Τί σχέση μπορεί να έχει ο Σόιμπλε, ο Βαρουφάκης και ο Μιχαλάκης ο Τζάκσον; Η υπερ- αισθητικοποίηση της πραγματικότητας, η οποία σημειωτέον είχε αρχίσει με τα ναζιστικά υπερθεάματα, αποτελεί τον κοινό τόπο. Αυτή είναι που κάνει τα σώματα στο video clip να μεταβάλλονται, να συντίθενται και να αποσυντίθενται σε μία διαρκή ροή μετασχηματισμού. Αυτή είναι όμως που κάνει και τον Σόιμπλε να παρομοιάζει το Grexit με τη δική του σωματική εμπειρία μετά την απόπειρα δολοφονίας του [εδώ]. Kαι ο Βαρούφ; Η αίσθηση ότι υπάρχει μία «αληθινή δομή» της πληροφορίας είναι ένας από τους βασικότερους μύθους της εποχής του κυβερνοχώρου. Δίνοντας στα data μία οπτική διάσταση- σωματοποιώντας τα- ο Νευρομάντης, π.χ., του Gibson υιοθετεί τον μύθο μίας κρυμμένης και απόκρυφης πληροφοριακής δομής που γίνεται καθημερινότητα [βλ. και Nigel Clark, «Rear- view Mirrorshades: The Recursive Generation of the Cyberbody», Body & Society, 1/3-4, 1995, 113-133]. Tα data της καταγραφής των συνομιλιών Βαρουφάκη, τα «του είπα- μου είπες» Σόιμπλε- Βαρουφάκη, οι «αποκαλύψεις» για τη νύχτα του δημοψηφίσματος, και τελικά τα Panama Papers και ο Ασάνζ, τι είναι άλλο από μία οπτικοποίηση πληροφοριακών δεδομένων, που στοιχειώνουν τον μεταμοντέρνο θεατή. Είναι η άλλη πλευρά του Λιακόπουλου και της Κούφιας Γης. Πληροφορίες, λιγότερο ή περισσότερο επιστημονικές, που καταλαμβάνουν τη θέση μυθολογίας, αποκρύβοντας την πραγματική κατάσταση. Το ρευστό υποκείμενο που καταναλώνει όλα αυτά, είναι το ίδιο που καταλαμβάνει τις διάφορες πλατείες

@Εν τω μεταξύ, μάλλον φαίνεται ότι οι «ακροδεξιοί και φασίστες» Σκοπιανοί, Κροάτες και Βούλγαροι έκαναν τη βρώμικη δουλειά για όλους με τους φράχτες. Τα εργαλεία της νεωτερικής περιόδου, που δεν ήταν τόσο ρευστή, έφεραν αποτελέσματα (μηδενικές ροές). Το ρευστό μεταμοντέρνο υποκείμενο έχει πολλά ψωμιά ακόμα να φάει….

 

Advertisements

2 thoughts on “Σόιμπλε και Βαρουφάκης

  1. «Μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσεις»
    Ο κάθε θεατής μπορεί να επιλέξει να κρίνει την όποια πληροφορία, μέσα από μια θάλασσα πληροφοριών.
    Αλίμονό του, αν δεν έχει καθόλου πληροφορία, ή αν γίνει έρμαιο μονόπλευρης πληροφορίας, αλλά και αν ααφεθεί στην πληροφορία χωρίς κρίση.
    Διαχρονικά οι θεατές, άρα και οι μεταμοντέρνοι, στοιχειώνονται κατά την άποψή μας κυρίως από ελλείμματα α) πληροφορίας και β) κρίσης της πληροφορίας.
    Αναφορικά τέλος με την όποια «οπτικοποίηση πληροφοριακών δεδομένων» και την (κατα)χρήση τους στην πολιτική βλ. και το ζήτημα Ems Dispatch. Βέβαια προϋπόθεση είναι, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, να καταλαβαίνει κανείς ποιός παίζει κάθε φορά τον ρόλο τού Bismarck.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s