Λόγω γενεθλίων…

Advertisements

Το Εθνικό Θέατρο στα όπλα

the-nash-equilibrium-by-pigi-dimitrakopoulou-photo-©-karol-jarek-3-750x4501454083694

Πηγή

Αρχικά βλέπουμε τους Δίκαιους του Καμύ και παρακολουθούμε όλον τον προβληματισμό του εναντίον της τρομοκρατίας. Το πρώτο ερώτημα που θέτει η παράσταση λοιπόν είναι τι άνθρωπος πρέπει να γίνεις προκειμένου να πράξεις αυτό που θέλεις. Αυτό σημαίνει η φράση του Καλιάγεφ από τους Δίκαιους, «Μας έχουν κάνει δολοφόνους».  Η Ντόρα τον προειδοποιεί ότι μπορεί ο Μέγας Δούκας να έχει πονετικά μάτια, ένα μικρό κόψιμο στο μάγουλο από το ξυράφι, διότι «ένας άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος». Ο τρομοκράτης προκειμένου να πείσει τους άλλους και τον εαυτό του λέει «Δεν σκοτώνω το μεγάλο δούκα. Σκοτώνω τον  δεσποτισμό». Έτσι και ο δικός μας, ο Δημήτρης Μάτσαλης, πατρινός αναρχικός του 1890, παίρνει ένα μαχαίρι και σφάζει δύο τραπεζίτες. Όταν τον ρωτούν αν τους ήξερε απαντά «εκτύπησα το κεφάλαιο, όχι τα άτομα!» «Τους εγνώριζες;» «Όχι, σε τέτοιους γαϊδάρους, ληστάρχους, δεν έδωκα ποτέ μου προσοχήν. Και τούτο διότι εξεπροσώπουν το κεφάλαιο. Ως οικογενειάρχας, τους ελυπήθην πολύ».

 

Ο τρομοκράτης πλανάται. Μπορεί μόνο να σκοτώσει έναν άνθρωπο. Και, αν σκοτώνεις έναν άνθρωπο και όχι έναν θεσμό, επειδή οι άνθρωποι είναι πολλοί και πρόθυμοι, η πράξη αυτή είναι πολιτικά ατελέσφορη, ακόμη και της καθαρής τυραννοκτονίας (στα τέλη του 19ου αιώνα είχαμε πέντε δολοφονίες αρχηγών κρατών). Όταν σκοτώθηκε ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ τον διαδέχτηκε ένας άλλος τρισχειρότερος. Όπως είχε πει ένας Ρώσος εμιγκρές στη Γενεύη, σκότωσε έναν ηλίθιο και αμέσως θα βρεθούν δύο να πάρουν τη θέση του

 

Favourite without Portfolio

mead03_3803_01

Πηγή

Until he was forty Hitler lived like a bohemian or a ragged student. He believed such an arrangement was electorally advantageous when the NSDAP’s appeal was chiefly to the working class. His move in 1929 to a large, expensive apartment in the Bogenhausen quarter of Munich was met with accusations of hypocrisy

Digital εξυπηρετήσεις

9706772_l

Εάν κανείς βρει χρόνο από το έργο του Ξηρού στο Εθνικό και την barbie αγρότισσα των τρακτέρ και θέλει να δει τα περί δημόσιας διοίκησης και εφαρμογής της στην Ελλάδα, ας ανατρέξει στη Δημόσια Διαβούλευση για το Σχέδιο Νόμου Σύσταση της Γενικής Γραμματείας Ψηφιακής Πολιτικής. Η «νέα» λοιπόν κυβέρνηση, με μία διαδικασία εντελώς και απολύτως top-down, επιχειρεί να λύσει ένα πρόβλημα δυσλειτουργίας του συγκεκριμένου πεδίου. Μάλιστα επικαλείται και αδήριτες ευρωπαϊκές υποχρεώσεις περί τούτου, καθώς και μία τόσο μπανάλ προβληματική πρωθυπουργοκεντρισμού (καθώς η νέα διοικητική υπερ- μονάδα θα υπάγεται απευθείας στον Πρωθυπουργό, κατά τα ελληνικά- βαλκανικά ειωθότα).

Το τόσο απλό να επιχειρήσει κάποιος να αξιοποιήσει τις υπάρχουσες δομές με τις αναγκαίες προσθαφαιρέσεις, δεν περνά από το μυαλό. Και δεν περνά από το μυαλό διότι τελικά δεν ενδιαφέρεται κανείς. Πρόκειται για μεταφορά στα της διοίκησης μοντέλων του ιδιωτικού τομέα. Στον ιδιωτικό τομέα όταν μία εταιρεία δεν πηγαίνει καλά αλλά κοστίζει να κλείσει, ο ιδιοκτήτης την αποψιλώνει, την αφήνει στη «σχετική» της ησυχία, και ανοίγει άλλη όμοια αλλού, μέχρι να απαξιωθεί πλήρως η πρώτη οπότε και την κλείνει. Κάτι ανάλογο έχουμε και εδώ. Επίσης, η ίδια «ρευστότητα» παρατηρείται και στις «γειτονιές της κρίσης» όπου τόσο εύκολα ανοίγουν οι καφετέριες και οι τυρόπιτες όσο εύκολα κλείνουν και «πάνε αλλού». Είναι η λογική του μεταμοντέρνου εταιρικού φαστ φουντ.

Η «ανα-πλαισίωση» (sic!) αυτού του είδους βοηθά όλους: τους φιλελεύθερους μεταρρυθμιστές γιατί αφήνουν πίσω τους τα «βαριά» και δυσκίνητα σχήματα (που οι ίδιοι έχουν κατά καιρούς φτιάξει), τους «αριστερούς» διότι νομίζουν ότι κάτι κομίζουν, τον εργαζόμενο κόσμο γιατί έχουν την ησυχία τους όσοι έχουν δουλειά (και ελπίζουν να την βρουν όσοι θα διοριστούν στη νέα δουλειά), και την Ευρώπη που υποκρίνεται ότι ρυθμίζει προβλήματα. Όλοι ευχαριστημένοι πιάνουν πάτο! Είναι και αυτό μία επιτυχία…..

Πεντηκοστιανοί, οι νεοφιλελεύθεροι της θρησκείας

20160123_IRP001

Πηγή

As Don Miller of the University of Southern California puts it: “Pentecostal worship is joyous, ecstatic and offers a sense of self-transcendence that fills a void in the lives of migrants—and exorcising demons, literally or metaphorically, can be a way of gaining control over individual or family problems.” Migrants travelling between countries need the same balance of solidarity and catharsis, and are well served by the loose structure of charismatic churches, which can spring up quickly wherever the need arises

 

Η Ροτόντα της Θεσσαλονίκης και η ιστορική μνήμη

800px-Rotonta_Thessaloniki

Πηγή

Οι ανακοινώσεις και οι διαμάχες για τον διαπολιτισμικό χαρακτήρα της Ροτόντας στην Θεσσαλονίκη, για το αν πρέπει να τιμάται και να επισκέπτεται ως μνημείο ή να λειτουργεί ως ιερός Ναός, δεν είναι παρά «κενές περιεχομένου» αντιμαχίες. Βρέθηκε ένα ακόμη πεδίο σύγκρουσης των «εθνικιστών» με τους «εθνοπροδότες», στη κοινή βάση βέβαια ενός διάχυτου λαϊκισμού- καθώς ακόμη και ο Μητροπολίτης Άνθιμος ζητά στην τελική των αναλύσεων δημοψήφισμα για την τοποθέτηση σταυρού στην εκκλησία (τότε αλήθεια τι εκκλησία μπορεί να είναι εάν δεν έχει σταυρό;)

Η αλήθεια είναι όμως ότι οι διαδοχικές μετατροπές της Ροτόντας (ρωμαϊκό μνημείο, βυζαντινός ναός, τζαμί, μουσείο) σηματοδοτούν ένα παρελθόν που δεν είναι αναλλοίωτο ή αβέβαιο. Το παρελθόν πάντα αντιστέκεται στις ερμηνευτικές νομιμοποιήσεις του παρόντος, και αναδύεται θριαμβευτικά. Το ίδιο το παρόν μπορεί να υποστηρίζει διαφορετικές μνήμες [1], αρκεί οι μνήμες αυτές να υπάρχουν. Δηλαδή εάν υπάρχει η κοινωνική ανάγκη της ρωμαϊκής μνήμης της Ροτόντας, αυτή θα αναδειχθεί πραγματικά- δεν θα περίμενε τις παρεμβάσεις δημάρχων και υπουργών. 

Τελικά το κριτήριο είναι η υπαρξιακή αγωνία. Και υπαρξιακή αγωνία σημαίνει πολιτισμός. Όσο και να ξενίζει το σύγχρονο υποκείμενο, οι «τόποι» και οι «μνήμες» δεν είναι wikipedia. Η συλλογική μνήμη συγκροτείται εκτός νεωτερικού χρόνου και επιστημονικού πεδίου. Το παράδειγμα του κινηματογράφου ενός Κουτσαφτή ή ενός Αγγελόπουλου είναι χαρακτηριστικό: η αρχέγονη μνήμη της αρχαίας Ελευσίνας (Αγέλαστος Πέτρα) ή των ληστών της υπαίθρου (Μεγαλέξανδρος) μεταγράφεται σε ένα ζωντανό παρόν. Τα καθημερινά, «διπλανά» πρόσωπα των τόπων ανακαλούν τους παρελθόντες ήρωες, το τοπίο είναι το ίδιο με αυτό που βίωναν οι παλαιότερες γενιές, ο Μεγαλέξανδρος είναι ταυτόχρονα αρχαίος ήρωας, ληστής του 19ου αιώνα και Ελασίτης αντάρτης στα βουνά. Ο ιστορικός χρόνος συνθλίβεται στο φιλμικό παρόν, στο οποίο όμως συνυπάρχουν οι χρόνοι του έθνους [2].

 

To φιάσκο των Ιμίων

imia-2

Το φιάσκο των Ιμίων, 19 χρόνια πριν, ήταν σημείο έναρξης της παρακμής που θα ακολουθούσε. Σημείο και σύμπτωμα ταυτόχρονα μίας βαθιάς κρίσης που συγκλονίζει την μεταχουντική (τουλάχιστον) Ελλάδα. Η αποτυχία σε γεωπολιτικό επίπεδο επίσπευσε την ανάγκη της παρασιτικής αστικής τάξης της χώρας για ασφαλές καταφύγιο στην Ευρώπη του ευρώ. Σημίτης, Πάγκαλος, Χρηματιστήριο, Ολυμπιακοί Αγώνες και τα συναφή. Υπήρξε η αρχή ενός βασανιστικού Τέλους!

El lento ocaso del chavismo

venezuela_flag_map1

Πηγή

“Ha triunfado la guerra económica […] En Venezuela no ha triunfado la oposición. En Venezuela, circunstancialmente el día de hoy, ha triunfado una contrarrevolución.” Maduro bajó momentáneamente el tono pero no la pugnacidad que ha mantenido desde que llegó a la presidencia, como si no hubiera comprendido el mensaje de los votantes y la magnitud de la derrota.

Su gobierno perdió en dieciocho de los veinticuatro estados del país, en las grandes barriadas pobres del oeste y del este de Caracas, en las principales ciudades, en zonas rurales que eran bastiones del oficialismo, en el estado natal de Hugo Chávez e incluso en el vecindario popular donde su tumba ha sido convertida en una suerte de santuario.

La “guerra económica” de la que habla Maduro, y a la que culpa de la crisis, fue respaldada por casi ocho millones de venezolanos que invirtieron la ecuación del poder en la Asamblea Nacional y le plantaron en la cara un contrapeso.

Το δίκτυο…αποβλακώνει

xeimonas2_0

Πηγή

Κανονικά δεν πρέπει να μας ξενίζει τίποτα πια. Η «θολοκουλτούρα» που μαζεύεται σε διάφορους Οίκους Ελεύθερης Σκέψης, δεν είναι παρά αποτέλεσμα της δικτυακής πραγματικότητάς μας. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν υπήρχε το f/b και τα συναφή, δεν θα είχαμε την τιμή να τους γνωρίσουμε

@Αντε, και καλούς 5.000 φίλους Ηλίθιε1