telos

Λέει ο Γ. Καραμπελιάς για την Αριστερά ως στυλοβάτη της Παγκοσμιοποίησης, προσθέτω εγώ:

«όποιος ξέρει να κουμαντάρει μία βάρκα, όποιος έχει ρίξει βολή έστω και μόνο μια φορά, ο κάθε μαθητής του δημοτικού που ταλαιπωρείται με το παραλληλόγραμμο δυνάμεων, ξέρει πως όταν κανείς έχει να κάνει με περισσότερες από μία μεταβλητές, υπάρχουν δυσκολίες. Ο κωπηλάτης πρέπει να εξισορροπήσει το ρεύμα του νερού και τον άνεμο, ο σκοπευτής πρέπει να λάβει υπ’ όψη του την απόσταση, να συνυπολογίσει την απόκλιση λόγω του αέρα, το βάρος του βλήματος και τις κινήσεις του στόχου. Αν πυροβολήσει απλά τον στόχο, δεν θα πετύχει αυτόν αλλά κάτι άλλο, το οποίο δεν στόχευε.

Σε όλες τις κοινωνικές συνθήκες ο αριθμός των μεταβλητών είναι πολύ μεγαλύτερος. Γι’ αυτό και ο υπολογισμός, όπως ξέρει κάθε δημοτικός σύμβουλος, κάθε γενικός γραμματέας και κάθε δικηγορίσκος, απαιτεί μέτρο, πείρα και ικανότητα να εκτιμά κανείς καταστάσεις. Η δυσκολία αυξάνεται όσο ισχυρότερες είναι οι αντίπαλες δυνάμεις σε σχέση με τις δικές του.

Μόνο τα κινήματα που σκοπεύουν σε μια επαναστατική αλλαγή στις καπιταλιστικές χώρες δεν το ξέρουν. Με χαριτωμένη αθωότητα σημαδεύουν τον στόχο τους και μπουμ, του επιτίθενται. Κατά κανόνα όμως ο αντίπαλός τους δεν βρίσκεται πια εκεί που τον βλέπουν. Γι’ αυτό και σπάνια οι πολιτικές κινητοποιήσεις επιτυγχάνουν αυτό που επιθυμούν. Πιο συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Από τέτοιες αστοχίες ελάχιστα προφυλάσσει η ιδεολογία.

Η εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση και οι παραφυάδες της βοήθησαν εμμέσως τη σοσιαλδημοκρατία, την οποία ήθελαν να καταπολεμήσουν, να νικήσει στη Γερμανία. Με την αγκιτάτσιά τους οι μαρξιστές- λενινιστές επέστησαν την προσοχή των συνδικάτων στα πιο επικίνδυνα λάθη τους στην παραγωγική διαδικασία. Οι Κόκκινοι Πυρήνες προώθησαν τις επιτακτικές δομικές μεταρρυθμίσεις στα Πανεπιστήμια. Τα αντιαυταρχικά νηπιαγωγεία δοκίμασαν νέες μορφές, για τις οποίες οι παιδαγωγοί δεν ήθελαν ν’ ακούσουν λέξη. Έτσι, η αντιπολίτευση στο σύστημα έγινε απλά ένα ρελέ εκσυγχρονισμού. Προώθησε τη διαδικασία συνειδητοποίησης της καπιταλιστικής κοινωνίας πιο αποφασιστικά απ’ ό,τι οι υπερασπιστές της.

Η μαχητική Αριστερά αντέδρασε με το να γίνει ακόμα πιο ριζοσπαστική. Έτσι μακροπρόθεσμα βοήθησε το καθεστώς το οποίο νόμιζε ότι καταπολεμά, να προσαρμοστεί όλο και καλύτερα στα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης […]»

Χ.Μ. Εντσενσμπέργκερ, Αναβρασμός, 320-321.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s