m

[…] H διαδρομή του Φρανσουά Μιτεράν διέπεται στο σύνολό της από μία συνοχή με κύριο χαρακτηριστικό την υπέρβαση των αντιφάσεων: μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, μεταξύ Vichy και Αντίστασης, μεταξύ της έλξης που του ασκεί ο καθολικισμός και της συνειδητής επιλογής της εκκοσμίκευσης. Το φάσμα των συντρόφων του είναι ευρύ: από τα πρώην μέλη της εθνικιστικής οργάνωσης «Cagoule» μέχρι τους νεαρούς φιλόδοξους τροτσκιστές. Η στάση αυτή όμως δεν αποτελεί άραγε κύριο γνώρισμα των ανθρώπων της σύνθεσης, ή μάλλον κάθε ανθρώπου- ορχήστρα που προορίζεται να ενσαρκώσει από την ηγετική του θέση τις αντιφάσεις της χώρας του; Πίσω από τις διαδοχικές τοποθετήσεις του Μιτεράν, διακρίνεται η αχαλίνωτη επιθυμία για κατάκτηση της εξουσίας, μια επιθυμία που θα του επιτρέψει μια μέρα να ασκήσει την εξουσία. Πίσω από τις πολλές μεταμορφώσεις του- φιλόδοξος νεαρός φοιτητής που φλερτάρει με την πιο ακραία Δεξιά, διαπλεκόμενος στο βούρκο του καθεστώτος του Vichy, ατρόμητος αντιστασιακός με το όνομα Morland στο δίκτυο της οδού Saint- Benoit, αιώνιος υπουργός της Δ’ Δημοκρατίας, φανατικός αντίπαλος της γκωλικής Δημοκρατίας, δυναμικός Πρόεδρος που έγινε ο καλοκάγαθος Τοντόν (θείος), δίνοντας ενάντια στον καρκίνο μια μάχη που ο ίδιος τη χαρακτήρισε «τιμητική» […]

[Jacques Julliard, Οι Αριστερές της Γαλλίας, Πόλις, 795]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s