Palm-Sunday-2013

Η Κυριακή των Βαϊων είναι η τελευταία μέρα χαράς πριν από την Ανάσταση. Μέχρι τώρα αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, πάνω στο γαϊδουράκι και υμνούμενος από χιλιάδες «Ωσαννά» (με διπλή ερμηνεία, είτε παρακλητικά «σώσε μας τώρα» είτε δοξολογικά).

Στο μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται, σιωπηλά ή φανερά, τμήμα από τον «λεγόμενο» Δευτερο-Ζαχαρία (Ζαχ. 9,9), όπου ξαφνικά-και σε παράξενη αντίθεση με τα προηγούμενα προφητικά τμήματα-, εμφανίζεται η προφητεία για τονμεσσιανικό βασιλιά που θα έλθει στα Ιεροσόλυμα, «πιστός στην κοινότητα και προικισμένος με σωτηριώδη βοήθεια, φτωχός και καβαλώντας ένα γαϊδούρι». Είναι αυτός ο βασιλιάς της Ειρήνης, που θα καταστρέψει τα πολεμικά όπλα μέχρι το τέλος του κόσμου.

Μέχρι εδώ καλά. Όμως απο εδώ και πέρα αρχίζουν οι διαφορές των Ευαγγελιστών. Ο Μάρκος είναι περισσότερο λιτός και συγκρατημένος (11,1-11): ο Ιησούς δεν προσφωνείται «βασιλιάς» και η όλη εκδήλωση μοιάζει προπάντων ένα είδος «ιεροτελεστίας των προσκυνητών», όπως παρόμοιες γίνονταν κάθε χρόνο στα Ιεροσόλυμα. Οι Ματθαίος και Λουκάς αντίθετα σκιαγραφούν μία έντονη εικόνα όπου σείεται όλη η πόλις (Ματθ. 21,10) και υμνείται ο «βασιλεύς» (Λουκ. 19,38).

Αυτό που πρόσφατα παρατήρησα και στο οποίο θέλω να σταθώ είναι το μοναδικά εμφανιζόμενο χωρίο στον Λουκά, στο οποίο αναφέρεται ότι κάποιοι από τους Φαρισαίους προτρέπουν τον Ιησού να επιτιμήσει τους υμνούντες μαθητές του, και αυτός απαντά: «λέγω υμίν, εάν ούτοι σιωπήσουσιν, οι λίθοι κράξουσιν»

Η εικόνα είναι δανεισμένη από τον Προφήτη Αββακούμ, όπου στα πλαίσια μίας κατηγόριας κατά των αθεμίτως πλουτούντων καταλήγει ο λόγος ως εξής: «διότι λίθος εκ τοίχου βοήσεται, και κάνθαρος εκ ξύλου φθέγξεται αυτά» (2,11). Είναι ξεκάθαρο ότι αυτό το παλαιοδιαθηκικό δάνειο δεν είναι τυχαίο. Ο Λουκάς κάνει τη γνωστή του «κοινωνική αναστροφή», δηλαδή οι τελευταίοι έρχονται πρώτοι και οι χαμηλά ιστάμενοι ανεβαίνουν, στα πλαίσια μίας εσχατολογίας που είναι ήδη παρούσα. Τα καλά νέα ανατρέπουν τις ιεραρχίες του κόσμου. Ακόμα και εάν σιωπήσουν μπροστά στην Αλήθεια οι άνθρωποι, ο Θεός θα κάνει και τις άψυχες πέτρες να υμνήσουν.

Η γνώση της αλήθειας και η συνείδηση των πραγμάτων δεν υπάρχουν κληρονομικό δικαίω: όπως μάλιστα λέει και αλλού:«ποιήσατε ουν καρπούς αξίους της μετανοίας και μη άρξησθε λέγειν εν εαυτοίς, πατέρα έχομεν τον Αβραάμ. Λέγω γαρ υμίν ότι δύναται ο Θεός εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ» (3,8)

Πηγές: 1. David G. Horrell and Dominic Coad, ‘The stones would cry out’ (Luke 19,40): a Lukan contribution to a hermeneutics of creation’s praise, Scottish Journal of Theology 64(1), 29-44 (2011), 2. Stephen H. Smith, The Function of the Son of David Tradition in Mark’s Gospel, New Testament Studies, 42/1996, 523-539, 3. Ιωαν. Δ. Καραβιδόπουλου, Το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, εκδόσεις Π. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη, 363-367.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s