Michael-Jackson

Πηγή

Το cyborg είναι πλάσμα σε έναν μετά-το-φύλο κόσμο· δεν έχει δοσοληψίες με την αμφιφυλία, την προοιδιπόδεια συμβιωτική σχέση, τη μη αλλοτριωμένη εργασία ή κάποιο άλλο δέλεαρ οργανικής ολότητας.
[…]
Το cyborg είναι απόλυτα αφοσιωμένο στην μερικότητα, την ειρωνεία, την οικειότητα και την διαστροφή. Είναι αντιτασσόμενο, ουτοπικό και καθόλου αθώο. Δεν δομείται πια από την πόλωση δημοσίου και ιδιωτικού, κι έτσι το cyborg ορίζει μια τεχνολογική πολιτεία βασισμένη εν μέρει στην επανάσταση των κοινωνικών σχέσεων εν οίκω. Φύση και πολιτισμός ξαναδουλεύονται· η φύση δεν γίνεται να είναι πια πόρος που τον ιδιοποιείται ή τον ενσωματώνει ο πολιτισμός. Οι σχέσεις που σχηματίζουν ολότητες από τα μέρη, κι ανάμεσά τους οι σχέσεις πολικότητας και ιεραρχικής κυριαρχία, διακυβεύονται στον cyborg κόσμο. Αντίθετα απ’ όσα έλπιζε το τέρας του δόκτορα Φρανκεστάιν, το cyborg δεν περιμένει από τον πατέρα του να το σώσει αναμορφώνοντας τον κήπο· δηλαδή κατασκευάζοντας για αυτό κάποιο ετεροφυλοφιλικό ταίρι, οδηγώντας το στην πλήρωση μέσα σε ένα τελειωμένο όλον, μια πολιτεία κι ένα αρμονικό σύμπαν. Το cyborg δεν ονειρεύεται την κοινότητα με βάση το πρότυπο της οργανικής οικογένειας, με μόνη διαφορά την απουσία οιδιπόδειου προτάγματος αυτή την φορά. Το cyborg δεν θα αναγνώριζε καν τον Κήπο της Εδέμ· δεν είναι φτιαγμένο από λάσπη και δεν μπορεί να ονειρευτεί ότι θα επιστρέψει στο χώμα. Ίσως για αυτόν το λόγο θέλω να δω μήπως τα cyborgs μπορούν να ανατρέψουν τον αποκαλυψιακό όλεθρο της επιστροφής στην πυρηνική σκόνη κατά τον μανιακό ψυχαναγκασμό να δοθεί όνομα στον Εχθρό. Τα cyborgs δεν έχουν ευλάβεια· δεν ανασυνθέτουν μνημονικά τα μέλη της συμπαντικής αρμονίας. Τα ανησυχεί ο ολισμός, όμως αποζητούν την σύνδεση – σαν να νιώθουν έμφυτα την τάση για ενωτική μετωπική πολιτική, αλλά χωρίς κόμμα επαναστατικής πρωτοπορίας.
[…]
Οι άνθρωποι δεν έχουν φτάσει σε τίποτε άλλο τόσο κοντά στο ρευστό, ως υλικοί και διαφανείς. Τα cyborgs είναι αιθέρας, η πεμπτουσία. Τούτα τα μηχανήματα-ιμάντες ηλιακού φωτός είναι τόσο θανατηφόρα ακριβώς επειδή τα cyborgs είναι πανταχού παρόντα και αόρατα. Είναι εξίσου δυσδιάκριτα πολιτικά και υλικά. Έχουν να κάνουν με την συνείδηση – ή με την προσομοίωσή της. Είναι ρέοντα σημαίνοντα που διασχίζουν την Ευρώπη πάνω σε φορτηγάκια, και το δρόμο τους μπορούν να φράξουν πιο αποτελεσματικά τα μαγικά ξόρκια που υφαίνουν οι εκτοπισμένες και τόσο αφύσικες γυναίκες του Γκρήνχαμ στην Βρετανία [5], οι οποίες κατανοούν έξοχα τα cyborg δίκτυα της εξουσίας.
[…]
Καθαρά κι ελαφριά που είναι τα νέα μηχανήματα! Οι μηχανικοί τους είναι μύστες του ήλιου που μεσολαβούν για μια νέα επιστημονική επανάσταση συνδεδεμένη με το νυχτερινό όνειρο της μεταβιομηχανικής κοινωνίας. Τούτα τα καθαρά μηχανήματα ξυπνούν αρρώστιες που δεν είναι “τίποτε παραπάνω” από τις απειροελάχιστες μεταβολές του κώδικα σε ένα αντιγόνο του ανοσοποιητικού συστήματος, “τίποτε παραπάνω” από την εμπειρία της έντασης.
[…]
Ίσως μπορούμε παραδόξως να μάθουμε από την συγχώνευση μας με τα ζώα και τις μηχανές πώς να μην είμαστε Άνθρωπος, η ενσάρκωση του δυτικού Ορθού Λόγου. Από την σκοπιά της απόλαυσης σε αυτές τις πολυδύναμες και απαγορευμένες συγχωνεύσεις, που οι επιστημονικές και τεχνολογικές κοινωνικές σχέσεις τις έκαναν αναπόφευκτες, ίσως να υπάρξει πράγματι μια φεμινιστική επιστήμη.
[…]
Δεν είναι ξεκάθαρο ποιος κατασκευάζει και ποιος είναι η κατασκευή στην σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και την μηχανή. Δεν είναι ξεκάθαρο τι είναι νους και τι σώμα στις μηχανές που αναλύονται σε πρακτικές κωδικοποίησης. Στο μέτρο που γνωρίζουμε τους εαυτούς μας […] ανακαλύπτουμε πως είμαστε cyborgs, υβρίδια, ψηφιδωτά, χιμαιρικά πλάσματα. Οι βιολογικοί οργανισμοί έχουν γίνει έμβια συστήματα, συσκευές επικοινωνιών όπως οι άλλες. Δεν υπάρχει θεμελιώδης, οντολογικός διαχωρισμός στην επίσημη γλώσσα μας για τη μηχανή και τον οργανισμό, για το τεχνικό και το οργανικό.
[…]
Για μας, στη φαντασία και σε άλλες πρακτικές, οι μηχανές μπορούν να είναι προσθετικές εφευρέσεις, προσωπικά στοιχεία, φιλικοί εαυτοί. Δεν χρειαζόμαστε τον οργανικό ολισμό για να μας δώσει στεγανή ακεραιότητα, την ολική γυναίκα και τις φεμινιστικές παραλλαγές (ή μήπως μεταλλάξεις;) της.
[…]
Η μηχανή δεν είναι πράγμα προς εμψύχωση, λατρεία και υποταγή. Η μηχανή είναι εμείς, οι διαδικασίες μας, μια όψη της δικής μας σωματοποίησης. Έχουμε ευθύνη· εκείνες δεν κυριαρχούν επάνω μας ούτε μας απειλούν. Εμείς έχουμε ευθύνη για τα σύνορα· εμείς είμαστε εκείνες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s