960acbbeca3f305cd9670b33533267f6

Η δράση του πρακτικού νοήματος είναι μία μορφή αναγκαίας σύμπτωσης μεταξύ μιας έξης και ενός πεδίου. Αυτός που έχει ενσωματώσει τις δομές του κόσμου (ή ενός ιδιαίτερου παιχνιδιού) «βρίσκει τη θέση του εκεί» αμέσως, χωρίς να χρειάζεται προμελέτη, και κάνει να αναδυθούν, χωρίς καν να το σκεφτεί, «πράγματα που πρέπει να γίνουν» και να γίνουν «όπως πρέπει», προγράμματα δράσης εγγεγραμμένα [..] Για να είναι ικανός να χρησιμοποιήσει ένα εργαλείο και να το κάνει, όπως λέμε, εν αρμονία, που θα χαρακτηρίζεται από την αποτελεσματικότητα και την άνεση της δράσης, πρέπει με δύο λόγια να έχει αφεθεί να χρησιμοποιηθεί, δηλαδή, να εργαλειοποιηθεί από το εργαλείο [η σημασία των συνεχών επαναλαμβανομένων κινήσεων σε μία προπόνηση- πρέπει να γίνεις «εργαλείο»].

Μ’ αυτή την προϋπόθεση μπορούμε να φτάσουμε στη δεξιότητα στην οποία αναφερόταν ο Χέγκελ και που μας κάνει να ταιριάζουμε ακριβώς χωρίς να απαιτείται υπολογισμός, να κάνουμε αυτό ακριβώς που πρέπει, όπως πρέπει και την κατάλληλη στιγμή, χωρίς άχρηστες χειρονομίες, με μία οικονομία δυνάμεων και μία αναγκαιότητα που θα τις έχουμε ταυτοχρόνως προαισθανθεί μέσα μας και προσλάβει απέξω.

Πως ο καλός παίκτης είναι αυτός που εκτίθεται…

Ακριβώς επειδή το σώμα εκτίθεται, διακυβεύεται, βρίσκεται εν κινδύνω μέσα στον κόσμο, έρχεται αντιμέτωπο με την απειλή της συγκίνησης, του τραύματος, της οδύνης, ενίοτε του θανάτου, άρα υποχρεώνεται να πάρει στα σοβαρά τον κόσμο (και τίποτα δεν είναι πιο σοβαρό από τη συγκίνηση που μας αγγίζει μέχρι τα τρίσβαθα του οργανικού μας μηχανισμού), γι αυτό και είναι ικανό να αποκτήσει τις διαθέσεις που συνιστούν από μόνες τους άνοιγμα στον κόσμο. Εκτεθειμένο στον κόσμο, στην αίσθηση, στο συναίσθημα, στον πόνο, δηλαδή εμπλεκόμενο στον κόσμο, ενέχυρο και διακύβευμα μέσα στον κόσμο, το σώμα (καλώς) διακείμενο απέναντι στον κόσμο είναι, στο ίδιο μέτρο, προσανατολισμένο προς τον κόσμο και προς αυτό που προσφέρεται άμεσα αντός του στην όραση, στην αίσθηση ή στην προαίσθηση. Είναι ικανό να τον ελέγχει δίνοντάς του μία προσαρμοσμένη απάντηση, να τον επηρεάζει, να τον χρησιμοποιεί (και όχι να τον αποκωδικοποιεί) σαν ένα εργαλείο που το χειρίζεται με άνεση…

Pierre Bourdieu, Πασκαλιανοί διαλογισμοί, 255εξ. (με αφορμή)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s