αρχείο λήψης

Aς ξεκινήσουμε από τα βασικά:

  1. In December 9th 1948, the General Assembly of the United Nations approved and proposed for signature and ratification the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (UN Resolution 260 A (III)), which entered into force on January 12th, 1951.
    The Convention embodies in its article 2 a concept of genocide, highly influenced by Lemkin’s zealous campaigning efforts:
    Article 1
    The Contracting Parties confirm that genocide, whether committed in time of peace or in time of war, is a crime under international law which they undertake to prevent and to punish.
    Article 2
    In the present Convention, genocide means any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such:
    (a) Killing members of the group;
    (b) Causing serious bodily or mental harm to members of the group;
    (c) Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;
    (d) Imposing measures intended to prevent births within the group;
    (e) Forcibly transferring children of the group to another group, [Pablo Salvador Coderch, Antoni Rubi Puig, Genocide Denial and Freedom of Speech, Barcelona, October 2008]
  2. genocide was generally, although perhaps not exclusively, committed under the direction or, at the very least, with the benign complicity of the State where it took place. Usually, the crime was executed as a quite overt facet of State policy, particularly within the context of war or colonial conquest [William A. Schabas, Genocide in International Law, Cambridge University Press]
  3. Δεν είναι μόνο ο Z. Bauman που συνδέει το Ολοκαύτωμα με την μοντερνιστική ιδεολογία (στο Modernity and the Holocaust). Η αντίληψη του μοντερνισμού (τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα) ότι οι ανθρώπινες κοινότητες αποτελούν «υλικό» για ταξινόμηση, διάπλαση και αναδιαμόρφωση αποτελούσε «κοινό τόπο» στις κοινωνικές επιστήμες. Οι Νεότουρκοι πήραν αυτή την επιστημονική άποψη και την έθεσαν σαν εργαλείο πραγματοποίησης του συγκεντρωτικού-εθνικού τους κράτους.
    Οι «εκτοπίσεις», που μας ξενίζουν σήμερα, ήταν μία πραγματικότητα της εποχής, με διαβαθμίσεις βέβαια σκληρότητας και επιείκειας (ως τμήμα του social engineering τις είχαν εφαρμόσει οι Βρετανοί στις Αποικίες τους, οι Ρώσοι στον Καύκασο, και επρόκειτο αργότερα να δοκιμαστούν τραγικά και ολοκληρωτικά με τους Ναζί). Αυτήν την πραγματικότητα σπούδασαν οι Νεότουρκοι. Και είναι αυτή η (δυσάρεστη) αλήθεια της Ευρώπης που θα κάνει τον Χίτλερ να δηλώσει το 1939 «ποιος θυμάται σήμερα τον αφανισμό των Αρμενίων;», όπως ο ίδιος είχε κατηγορήσει τους Αμερικάνους για ανάλογες πρακτικές κατά των Ινδιάνων.
    Από τον εχθρό πάντα μαθαίνεις καλύτερα την αλήθεια σου. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Δεν πρόκειται απλά και μόνο για μία «φάση» στην ιστορική εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού, η οποία θα παρέλθει και θα απωθηθεί με την βοήθεια διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων. Πρόκειται για κάτι περισσότερο.
    Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης αναδεικνύεται (όπως και στην μελέτη της κάθε ανάλογης περιπέτειας) από την ύπαρξη «σταδίων», πλάνων διαδοχικών, που διαμόρφωναν και διαμορφωνόντουσαν από τις ελίτ των Νεότουρκων. Μετά το Plan A που προέβλεπε συνεργασία με τους αρμένιους εθνικιστές (μέχρι το 1915, περίπου) ακολούθησε το Plan B με τις βίαιες εκτοπίσεις και το Plan C με την ολοκληρωτική εκκένωση περιοχών της Ανατολίας και την συγκέντρωση του αρμένικου πληθυσμού σε «ειδικούς χώρους», για να φθάσουμε στο Plan D της εξόντωσης. Αυτά τα πλάνα δεν είναι ασκήσεις επί χάρτου. Η ριζοσπαστικότητα και η όξυνση της μετάβασης από το ένα στο άλλο εξαρτιόταν από τις διεθνείς συγκυρίες (ήττα από τους Ρώσους, απόβαση των Βρετανών, συνεργασία των Γερμανών), την εσωτερική κατάσταση (μεταναστευτικό πρόβλημα, απειλή επανάστασης των Αρμενίων, παραστρατιωτικά σώματα) και τις διενέξεις ανάμεσα στα μέλη του νεοτουρκικού κυβερνώντος κόμματος. Ούτε πάλι ήταν η εφαρμογή των σχεδίων απόλυτα ιεραρχημένη και με συγκεντρωτικό τρόπο αποτελεσματική. Πολύ περισσότερο δύσκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς τάσεις ρατσιστικής εξολόθρευσης και ρατσιστικού τοπικού βανδαλισμού (ήταν διαφορετική η τύχη των Ορθόδοξων από τους Προτεστάντες Αρμένιους, ευνοείτο η αφομοίωση των Αρμένιων και οι γυναίκες, έστω και βιασμένες ή κακοποιημένες, επιζούσαν-πολύ διαφορετικά ήταν τα πράγματα στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων).
    Όμως η γενική αρχή-και εδώ επιστρέφουμε στο social engineering– ήταν ότι η νεοτουρκική ελίτ έπρεπε να «τουρκοποιήσει» το διαλυμένο κράτος, ως φορέας της μοντέρνας ιδεολογίας του οργανικού εθνικισμού, μίας έννοιας που ήταν βαθιά διαποτισμένη από την μείξη του «λαού» (ως μαζικής δύναμης της δημοκρατίας) και του «κράτους» (συγκεντρωτικό όργανο της λαϊκής βούλησης). Αυτό το ιδεολογικό μόρφωμα δεν μπορούσε να υπάρχει έξω από την λαϊκή δημοκρατία και το συνταγματικό κράτος (εξού και μοντερνιστκή ιδεολογία).  Αυτή η καθαρά ευρωπαϊκή ιδεολογία πρέπει να μας κάνει να μην ξαφνιαζόμαστε όταν βλέπουμε τους Νεότουρκους να είναι ταυτόχρονα λαϊκοί, συνταγματικοί, «αριστεροί» (με την έννοια του κοινωνικά και πολιτισμικά προοδευτικού) και βίαιοι εθνικιστές, συγκεντρωτικοί και γενοκτόνοι [Μαν. Βαρδής, Οι σφαγές των Αρμενίων, https://www.academia.edu/17573636/%CE%9F%CE%B9_%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CF%82_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%89%CE%BD-_%CE%AD%CE%BD%CE%B1_%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1]
  4. Ο όρος Γενοκτονία καθιερώνεται στο Διεθνές Δίκαιο μετά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και παραπέμπει σε βιομηχανικά σχεδιασμένη κρατική (της χιτλερικής Γερμανίας) επιδίωξη εξαφάνισης ενός ολόκληρου έθνους. Στο Ολοκαύτωμα δεν εμπλέκονται εδαφικές διεκδικήσεις. Η Γενοκτονία είναι απόλυτη και αφορά ένα ολόκληρο έθνος, όπου κι αν κατοικεί. Γι’ αυτό επί μισό αιώνα δεν υπήρξε χρήση του όρου για άλλη σφαγή πληθυσμών. Η έννοια Γενοκτονία απέκτησε διευρυμένη και χρησιμοθηρική έννοια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν διεθνή όργανα χαρακτήριζαν ως Γενοκτονία τη σφαγή στη Ρουάντα ή ακόμη και τη σερβική επιθετικότητα εναντίον των μουσουλμάνων της Βοσνίας. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχε διεθνής, δηλαδή γενική αναγνώριση της όποιας «Γενοκτονίας». Στην Ελληνική Ιστορία η Μικρασιατική Καταστροφή ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ως Γενοκτονία. Γράφαμε, διδασκόμασταν, θυμόμαστε την Καταστροφή. Αυτό έχει σημασία για να αντιληφθούμε ότι η όψιμη μετακίνηση σε επίπεδο ορολογίας υποκρύπτει απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων, η οποία μάλιστα «επισημοποιείται» με την παραγωγή μιας νέας, μεροληπτικής ιστορίας [Ν. Φίλης, Παλαιοκομματισμός και Γενοκτονία, Η Αυγή, 20.8.2014]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s