a02_17339397

Στο ίδιο μήκος κύματος η έμφαση στην αυθεντικότητα, δηλαδή η εμπιστοσύνη στα συναισθήματα, αντανακλά την κατάρρευση της γονικής καθοδήγησης και την ηθική δικαιολόγηση αυτής της κατάρρευσης. Αφού ο γονιός αδυνατεί να διδάξει στο παιδί τους τρόπους του κόσμου ή να μεταδώσει ηθικές αρχές, του είναι αρκετό να ενθαρρύνει το παιδί στην αυτοπραγμάτωσή του: «είναι πιο σημαντικό για το παιδί να ξέρει τι νιώθει παρά το γιατί το νιώθει», «ο θυμός δεν είναι καταστροφικός για το παιδί, μπορεί να εκτονωθεί χωρίς να καταστρέψει κανένα», «αν ένα παιδί ενοχλήσει τον γονέα, ο γονέας θα πρέπει να εκφράσει την ενόχλησή του αντί να καταδικάσει το παιδί ή την πράξη» . Αυτές και άλλες πολλές συνταγές επιτυχίας δείχνουν και τα όρια της μετα- μοντέρνας επιτρεπτικότητας μίας ναρκισσιστικής οικογένειας [παρέκβαση τέταρτη: η επίδραση της εκλαϊκευτικής ψυχανάλυσης και των διαφόρων βοηθητικών υπηρεσιών του κράτους σε συνδυασμό με την άρνηση της «ενοχής» και αντί αυτής την εξύψωση της ψυχικής ή της κοινωνικής «νόσου» για εγκληματικές πράξεις έχει σαν αποτέλεσμα την μετατροπή των δικαστηρίων ανηλίκων (και όχι μόνο) σε τόπους ηθικής αγωγής και ψυχικής «βοήθειας». Όλα αυτά στο όνομα της καταπολέμησης των βαθύτερων αιτιών και της αναζήτησης των κοινωνικών και ψυχικών «λαθών». Με άλλα λόγια, είναι η συνηθισμένη επιχειρηματολογία που, στις ημέρες μας, πίσω από τις καταστροφές της εξέγερσης των νέων βρίσκει βαθύτερα κοινωνικά και ψυχικά αίτια. Η αντίληψη αυτή του κοινωνικού παραβάτη ως «ασθενή» επιδεινώνει το πρόβλημα. Δεν το επιλύει. Το κράτος επεκτείνει ακόμα περισσότερο την παρεμβατική του λειτουργία μέσω υπηρεσιών στήριξης και αναμόρφωσης. Οι δικαστές που θεωρούν τους εαυτούς τους ειδικούς στις ανθρώπινες σχέσεις, επιδιώκουν να μάθουν όλη την αλήθεια για το παιδί, βιάζοντας ακόμη περισσότερο την ιδιωτική του ζωή, και η δυνατότητα αμφισβήτησης της άδικης απόφασης περιορίζεται, καθώς όλη η κοινωνία μιλά για ανάγκη των νέων για βοήθεια. Στην πραγματικότητα ο παραβάτης νέος δεν μπορεί να συλλάβει τον εαυτό του ως παραβάτη, παρά μόνο σαν θύμα της κοινωνικής αδικίας ή «ασθενή», άρα η αντίδραση του μειώνεται. Η παράβαση σαν έμπρακτη αμφισβήτηση ακυρώνεται στο όνομα της κοινωνικής υγείας […συνέχεια…]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s