Λέπρα ή Πανούκλα, όπως Τρομοκρατία

7FE2BA876B8A35446A81AAFF0B2992FE

Τα συμπεράσματα και οι αναλογίες, δικά σας:

«Η αποβολή της λέπρας ήταν μία κοινωνική πρακτική, η οποία περιλάμβανε καταρχάς έναν αυστηρό διαμερισμό, μία απομάκρυνση, έναν κανόνα μη επαφής [..] Η αποβολή του λεπρού προϋπέθετε την απαξίωση- ίσως όχι ηθική αλλά σε κάθε περίπτωση πολιτική και νομική- των ατόμων που αποκλείονταν και αποπέμπονταν με αυτόν τον τρόπο. Εισέρχονταν στον θάνατο, και γνωρίζετε ότι ο αποκλεισμός των λεπρών συνδεόταν συστηματικά από ένα είδος πένθιμης ακολουθίας, κατά τη διάρκεια της οποίας τα άτομα που είχαν ανακηρυχθεί λεπρά και που θα έφευγαν για το εξωτερικό και ξένο κόσμο, ανακηρύσσονταν νεκρά [..]

[στην περίπτωση της πανούκλας] δεν πρόκειται για διωγμό, αλλά αντίθετα για εγκατάσταση, για σταθεροποίηση, για μία προσπάθεια να δοθεί ένας τόπος, να αποδοθούν θέσεις, να καθοριστούν παρουσίες ελεγχόμενες μέχρι κεραίας. Δεν πρόκειται για απόρριψη, αλλά για εγκλεισμό [..] Πρόκειται για εξατομίκευση, διαίρεση και υποδιαίρεση της εξουσίας, η οποία φθάνει μέχρι τον ελάχιστο πυρήνα της ατομικότητας [..]

Ενώ η λέπρα απαιτεί την απόσταση, η πανούκλα από τη μεριά της προϋποθέτει μια όλο και πιο επιδέξια προσέγγιση των ατόμων από την εξουσία, μια παρακολούθηση όλο και πιο σταθερή, όλο και πιο επίμονη [..] Στην περίπτωση της πανούκλας, πρόκειται για μία προσπάθεια μεγιστοποίησης της υγείας, της ζωής, της μακροζωίας, της δύναμης των ατόμων. Κατά βάση, ο σκοπός είναι να παραχθεί ένας υγιής πληθυσμός, όχι να αποκαθαρθούν αυτοί που ζουν μέσα στην κοινότητα, όπως στην περίπτωση της λέπρας. Τέλος, βλέπετε ότι δεν πρόκειται για οριστικό στιγματισμό μέρους του πληθυσμού, πρόκειται για την αέναη εξέταση ενός πεδίου κανονικότητας, στο εσωτερικό του οποίου το κάθε άτομο αξιολογείται αδιάκοπα» [Μισέλ Φουκώ, Οι μη κανονικοί. Παραδόσεις στο Κολέγιο της Γαλλίας, 1974-1975, εκδόσεις της Εστίας, 97εξ.)

Λοιπόν; Συμπερίληψη vs. Αποκλεισμός, Έλεγχος και παρακολούθηση vs. Κάθαρση, Οι κοινωνίες της συμπερίληψης, των shopping mall με τους διαφεύγοντες καταναλωτές Γιαπωνέζους, Τούρκους, Γερμανούς, Κινέζους vs. οι κοινωνίες του Τρίτου Κόσμου και των αποκλεισμών, η ροή είναι από τα δεύτερα στα πρώτα, κατά συνέπεια θα έχεις και την τρομοκρατία της συμπερίληψης και τον έλεγχο της συμπερίληψης……..

Τζιχάντ και Δύση

48781365.cached

Ως προς τον πρώτο παράγοντα, δε λέµε κάτι καινούργιο. Ήδη από τη δεκαετία του ‘50 κοινωνιολόγοι σαν τον Ντέηβιντ Ρίσµαν, στις ΗΠΑ, αλλά και θεωρητικοί σαν τον Ανρί Λεφέβρ, στην Ευρώπη, τόνιζαν το αίσθηµα της ασφυξίας που ένιωθαν πλέον οι άνθρωποι εντός της ∆ύσης στην καθηµερινή τους ζωή. Ο Καστοριάδης, από την πλευρά του, µιλούσε ήδη από το 1959 για µια πρωτοφανή κατάρρευση βασικών θεσµών δίχως τους οποίους καµία κοινωνία δεν µπορεί να λειτουργήσει (όπως η εργασία, η εκπαίδευση, οι θεσµοί που ρυθµίζουν τη σεξουαλικότητα και τις σχέσεις ανάµεσα στα φύλα και τις γενεές). Μιλούσε επίσης για τη συµπαροµαρτούσα φθορά κάθε αξίας, κάθε σηµασίας και σηµείου αναφοράς που θα µπορούσε να προσδώσει νόηµα στην κοινωνική ζωή, σε βαθµό που, για πρώτη φορά -όπως στη συνέχεια θα παρατηρούσε κι ο Κρίστοφερ Λας- αυτοί που πλέον εξεγείρονταν ενάντια στην κατεστηµένη κοινωνία δεν ήταν µόνο -ή δεν ήταν τόσο- οι αποκλεισµένοι από αυτήν, όσο οι ίδιοι οι γόνοι των ενσωµατωµένων ή ακόµη και ανώτερων τάξεών της. ∆ιότι τα κινήµατα της δεκαετίας του ’60 και του ’70 εν τέλει υπήρξαν κινήµατα αντι-αστικά (µε την πολιτιστική έννοια του όρου), που έδωσαν τη χαριστική βολή στην καταρρέουσα αστική ηθική και τον αστικό πολιτισµό γενικότερα, εντός της οποίων η νεολαία της εποχής ασφυκτιούσε. ∆εν υπήρξαν όµως οι φορείς µιας νέας κοινωνικής δηµιουργίας, ικανής να δώσει νόηµα σ’ αυτή την πρωτόφαντη ελευθερία. Το αποτέλεσµα είναι να κυριαρχεί σήµερα ο γενικευµένος µηδενισµός: το πλήρες κενό νοήµατος, αξιών και προσανατολισµών, που σε ό,τι αφορά στον αναρχικό, αριστερό, αντιρατσιστικό και φεµινιστικό µας µικρόκοσµο 4 εκλογικεύεται ως «απελευθέρωση», «σπάσιµο των ταµπού», «κριτική της πατριαρχίας» κ.ο.κ. Εντούτοις, για πρώτη, ίσως, φορά στην ιστορία, ο πλανήτης κυριαρχείται από µία µόνο κουλτούρα, βασικό χαρακτηριστικό της οποίας είναι πως όλες οι αξίες και τα πρότυπα έχουν καταρρεύσει: κανείς δεν ξέρει πλέον για παράδειγµα τι είναι η θηλυκότητα κι η αρσενικότητα, τι σηµαίνει να ‘σαι παιδί και τι γονιός κι ενήλικας, γενικότερα, τι είναι άξιο να επιδιώκει κανείς στη ζωή του και τι όχι. Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν διασκεδαστικά σε αυτογκετοποιηµένους «ριζοσπάστες» και «ριζοσπάστριες» ακαδηµαϊκούς αλλά και χιποχιπστεροελευθεριακούς χώρους, ωστόσο για τον µέσο άνθρωπο µια τέτοια κατάσταση καθίσταται ολοένα και πιο ανυπόφορη. Γι’ αυτό και βασικό πρόβληµα του σύγχρονου κόσµου, όλο και περισσότερο, καθίσταται αυτό που θα µπορούσαµε ν’ αποκαλέσουµε ταυτοτική δυσφορία: το βαθύ και υπαρξιακό άγχος για το ποιοι και ποιες είµαστε, που πάµε και τι νόηµα έχει αυτή η ζωή που δε µας παρέχει την παραµικρή ευχαρίστηση. Τούτο το αίσθηµα γενικευµένης εκρίζωσης, υποκειµενική έκφραση του κυρίαρχου κενού νοήµατος και αξιών, µόνο τεχνητά µπορεί και καλύπτεται από την κατανάλωση και τη βιοµηχανία της διασκέδασης: «λάιβ», «φεστιβάλ», γήπεδο, ναρκωτικά, «κάψιµο» µε το Ίντερνετ, τα σόσιαλ µήντια και τις «σειρές», ένταξη σε υποκουλτούρες κάθε είδους, διαρκές παρτάρισµα και πάει λέγοντας. Και αυτό κυρίως στις τάξεις των πιο «λόγιων», χίπστερ και «µορφωµένων» στρωµάτων της κοινωνίας και της νεολαίας. Ο µέσος λαϊκός αλλά και ενήλικας άνθρωπος, όµως, που δεν έχει τέτοιες δυνατότητες αυτοεξαπάτησης, σε διανοητικό επίπεδο, αλλά και πρόσβασης –σε υλικό και κοινωνικό επίπεδο- στο σύµπαν αυτό της πολιτιστικής κατανάλωσης και της κουλτούρας της διασκέδασης (µε την εξαίρεση του γηπέδου), νιώθει όλο και περισσότερο αυτή την ταυτοτική αγωνία ως κεντρικό του πρόβληµα. Η γενικευµένη άνοδος της Ακροδεξιάς εντός της ∆ύσης θα πρέπει να ειδωθεί ως λανθασµένη και µάταιη προσπάθεια απάντησης σε αυτό το απειλητικό κενό. Είναι προφανές πως, όσο πιο συντηρητικός είναι κάποιος, τόσο περισσότερο νιώθει ν’ απειλείται από αυτήν την πρωτοφανή κατάρρευση κάθε αξίας και σηµείου αναφοράς. Φανταστείτε πως νιώθει ο µέσος µουσουλµάνος που µας βλέπει ν’ ασχολούµαστε, σ’ επίπεδο επίσηµων µήντια, µε τους γλουτούς της Κιµ Καρντάσιαν, τις «φέτες» του Κριστιάνο Ρονάλντο ή τα µπούγκα-µπούγκα πάρτι του συντρόφου Μπερλουσκόνι -για να µη µιλήσουµε για την πορνογραφία, τα ναρκωτικά, την εξύµνηση του εγκλήµατος από µουσικά είδη σαν το ραπ αλλά κι ένα µεγάλο µέρος της χολυγουντιανής παραγωγής (βλ. τις γκανγκστερικές και µαφιόζικες ταινίες) και τη 5 γενικότερη κυριαρχία µιας κουλτούρας ευδαιµονισµού και διαρκούς εορταστικότητας (όπως το έθετε ο γάλλος συγγραφέας Φιλίπ Μυρέ). Ένας άνθρωπος που µεγάλωσε µέσα σε µια παραδοσιακή, αγροτική κοινωνία, µε αυστηρούς κώδικες ηθικής, έρχεται στη ∆ύση και τρελαίνεται µέσα σ’ αυτό το χάος ασωτίας, καλοπέρασης κι ελευθεριότητας, όπου καταργούνται καθηµερινά όλα όσα ο ίδιος θεωρούσε «φυσικά» και «κανονικά» (από το ότι η θρησκεία θα πρέπει να έχει κεντρική θέση στη ζωή του ανθρώπου µέχρι το ότι οι άνδρες δεν παντρεύονται µεταξύ τους).

Πηγή

H «άγια» νύχτα[Νικολάι Μπερντιάγεφ]

nightly-house

Τα ψεύτικα καλύμματα πέφτουν και γίνεται φανερό τι είναι καλό και τι κακό. Η νύχτα δεν έχει λιγότερη αίγλη, δεν είναι λιγότερο θεία από την ημέρα. Τη νύχτα λάμπουν τα άστρα. Η νύχτα φέρνει αποκαλύψεις που η ημέρα δεν τις ξέρει. Η νύχτα είναι αβυσσαλέα, πιο στοιχειώδης από την ημέρα. Η άβυσσος του J. Bohmes φανερώνεται μόνο τη νύχτα. Η ημέρα περιβάλλει το μυστήριο της αβύσσου με καλύμματα (…)

Όταν σουρουπώνει, θαμπώνει η διαύγεια των διαγραμμάτων και σε λίγο χάνεται η σταθερότητα των οριακών γραμμών. Ο Tjutschew χαρακτηρίζει τη χρονική αυτή περίοδο ως την «ώρα της ανέκφραστης νοσταλγίας». Ζούμε σε μια τέτοια ώρα της νοσταλγίας, όταν η άβυσσος απλώνεται και πέφτουν όλα τα καλύμματα. Ο Tjutschew ονομάζει τη νύχτα «άγια»

Πηγή: Νικολάι Μπερντιάγεφ, «Ο Νέος Μεσαίωνας», μτφ. εκδ. Πουρναρά, σελ. 18-19

Από το ιστολόγιο του Φιλαλήθους

Ευρωπαϊκές ανησυχίες…..

tuerkei-recep-tayyip-erdogan-akademiker-universitaet

H Γερμανική επιστημονική κοινότητα φρίττει που το καθεστώς Ερντογάν απαγορεύει σε επιστήμονες να μεταβούν στη Γερμανία, και απαιτεί από όσους είναι εκεί να επιστρέψουν πίσω. Τί κρίμα! Πόσο πλήττεται η ακαδημαϊκή ελευθερία! Δεν πειράζει όμως, υπάρχουν οι 500.000 Έλληνες της κρίσης που είναι ήδη εκεί, και άλλοι τόσοι καταρτισμένοι που την έκαναν και δουλεύουν έξω. Τι κορόιδα ισλαμοφασίστες είμαστε;;;

Πηγή

Τότε θα μπορούσαμε…

hqdefault

To ηλιοβασίλεμα στα δυτικά προάστια, καλοκαίρι. Πυρακτωμένο και μελαγχολικό. Μέσα δεκαετίας 1990. Υπήρχαν ακόμα εργοστάσια, τα μπουζούκια ήταν Β και Γ Εθνική ακόμα. Η μετεφηβική φάση ήθελε φρικιά, μόνο που τα φρικιά θύμιζαν κάτι από Μάντσεστερ, κάτι από Λίβερπουλ. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, αναπολώ. Δεν ήταν τελικά άσχημα. Μόνο, να, μένει αυτή η μελαγχολία στο κατώφλι

Θυμάμαι

Elijah Rock!

Ezekiel said he saw him
Wheel in the mid' of a wheel
John talked about him
In the book of the seven seals
Some say the Rose of Sharon
Others say the Prince of Peace
But I can tell this old world
He been a rock and a shelter for me
Hallelujah

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαίς….

images

Το δίλημμα Ρωμιός ή Έλληνας φαίνεται ότι επανέρχεται στο προσκήνιο. Πάλι σε λάθος, ιδεολογική διάσταση. Θυμάμαι την περί Ρωμανίας αντίληψη του π. Ρωμανίδη, και δευτερευόντως του π. Γ. Μεταλληνού- σε σημείο υπερβολής έφθαναν σε κάποια εξεζητημένα συμπεράσματα, λ.χ. ότι η Γαλλική Επανάσταση των μικρομεσαίων και αγροτών ήταν επανάσταση των Γαλατο- ρωμαίων σε βάρος των ανωτέρων τάξεων που είχαν εκφραγκισθεί, άρα λίγο «δικιά μας», ρωμαίικη. Ήταν η εποχή που το ορθόδοξο ρεύμα πάλευε να ιδιοπροσωπήσει απέναντι σε έναν «δεξιό» εθνικισμό.

Τα χρόνια πέρασαν. Με αφορμή την τάση του νέου Ερμή του Λόγιου, και ιδίως το άρθρο του Γ. Ταχόπουλου, Μερικές σκέψεις για την βυζαντινή ταυτότητα (τεύχος 13, Άνοιξη 2016, 117-148), να ανυψώσει το λανθάνον εθνικό στοιχείο στην πέραν του 18ου αιώνα και προς τα πίσω εποχή, οφείλω να πω ότι ανοίγει μία συζήτηση με μεγάλη αξία, εάν αυτή δεν έχει τις αναμενόμενες ιδεολογικές ή ιδεοληπτικές καθηλώσεις. Το ότι η ροζ παγκοσμιοποιημένη αριστερά και οι διανοούμενοι της χρεώνονται ως «εχθροί», αυτοί που παθαίνουν αλλεργία σε κάθε τι εθνικό, δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι θα υποτάξουμε την ιστορία στο σχήμα μας. Οι Γαλατο- ρωμαίοι του Ρωμανίδη και οι Έλληνες βυζαντινοί αυτοκράτορες (αείποτε) είναι οι κακοφορμίσεις. Η λέξη και η σημασία Έλληνας στο Βυζάντιο, στα παραθέματα του Ταχόπουλου, που είναι πολλά, είναι λέξη ή σημασία αυτοκρατορική: ούτε εθνική, ούτε εθνοτική ούτε και θρησκευτική. Είναι φυσικό στο πλαίσιο μίας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, να αναζητηθεί και να επιβληθεί η πιο ισχυρή και πνευματική γλώσσα και πολιτισμός. Ή να προκύψει από την υπάρχουσα παράδοση. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι στο Βυζάντιο οι Έλληνες ως πρωτο- έθνος διαμορφώθηκαν σταδιακά, και μετά από πολλούς αιώνες.

Επειδή οι άλλοι φθάνουν την γένεση των Ελλήνων στον 18ο αιώνα, δεν θα την φθάσουμε εμείς στον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ. Η ιδεοληπτική αυτή σύγκρουση είναι εκτός επιστημονικότητας, και κάτι περισσότερο: από μία άλλη «πόρτα» τείνει να υποβαθμίσει μία Ορθόδοξη υπερ- τοπικότητα, ενδεικτική η άρνηση για την Ορθοδοξία του Ταχόπουλου, υπέρ της εθνικότητας. Στο δρόμο μας ο (καθόλα αξιόλογος) Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων. Τι συμβαίνει τώρα; Για τον Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα διαβάζει κανείς στις μοδάτες εφημερίδες των φιλελέ (The Book’s Journal, The Athens Review), σε αυτές επίσης θα δει κανείς και τις απαξιώσεις των ορθόδοξων τόξων και των ισλαμιστικών λαϊκισμών τύπου Ερντογάν. Η σύζευξη μεταμοντέρνου εθνικισμού και μίας νεο- φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής ήταν και είναι μόδα στην Ευρώπη. Η άρνηση του θρησκευτικού επίσης, ενισχυμένη μάλιστα μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα των τζιχαντιστών. Οπότε έχουν διαμορφωθεί οι γραμμές: μεταμοντέρνος εθνικισμός, κοινωνικός και ανθρωπολογικός φιλελευθερισμός, επίθεση στη γραφειοκρατία απέναντι στα συστημικά αριστερά σχήματα των ανοικτών συνόρων, της πολυπολιτισμικότητας και της θρησκευτικής ιδιομορφίας.

Αδέλφια, δεν θα πάρω, από τη μία ιδεοληψία δεν θα διαλέξω την άλλη………

Πέραν του Οριενταλισμού

Ahmed Davutoglu (εφεξής AD)

Στο σύγχρονο κόσμο τα προβλήματα διογκώνονται αλλά οι λύσεις τελικά προκρίνονται μέσω διαπραγματεύσεων που όλες είναι εκδοχές της Πολιτικής Οικονομίας. Εδώ όμως έχουμε μια άλλη πρόταση. Απέναντι στα λειτουργιστικά σχήματα της Πολιτικής Οικονομίας ο AD προκρίνει οικουμενικούς Ηθικούς Κώδικες που τεκμαίρονται από μια Πολιτική Θεολογία. Δεν είναι μια απάντηση που προσωπικά με ικανοποιεί αλλά επισημαίνω πως επαναφέρει τα οικουμενικά ζητήματα σε ένα επίπεδο Ηθικής. Απέναντι στην συνεκτική , συμπαγή απάντηση του Πολιτικού Ισλαμ δεν υπάρχουν και τόσες αντίστοιχες αντιπροτάσεις.

Τα φαινόμενα Ισιλ, Ερντογανισμού, ενίσχυσης του Ισλαμ πέραν της Εγγύς Ανατολής ( Άπω Ανατολής,Αφρική) δεν ανήκουν στην περιοχή της γεωπολιτικής ή της αγχολυτικής  αφήγησης των «θυμάτων της παγκοσμιοποίησης». Έχουμε προφανώς για την ενίσχυση ενός τύπου απάντηση σε ηθικά ζητήματα. Η φιλοσοφική  τεκμηρίωση αυτής της απάντησης φαντάζει εξωτική, ή εύκολα αποκρούσιμη μέσω των οριενταλιστικών αφηγήσεων ωστόσο μάλλον η τρέχουσα αντιμετώπιση της  προδίδει ραστώνη , ευκολία και επανάληψη. Το ΕΚ τουλάχιστον απαιτεί μια πιο σοβαρή αντιμετώπιση.

Πηγή