Ο διάολος και η δημόσια διοίκηση

[..] η σφαίρα της πολιτικής γίνεται στη νεωτερικότητα ολοένα και πιο τεχνητή, εφόσον χάνεται η αριστοτελική έννοια του ανθρώπου ως «φύσει πολιτικού και κοινωνικού» ζώου και, ταυτόχρονα, δίνεται μεγάλη έμφαση στους πολιτικούς θεσμούς, μονάχα ως θεσμούς διοίκησης και διαχείρισης της εξουσίας, παραβλέποντας έτσι τη συμβολή των θεσμών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, του ήθους των πολιτών.

[..] Ο εφιάλτης [..] είναι η περίφημη ρήση του Βέμπερ που περιγράφει τον σύγχρονο κόσμο αποτελούμενο από «ειδικούς χωρίς οράματα και ηδονοθήρες χωρίς καρδιά». Όπως υποστήριξε ο Καντ, «το πρόβλημα της ίδρυσης του κράτους μπορεί, όσο σκληρό και αν ακούγεται, να λυθεί ακόμη και για έναν λαό διαβόλων, αρκεί να έχουν νου», εφόσον έτσι μπορούν, ως έλλογα όντα, να «απαιτούν καθολικούς νόμους», και συνεπώς το πολιτικό ζήτημα «δεν απαιτεί ηθική βελτίωση των ανθρώπων» [..] Το πολιτικό ζήτημα γίνεται έτσι απλώς τεχνικό ζήτημα, το ζήτημα της «εύρυθμης οργάνωσης του κράτους που ο άνθρωπος είναι ικανός να πραγματώσει» [Καντ, Προς την αιώνια Ειρήνη]

Πηγή: Μιχ. Πάγκαλος, «Φυσικό Δίκαιο και Δικαιοσύνη», Δικαιοσύνη και Δίκαιο, επιμ. Στ. Ζουμπουλάκης, Άρτος Ζωής, 2015, 346. 351gWoqTgx

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s