάνεται άβολα και αναζητά αντί αυτών μηνύματα με τα οποία συμφωνεί.
Η έρευνα των blogs επιβεβαιώνει ως ένα βαθμό αυτή την άποψη καθώς με επίκεντρο διάφορα θέματα (issues) όπως ο πόλεμος στο Ιράκ ή οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ διαμορφώνονται συστάδες/συστοιχίες (clusters) διασύνδεσης μέσω links μεταξύ ομοιογενών blogs ή μεταξύ blogs ίδιων πολιτικών απόψεων (συντηρητικών ή δημοκρατικών)[2]. Δεν πρέπει άλλωστε να μας διαφεύγει το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά media, οι νέες τεχνολογίες δεν «εισβάλλουν» στον ιδιωτικό χώρο απρόσκλητες, προϋποθέτουν τη διαδικασία της επιλογής ή της εκλογής του περιεχομένου από τον χρήστη[3].
Ακόμα και ο R. Kelly Gerrett που έχει μελετήσει την on line αναζήτηση πολιτικής πληροφόρησης από αντίθετες ομάδες υποστήριξης, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όντως υφίσταται ιδεολογική επιλεκτικότητα, μόνο που οι αντίθετες απόψεις δεν αποκλείονται εντελώς ̇ πολύ περισσότερο, οι πιο ακραίοι υποστηρικτές (των Bush και Kerry στην έρευνα) είναι και αυτοί που θα διαβάσουν τα αντίπαλα sites, ενδεχομένως προκειμένου να ενισχύσουν τις απόψεις τους[4].
O τρόπος διασύνδεσης είναι επίσης ενδεικτικός του κατά πόσο όντως υφίσταται διάλογος ανάμεσα σε ομάδες με διαφορετικές απόψεις. Τα «επιχειρήματα του αχυράνθρωπου» (straw-man arguments) είναι ο συνηθέστερος τρόπος διασύνδεσης με αντίπαλους bloggers ̇ πρόκειται για επιφανειακή επιχειρηματολογία που απλά αναδεικνύει το λάθος της αντίπαλης άποψης (χωρίς βαθύτερη διαπραγμάτευση). Σε αντίθεση μ’ αυτά υπάρχουν επίσης τα «επιχειρήματα διαφωνίας», τα ουδέτερα ή μη πολιτικά posts, και μία ιδιαίτερη κατηγορία: τα posts πρόσκλησης (guest posts) που αφορούν επισκέψεις από bloggers διαφορετικής ιδεολογίας σε κάποιο «αντίθετο» blog[5].
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s