Θέλω να πάω στην Ευρώπη, Αλιόσα, θέλω να φύγω από’ δω. Κι ας ξέρω πως θα πάω σ’ ένα νεκροταφείο! Είναι θαμμένα εκεί πέρα πρόσωπα αγαπημένα και η κάθε πέτρα από πάνω τους μαρτυράει για μια τόσο φλογερή ζωή που πέρασε πια, για μια τόσο φλογερή πίστη στο έργο τους, στην αλήθεια τους, στον αγώνα τους και στην επιστήμη τους, που εγώ, το ξέρω από τώρα, θα γονατίσω και θ’ αρχίσω να φιλάω αυτές τις πέτρες και θα κλαίω όντας σίγουρος ταυτόχρονα πως όλα αυτά είναι από καιρό πεθαμένα, πως δεν βρίσκομαι παρά σ’ ένα νεκροταφείο

[Ιβάν Καραμάζοφ στον αδελφό του, τόμος Β΄, 118- από τον Τζ. Στάινερ, Τολστόϊ ή Ντοστογιέφσκι, σ. 60]1a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s