41fnHSvRJfL._SX331_BO1,204,203,200_

«Ποιον ακριβώς θέλετε να πολεμήσουν οι πρόσφυγες στη Συρία; Τον κυβερνητικό στρατό, τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες, τους τζιχαντιστές του ISIS, τουςμαχητές της Αλ Κάιντα, τις άλλες εξτρεμιστικές ομάδες, ποιον; Καθημερινοί άνθρωποι σαν εμάς είναι οι πρόσφυγες, δεν είναι ο Ράμπο. Μήπως θέλετε να πολεμήσουν τους Αμερικανούς, τους Ρώσους, τους Γάλλους, τους Βρετανούς, τους Τούρκους και όποιον άλλον βομβαρδίζει τη Συρία σήμερα; Δηλαδή, να έχει ο πρόσφυγας ένα αντιαεροπορικό σύστημα στο σπίτι του και να αμολάει πυραύλους για να ρίξει τα αεροπλάνα. Οι 482 χιλιάδες Έλληνες που έφυγαν από την Ελλάδα από το 2008 ως το 2013 γιατί δεν έμειναν στην Ελλάδα να «πολεμήσουν»; Στο κάτω-κάτω, μια οικονομική κρίση έχει η Ελλάδα· δεν σε κυνηγάει κανείς να σε σκοτώσει, ούτε σε βομβαρδίζουν.Όταν ακούς κάποιους Έλληνες να λένε για τους Σύρους πρόσφυγες «γιατί δεν κάθονται να πολεμήσουν;», υποθέτεις πως οι Έλληνες δεν έφυγαν ποτέ από πουθενά και κάθονταν και πολεμούσαν» [τάδε έφη ο πολύς Πιτσιρίκος]

Εγώ λέω άλλα: «στην παράδοση του ελληνικού δικαίου υπάρχει ένα μοναδικό τεκμήριο, που φαίνεται να επιβεβαιώνει πέρα από κάθε αμφιβολία τη συνθήκη του εμφυλίου πολέμου ως κατωφλιού πολιτικοποίησης/ αποπολιτικοποίησης που μόλις προτείναμε. Μολονότι αυτό το τεκμήριο μνημονεύεται όχι μόνο στον Πλούταρχο, τον Αύλο Γέλιο και τον Κικέρωνα, αλλά και με ιδιαίτερη ακρίβεια από τον Αριστοτέλη (Αθηναίων Πολιτεία, VIII, 5), η αποτίμηση της στάσεως στην οποία προβαίνει προκαλεί τόση αμηχανία στους νεότερους ιστορικούς της πολιτικής, ώστε συχνά το παρακάμπτουν. Πρόκειται για το νόμο του Σόλωνα, που τιμωρούσε με ατιμία (δηλαδή με στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων) τον πολίτη που σε έναν εμφύλιο πόλεμο δεν είχε πολεμήσει με κάποια από τις δύο πλευρές (όπως λέει με ωμότητα ο Αριστοτέλης: «Εκείνος που όταν η πόλη βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο [στασιαζούσης της πόλεως] δεν παίρνει τα όπλα [θήται τα όπλα: κυριολεκτικά «βάζει την ασπίδα»] για κάποια από τις δύο πλευρές, τιμωρείται με ατιμία [άτιμον είναι] και αποκλείεται από την πολιτική [της πόλεως μη μετέχειν]» (Κικέρων, Επιστολές στον Αττικό, X, 1,2, όπου στην capita diminutio, που αντιστοιχεί στην ελληνική ατιμία).

Το να μην παίρνει κάποιος μέρος στον εμφύλιο πόλεμο ισοδυναμεί με το να αποκλείεται από την πόλιν και να περιορίζεται στον οίκο, να βγαίνει από την ιδιότητα του πολίτη και να εκπίπτει στην απολιτική συνθήκη του ιδιώτη» [G. Agamben, Στάσις. Ο εμφύλιος πόλεμος ως πολιτικό παράδειγμα, εκδόσεις Κουκκίδα, 2016, σσ. 26-27]

Οι ιδιώτες πρόσφυγες συνιστούν μία άλλη τραγικότερη ιδιωτικοποίηση!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s