Λαϊκό γούστο

150px-Herrad_von_landsberg

Το καθημερινό και ρεαλιστικό είναι λοιπόν ουσιαστικό στοιχείο της χριστιανικής τέχνης του Μεσαίωνα, ιδιαίτερα του χριστιανικού δράματος. Σε πλήρη αντίθεση προς τη φεουδαρχική ποίηση της αυλικής μυθιστορίας, που ξεκινά από την πραγματικότητα της ταξικής θέσης και οδηγεί στον μύθο και την περιπέτεια, εδώ έχουμε μία αντίστροφη πορεία, που ξεκινά από τον μακρινό μύθο και τη συμβολική ερμηνεία του και οδηγεί στην καθημερινή πραγματικότητα της εποχής [..] Αργότερα όμως τα πράγματα αλλάζουν, ο πιο ωμός ρεαλισμός αρχίζει να κερδίζει έδαφος και δημιουργούνται μορφές ανάμειξης των ειδών του ύφους, αδιαμεσολάβητης και ασύνδετης συνύπαρξης των Παθών με τη χονδροειδή φαρσοκωμωδία, που μας φαίνονται παράξενες και ανάρμοστες [..]

Η παράδοση του αρχαίου μίμου, που εξακολουθούσε να ζει στην σκιά της λογοτεχνίας, και η συνειδητή, πιο κριτική και δυναμική παρατήρηση της ζωής, η οποία προφανώς από τον 12ο αιώνα επεκτάθηκε και στα χαμηλά στρώματα, οδήγησαν στην άνθηση της λαϊκής φαρσοκωμωδίας, το πνεύμα της οποίας ίσως δεν άργησε να εισχωρήσει και στο αρχαίο δράμα. Το κοινό ήταν πάντως το ίδιο, αλλά, καθώς φαίνεται, και οι κατώτεροι κληρικοί συμμερίζονταν σε αυτό το σημείο το λαϊκό γούστο. Από τα σωζόμενα χριστιανικά δράματα προκύπτει οπωσδήποτε ότι το ρεαλιστικό, ιδιαίτερα το γκροτέσκο και φαρσοκωμικό στοιχείο, επικρατούσε όλο και περισσότερο, ότι τον 15ο αιώνα έφτασε στην ακμή του, καθώς και ότι έτσι προσέφερε αρκετά επιχειρήματα για τις τελικά επιτυχείς επιθέσεις του αντίθετου ρεύματος, που ξεκινούσε από την ουμανιστική αισθητική αντίληψη και τις πιο αυστηρές θέσεις της Μεταρρύθμισης (ήδη από την εποχή του Ουίκλιφ) και θεωρούσε τα χριστιανικά μυστήρια κακόγουστα και ανάρμοστα.

Πηγή: Εrich Auerbach, Μίμησις. Η εικόνα της πραγματικότητας στη Δυτική Λογοτεχνία. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2005, 210-211.

Advertisements

Είναι η λαχτάρα…..

mg_0062-682x1024

κΔεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί δεν θέλουν να αφήσουν την επιχειρηματικότητα να ανθίσει [εδώ]. Μπουρκίνι θέτε; Γιατί όχι; Τατουάζ θέτε, μανίκια; Να μοιάζετε με πειρατές της Καραϊβικής,  γιατί όχι; Κρίκους παντού, να μοιάζετε κάτι μεταξύ σφαχτών και s/m, γιατί όχι; Ναι, προφανώς στα πλαίσια ενός σχετικιστικού supra- καταναλωτισμού, στο τέλος θα επικαλούμαστε το δικαίωμα σε σκληρό θέαμα αίματος και σεξ- τα έχει πει και ο Ουελμπέκ!

Νέρωνες

6a00d83451586c69e2014e61008360970c-800wi

«By a pupil of Ingres, Eugène Appert (1814–67), it plainly points to the ancient gossip that Nero and Agrippina had once been lovers, and that what he eliminated was an inconvenient “ex” as well as an inconvenient mother. The emperor is shown pulling back a sheet to reveal her dead body tumbling off a bed, almost as if in ecstasy. His eyes, and ours, are not on her uterus, but on her breasts. It is a painting that turns murder into incestuous necrophilia, and makes even the innocent passing viewer feel complicit in the uncomfortable erotics of the scene»

the-remorse-of-nero-after-the-murder-of-his-mother-1878

One memorable late nineteenth-century painting by J. W. Waterhouse pictures Nero as a moody teenager (in fact he was in his early twenties) lying on his bed, head in hands, overcome with remorse at what he has just done.

d8555bb227b648ff37a61cb7bd1f0202

Some of the images remain shocking. For me, the unsettling star of Lust and Crime was a huge painting by the Russian artist, Vasily Smirnov (1858–90) depicting the aftermath of the death of Nero himself – forced to what was always said to be a rather cowardly suicide after some key legions rebelled. It is a wonderful encapsulation not just of death but also of the loss of power: the corpse of Nero lies alone on a bare floor in what is obviously an empty palace, with just three loyal women appearing in the background to take him for burial, all other attendants, soldiers, and trappings of empire gone. The only decoration, tucked away to one side, is the famous ancient statue of a small child either playing with a goose, or else strangling it (the toddler’s intentions are impossible to gauge). The message is clear: the man lying lifeless centre stage had governed Rome with no more responsibility than a small boy.

Πηγή

Smartphones και Γιανναράς

Στην Ελλάδα η απομάκρυνση από την «πραγματική πραγματικότητα» έχει σαν αποτέλεσμα να παράγονται «προϊόντα» που περιέχουν ισχυρές δόσεις αλήθειας, αλλά είναι συνολικά αναποτελεσματικά- το πολύ βοηθάνε συζητήσεις που ήδη γίνονται.

Αναφέρομαι, εν προκειμένω, σε δύο τέτοια «προϊόντα», φαινομενικά αντίθετα στην ερμηνευτική τους: από τη μία είναι ο Γ. Βαρουφάκης, γνωστός και μη εξαιρετέος, και από την άλλη ο Χρ. Γιανναράς. Λέει λοιπόν ο Γιανναράς:

«Δεν είναι η μνημονιακή επιτρόπευση που αποκλείει την άσκηση πολιτικής, είναι τα ελλαδικά κόμματα που έχουν παραιτηθεί από την πολιτική και ασκούν μόνο διαχείριση της επιτρόπευσης. Kάποιες από τις απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν με την πολιτική τόλμη μεταρρυθμιστικών τομών, όχι με αποσπασματικά διαχειριστικά μέτρα. Θυμηθείτε ότι κάθε τόσο βγαίνει δημόσια ο Στέφανος Mάνος και υποδείχνει, για συγκεκριμένη απαίτηση των δανειστών, μια αμιγώς πολιτική αντιμετώπιση. Mοιάζει ο μόνος πολιτικός στην Eλλάδα που «γεννάει» πολιτική. Γι’ αυτό και το κομματικό μας σύστημα (και τα ποιμνιοστάσια των ψηφοφόρων) τον έχουν εξεμέσει, τους χαλάει τη μαγιονέζα», και συνεχίζει «Στη συνείδηση των Eλλήνων το γεγονός της μετοχής μας στην E.E. περιορίστηκε, αποκλειστικά και αυτονόητα, σε μόνη την είσπραξη ωφελημάτων, ούτε κατά διάνοιαν σε ευθύνη προσφοράς, ανάληψη δημιουργικών ευθυνών για πανευρωπαϊκά προβλήματα, για μετοχή στον σχεδιασμό του μέλλοντος της Eυρώπης» [πηγή]

Ο Βαρουφάκης- και δεν είναι ο μόνος- έχει πει: » Τα νότια μερμήγκια: Ζευγάρια μερμηγκιών που, στις καλές εποχές, δούλευαν και τα δυο σε κλάδους χαμηλής παραγωγικότητας (π.χ. ταμίες supermarket), πολλές φορές κάνοντας δύο δουλειές με σκοπό να τα βγάλουν πέρα δεδομένων των χαμηλών τους μισθών και ενός οικογενειακού πληθωρισμού πολύ μεγαλύτερου του επίσημου μέσου πληθωρισμού. Παρ όλες τις τέσσερις δουλειές που έκαναν μεταξύ τους, τα εισοδήματά τους δεν έφταναν για να παρακολουθούν το γενικότερο φαγοπότι γύρω τους. Όταν το παιδί τους τους πίεζε για ένα καινούργιο gadget ή αναγκάζονταν να πληρώνουν φροντιστήρια για τα πάντα, φακελάκια στα νοσοκομεία κλπ., ο μόνος τρόπος που μπορούσαν να σκεφτούν πως θα τα κατάφερναν ήταν να πούνε ναι σε μία από τις πάμπολλες προσφορές που λάμβαναν κάθε μέρα από λογιών- λογιών τράπεζες για πιστωτικές κάρτες, εορτοδάνεια κ.ο.κ. Κι όταν το «καλοκαίρι» τελείωσε, κι ήρθε η Κρίση, είδαν τα εισοδήματά τους από την πρώτη τους δουλειά να εξαφανίζονται, οι εργοδότες τους της δεύτερης δουλειάς τους είπαν να μην ξαναπάνε, τα δάνεια άρχισαν να τους πνίγουν, οι επιθέσεις της εφορίας τους ανάγκασαν ακόμα και να σκεφτούν να μείνουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Και σαν να μην έφταναν αυτά, κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι όλη η οικουμένη τους θεωρούσε υπεύθυνους για τη συντέλεια του κόσμου που ήταν καθ’ οδόν. Έγιναν οι δακτυλοδεικτούμενοι θύτες της παγκόσμιας οικονομίας!

Respect!

Τα σπουδαία ονόματα που πήρε ο Ιωάννης«Sophia Drekou»Aenai-EpAnastasi.

Ο άγιος Ιωάννης ο «Αποκεφαλιστής» (που αποκεφαλίστηκε, δηλαδή, από τον Ηρώδη) θεωρείται θεράπων Άγιος από το ρίγος του πυρετού τής ελονοσίας. Γι’ αυτό και στην μεν Κρήτη αποκαλείται και Ριγολόγος και αλλούΚρυαδίτης, αλλά και Νηστευτής και Νηστικός για την απόλυτη νηστεία με την οποία τιμάται η μνήμη του. Επίσης, κατά τόπους, ακούγεται καιΤιναχτής (στη Νάξο, επειδή σε τινάσσει με ρίγη, αν δεν τηρήσεις τη νηστεία του ή γιατί θεραπεύει το τιναχτικό, δηλαδή τον ελώδη πυρετό), Κυνηγός(στη Θράκη, γιατί γύρω στην εορτή του, 29 Αυγούστου, αρχίζει η κυνηγητική περίοδος ή διότι αυτό ήταν το όνομα του κτήτορός του και Κουτσοκεφάλης. Στην Κρήτη, πάνω σε ακρωτήριο, πριν μπούμε στον κόλπο του Μεραμπέλου, υπάρχει το εκκλησάκι τού άι Γιάννη του Αφορεσμένου για τα πολλά ναυάγια πού συμβαίνουν στην περιοχή του. Οι κακοήθεις πυρετοί που μαστίζουν- ιδιαίτερα κατά τον μήνα Αύγουστο τον τόπο μας, με τα τρομερά τους ρίγη και τους οξείς παροξυσμούς τους, οφείλονται, κατά την άποψη του ελληνικού λαού, στην ταραχή που αισθάνθηκε κατά το μαρτύριο η κεφαλή του καρατομηθέντος Αγίου. Ο άγιος Ιωάννης έκτοτε, εικονίζεται συνήθως κρατώντας την κεφαλή του.

Στο Ρέθυμνο, ο άγιος Ιωάννης ο Ριγολόγος, στην περιοχή του Πετρέ, θεωρείται ως θεράπων Άγιος της ελονοσίας. Η παράδοση κάνει λόγο ότι το εκκλησάκι του Αϊ- Γιάννη έχει κτιστεί από τα χρόνια που οι Τούρκοι δέσποζαν στην Κρήτη. Την εικόνα του βρήκε ένας Τούρκος άρρωστος, που η θέρμη του έκαιγε τα σωθικά, όταν άκουσε να βγαίνει από τα σπλάγχνα μιας σπηλιάς, ανάμεσα από τα δένδρα και τους αγριόθαμνους, μια μελωδική, θεία φωνή. Ο Τούρκος έτρεξε στη σπηλιά, αναμέρισε τα χόρτα και τα αγκάθια και βλέπει την εικόνα τού Αϊ- Γιάννη να λάμπει σαν ένα αστέρι. Ένιωσε ότι ήταν η φωνή του Αϊ- Γιάννη που τον προσκαλούσε. Έσκυψε με σεβασμό, πήρε την εικόνα στην αγκαλιά του, κι έταξε στον Άγιο δύο ζώα λάδι, αν τον άφηνε ο πυρετός. Όπως λέγει η παράδοση, ο πυρετός έφυγε και ο Τούρκος, στη συνέχεια, εκτέλεσε το τάμα του. Έκτοτε ο Αϊ- Γιάννης θεωρούνταν στην περιφέρεια ο μόνος γιατρός για την ελονοσία. Το ίδιο και ο άγιος Ιωάννης ο Ριγολόγος, στην Άνω Βιάννο Ηρακλείου, ενώ στα Φάρασα πιστεύεται ότι θεραπεύει τη στείρωση των γυναικών.

Ενδιαφέρον, από λαογραφική άποψη, παρουσιάζει, στο σημείο αυτό, το τελετουργικό που ακολουθούσαν, σε παλαιότερες εποχές, στην Άνω Βιάννο του νομού Ηρακλείου, όσοι ταλαιπωρούνταν από διάφορες ασθένειες και κυρίως από ελονοσία και κατέφευγαν στη χάρη του Αγίου, επιζητούντες το θείο έλεος και τη σωτήρια αντίληψή του. Ο ασθενής με απλή, αγνή και άδολη λαϊκή ψυχή προσκυνούσε ευλαβώς τη χάρη του, άναβε τα καντήλια, θύμιαζε τις άγιες εικόνες και, στη συνέχεια, πλενόταν με το αγίασμα που υπήρχε στο συγκεκριμένο προσκύνημα. Ύστερα έδενε στο μανουάλι μια κλωστή ή το μαντίλι του ή ένα κομμάτι που το έκοβε από τα ρούχα του και έλεγε με πραγματική πίστη τα παρακάτω λόγια:
Έπαε σ’αφήνω, Αϊ- Γιάννη μου, τον πυρετό μου…
Έπαε σ’ αφήνω, Αϊ- Γιάννη μου, το ρίγος μου …
Έπαε σ’ αφήνω, Αϊ- Γιάννη μου, την ανορεξία μου και την αρρώστια μου…
Αμέσως μετά ο ασθενής «έζωνε» εξωτερικά την εκκλησία τρεις φορές με μια κλωστή, προφέροντας, και πάλι, τα ίδια λόγια. Τότε, ο ρακένδυτος και λιπόσαρκος Άγιος- όπως τουλάχιστον μαρτυρείται από τους ίδιους που προσέφευγαν στη θεία χάρη του και επιζητούσαν το έλεός του- συνήθως άκουγε τις εναγώνιες παρακλήσεις τους και τους χάριζε και πάλι την υγεία τους.

Το πλήρες αφιέρωμα

Ευκολάκηδες

496eee57774b42e8bb063919be4d6e88

Aμα σε παίζουν συνέχεια τα Μέσα, και έχεις άποψη από το ποδόσφαιρο μέχρι τις συνοικίες της Αθήνας και τους αγωνιστές του 1821, άμα είσαι δηλαδή «ευκολάκιας», τότε τι θα σε εμποδίσει να κάνεις και τους απαραίτητους συνειρμούς:

«Είναι παράξενο που σε δεκάδες ελληνικές πόλεις ανοίγουν κάθε εβδομάδα γραφεία του Αρτέμη Σώρρα; Σας κάνει εντύπωση που -εκτός των απλών πολιτών- και εκλεγμένοι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης τάσσονται στο πλευρό του; Πως όταν τους επισημαίνεις ότι το Αμερικάνικο Υπουργείο Οικονομικών έχει από τριετίας χαρακτηρίσει τα περίφημα χρεόγραφα της Τράπεζας της Ανατολής -τα οποία ανεμίζει ο κύριος Σώρρας- προϊόντα απάτης και έχει συμβουλεύσει να παρέμβει εισαγγελέας, κοιτούν εσένα καχύποπτα; Ο Αρτέμης είναι άγγελος καλών. Έλληνας μέχρι το μεδούλι. Ενώ εσύ ένας προσκυνημένος νενέκος… Στα μέσα του προπερασμένου αιώνα, ένας γηραλέος πρώην κρεοπώλης έφερε στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου την Πελοπόννησο. Ο Παππουλάκος -κατά κόσμον Χρήστος Παναγιωτόπουλος- όταν οι σωματικές του δυνάμεις δεν τού επέτρεπαν πλέον να χτυπάει τον μπαλτά στο κούτσουρο και να τεμαχίζει τα σφαχτά, άλλαξε επάγγελμα. Εκάρη, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, μοναχός κι άρχισε να γυρίζει στα χωριά και να κηρύττει την «αλήθεια του Χριστού». Ο λόγος του ήταν φραγγέλιο. Μαστίγωνε ανελέητα το κατεστημένο της εποχής. Τους πλούσιους, τους πρωτευουσιάνους, τον «αιρετικό» ως ρωμαιοκαθολικής προέλευσης βασιλιά Όθωνα. Τα πλήθη παραληρούσαν στην εμφάνισή του. Ο Παππουλάκος έβγαζε ένα ευαγγέλιο και τους επεδύκνειε το τυπογραφικό λάθος που αποτελούσε το θεμέλιο της πίστης του: Από τη φράση «άγγελοι του Εωσφόρου» είχε εκ παραδρομής παραλειφθεί ένα έψιλον. Όχι άγγελοι λοιπόν αλλά Άγγλοι του Σατανά, το έλεγε ρητά η Αγία Γραφή! Κακής μήτρας εκτρώματα, ξένοι που απεργάζονταν τον αφανισμό του Γένους μας» [πηγή]

Επειδή δεν είναι όλοι (δόλιοι) «ευκολάκηδες», μπορούν να ανατρέξουν εδώ

Ντεβέγιεβο

821195ea448d2c73bde0fe504e102b3d_L

Σε απόσταση 425 χιλιομέτρων από την Μόσχα, στο κυβερνείο του Νίζνι Νόβγκοροντ, βρίσκεται ένα μικρό χωριό, με μόλις 6.500 κατοίκους, το οποίο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της ρωσικής ιστορίας και Ορθοδοξίας. Πρόκειται για το χωριό Ντεβέγιεβο και την γυναικεία μονή της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεραφείμ του Σαρόφ. Κατά την ρωσική ορθόδοξη παράδοση υπάρχουν τέσσερα «περιβόλια» της Παναγίας στη Γη. Αυτά είναι το Άγιο Όρος, η μονή των Σπηλαίων στο Κίεβο, η Ιβερία (δηλαδή η μονή του Νέου Άθωνα στην Γεωργία – Αμπχαζία) και η μονή στο Ντεβέγιεβο.

Πηγή

Η μεγάλη δυστυχία είναι ότι δεν μπορείς να κάτσεις μία στιγμή μόνος σου….

anders-antiquiertheit-1b

Hinter dieser Sicht auf den Zusammenhang von Freiheit und Zerstreuung steht das alte philosophische Problem des horror vacui. Bei Blaise Pascal buchstabiert es es sich so: «daß das ganze Unglück der Menschen aus einem einzigen Umstand herrühre, nämlich, daß sie nicht ruhig in einem Zimmer bleiben können». Der Mensch brauche Zerstreuung, er wolle abgelenkt sein von dem Gedanken an sich, seine Gegenwart und seine Endlichkeit: «Das ist alles“, so schreibt der religiöse Philosoph des 17. Jahrhunderts den marxistischen des 20. virtuell ins Stammbuch, “was die Menschen haben erfinden können, um sich glücklich zu machen, und diejenigen, die sich angesichts dessen als Philosophen aufspielen und glauben, die Welt sei sehr wenig vernünftig, wenn man den ganzen Tag damit verbringt, einem Hasen nachzujagen, den man als gekauften nicht haben wollte, kennen unsere Natur nicht gut. Dieser Hase würde uns nicht vor dem Gedanken an den Tod bewahren, die Jagd jedoch bewahrt uns davor.“

Πηγή

Οι Νέες Χώρες και το Αυτόνομο

Το καθεστώς των Νέων Χωρών απετέλεσε πολλάκις πεδίο τριβής της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με γνωστότερα τα γεγονότα του 2004, τα οποία οδήγησαν τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος στην σοβαρή κύρωση της προσωρινής διαγραφής του από τους επίσημους εκκλησιαστικούς καταλόγους του Οικουμενικού Πατριαρχείου («Δίπτυχα»), που διαλαμβάνουν τα ανά την οικουμένη ορθοδόξα Πατριαρχεία, Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, Αρχιεπισκοπές και τους Αρχιερείς τους–δηλαδή για μια δεύτερη φορά σε de facto σχισματική κατάσταση. Και σίγουρα θα αποτελέσει ξανά πεδίο τριβής, οψέποτε αποφασίσει το Πατριαρχείο ότι οι πρακτικές δυσκολίες των αρχών του 20ού αιώνος έχουν πλέον αρθεί και ότι ήρθε ο καιρός του «άχρι καιρού» (κατά την ρητή επιφύλαξη της Πράξεως του 1928), δηλαδή ο καιρός της άρσης της επιτροπικής παραχώρησης της διοικήσεως των Νέων Χωρών στην Εκκλησία της Ελλάδος.
Εδώ οφείλουμε μια παρέκβαση: σε κάθε περίοδο τριβής, μοιάζει να υπάρχει μια θεμελιώδης παρανόηση στην αποτύπωση των συντεταγμένων αυτού του ζητήματος στον ελληνικό δημόσιο και δημοσιογραφικό λόγο: το δίπολο εκκλησιαστικής/«πνευματικής» και διοικητικής υπαγωγής μοιάζει να παρανοείται σφόδρα. Με την δημοσιογραφική χρήση του όρου πνευματική υπαγωγή, μοιάζει να εννοείται περίπου ένας τιμητικός συμβολισμός, ένα κενό γράμμα, σε αντιδιαστολή με την «πραγματική» υπαγωγή, που στις στρεβλώσεις του δημοσίου λόγου θεωρείται η διοικητική. Μολαταύτα, το πλέον βασικό και θεμελιώδες για κάθε τοπική εκκλησία (κυρίως για να είναι–και να αναγνωρίζεται ως–εκκλησία και τα μυστήριά της ως έγκυρα, δηλαδή να φανερώνεται πως βρίσκεται σε ευχαριστιακή κοινωνία με την ανά τη οικουμένη εκκλησία, με όλες τις τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες, όπως αυτές προκύπτουν από τα Δίπτυχα) είναι η μνημόνευση του επισκόπου στην Ευχαριστία.
Ο επίσκοπος, στο όνομα του οποίου τελείται η Ευχαριστία, δηλαδή η εκκλησιαστική υπαγωγή της τοπικής εκκλησίας σε συγκεκριμένο κανονικό επίσκοπο, είναι και η ταυτότητά της, ο όρος και η φανέρωση του ανήκειν της στην ανά τη οικουμένη ορθόδοξο εκκλησία. Στην εκκλησιαστική προοπτική, η μνημόνευση του επισκόπου (η εκκλησιαστική/«πνευματική» υπαγωγή) είναι το μείζον–και τυχόν επιτροπικές διοικητικές παραχωρήσεις το έλασσον, η «λάντζα» της υποθέσεως… . Δηλαδή, ακόμα και σήμερα, ακόμα και με την ισχύουσα διάταξη, ακόμα και πριν τον καιρό του «άχρι καιρού», οι μητροπόλεις των Νέων Χωρών ανήκουν–αν πρέπει να το θέσουμε με τέτοιους όρους–περισσότερο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και λιγότερο στην Εκκλησία της Ελλάδος. Ή: σήμερα, ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά οι Μητροπολίτες τους συμμετέχουν στην Ιερά Σύνοδο των Αθηνών και συνδιοικούν την (εν ευρεία εννοία) «Εκκλησία της Ελλάδος», μαζί με τους Μητροπολίτες της λοιπής («παλαιάς») Ελλάδος. Η επεξήγηση αυτή επαναπλαισιώνει τις διενέξεις περί των Νέων Χωρών στην ακριβή τους, νομίζουμε, διάσταση –σίγουρα πάντως με περισσότερη ακρίβεια από την αποτυπούμενη στον δημοσιογραφικό λόγο, κάθε φορά που το ζήτημα επανέρχεται στην επικαιρότητα.
ΠΗΓΗ

Ρωμαιοκαθολικοί της Σύρου και Επανάσταση

ano_syro7

Στο επίκεντρο όλων αυτών των εξελίξεων βρέθηκε το μέχρι τότε κατοικούμενο σχεδόν εξ ολοκλήρου από ρωμαιοκαθολικούς νησί της Σύρας, όπου από τις αρχές της επαναστάσεως είχε αρχίσει να συρρέει πλήθος ορθοδόξων προσφύγων, προερχόμενων από τις περιοχές εκείνες που είχαν υποστεί την εκδικητική μανία των Τούρκων. Η πρώτη απόπειρα της ηγεσίας της επαναστάσεως να προσεταιρισθεί τους ρωμαιοκαθολικούς του νησιού που επιχειρήθηκε όπως είδαμε κατά το 1822, είχε αποτύχει. Η εκδηλωθείσα σθεναρή άρνησή τους να λάβουν μέρος στον αγώνα, η οποία ενισχυόταν από τη διαρκή και δυναμική παρουσία του γαλλικού στόλου στην περιοχή, συνετέλεσε ώστε η ελληνική κυβέρνηση κατά τα δύο πρώτα έτη της επαναστάσεως να μην επιχειρήσει την εγκατάσταση διοικητικών αρχών στο νησί. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν το συμπεριέλαβε στη νέα διοικητική οργάνωση του κράτους με τον Οργανικό Νόμο του 1822.

Τα δραματικά γεγονότα, που έλαβαν χώρα κατά το χρονικό διάστημα από τον Δεκέμβριο του 1822 μέχρι τον Μάιο του 1823, με τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του Κεφαλλονίτη πλοιάρχου Νέστορα Φαζιόλη εναντίον του κάστρου της κοινότητας των ρωμαιοκαθολικών Συριανών- με προφανή σκοπό να εκβιάσει την δια των όπλων ένταξή τους στην ελληνική διοίκηση- και την τελική σύλληψη και φυλάκισή του από τον ναύαρχο του γαλλικού στόλου στο Αιγαίο E. de Rigny, απέδειξαν ότι α. η περίπτωση της Σύρας δεν αποτελούσε μεμονωμένη διαφορά μεταξύ της επαναστατικής κυβερνήσεως και μιας μικρής μειοψηφίας κατοίκων των νησιών του Αιγαίου, β. στο εσωτερικό, προκαλούσε την άμεση και έντονη αντίδραση των επαναστατημένων ορθόδοξων νησιωτών, οι οποίοι δικαιολογημένα εξοργίζονταν από τη δουλική στάση των ομογενών τους ρωμαιοκαθολικών έναντι του κοινού εχθρού, καθώς και από την ανεξέλεγκτη και απεριόριστη «πολιτική προστασία» που τους είχε παραχωρήσει η Γαλλία και τους εξασφάλιζε στην πράξη η μόνιμη παρουσία των πλοίων του γαλλικού στόλου και οι κατά τόπους προξενικοί πράκτορες.

Μέσα σε λίγες ημέρες ακολούθησε η δεύτερη επιδρομή του Φαζιόλη εναντίον της Σύρας, με τις γνωστές δυσάρεστες συνέπειες, αποκορύφωση των οποίων υπήρξε η αυθαίρετη και παράνομη, εξ απόψεως Διεθνούς Δικαίου, παρέμβαση πλοιάρχων του γαλλικού στόλου, που συνοδεύθηκε και από την προσωρινή σύλληψη του Φαζιόλη και τη βίαιη διάλυση του εκστρατευτικού σώματός του: πράξη η οποία πολύ εύστοχα χαρακτηρίσθηκε ως αυθαίρετη κράτηση ενός Έλληνος επαναστάτου, εις μίαν ελληνικήν νήσον, από ένα Γάλλον αξιωματικόν, μη ασκούντα δικαιοδοσίαν τινά επί της νήσου και του πληθυσμού της..

Πηγή: Κων/νου Μανίκα, Σχέσεις Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεως (1821-1827), Αθήνα 2002, 117-125.