piacenza-floods-italy-2

Στις 25 Μαΐου 1560 μια γυναίκα «πολύ φτωχή, από τα κατώτερα στρώματα» βγήκε από την πόλη της Πιατσέντσα περνώντας από την πύλη του αγίου Λαζάρου και πήγε σε ένα χωράφι σπαρμένο με φασόλια, που απείχε μισό μίλι από την πόλη. Ήταν εποχή σιτοδείας. Η γυναίκα [η Μαργαρίτα] είχε πάει στο χωράφι για να δει πως πήγαιναν τα φασόλια της και να εμποδίσει τα περιστέρια να τα φάνε. Ενώ βρισκόταν στο χωράφι [..] η Μαργαρίτα άφησε ελεύθερη τη στεναχώρια της κι «άρχισε να μιλά και να παραπονιέται για το μεγάλο βάρος των παιδιών, που δεν είχε τρόπο να τα θρέψει», όταν άκουσε μια φωνή να την καλεί. Γύρισε κι «είδε μια γυναίκα ντυμένη στ’ άσπρα σαν καλόγρια, που την παρηγόρησε με ωραία λόγια κι αποκάλυψε ότι ήταν η Μητέρα του Θεού και Βασίλισσα των Ουρανών, η Παρθένος Μαρία». Αφού μίλησε πολλή ώρα μαζί της, της ανήγγειλε ότι ο Χριστός, ο γιος της, «θεωρούσε τον εαυτό του πολύ προσβεβλημένο από την πόλη της Πιατσέντσα λόγω των βλασφημιών». Στο σημείο αυτό το όραμα εμπλουτίστηκε από ένα καινούργιο πρόσωπο:

«Της έδειξε κάποιον ντυμένο ‘φτωχούλη’ που κρατούσε από τη μία ένα μπαστούνι και από την άλλη μία πουκαμίσα, και της είπε: Ιδού! Αυτός που βλέπεις είναι ο γιος μου και Κύριός σου. Αν πετάξει αυτό το πουκάμισο στον Πάδο, όλος ο κόσμος θα καταστραφεί. Γι αυτό και εγώ, βλέποντας τον τόσο οργισμένο, τον παρακαλώ χωρίς σταματημό να γαληνέψει και να συγχωρέσει την πόλη». Και για να της δείξει πόσο επίμονες και διαρκείς ήταν οι παρακλήσεις της, σήκωσε τα ρούχα και της έδειξε τα γόνατά της, στα οποία δεν είχε μείνει ούτε δέρμα ούτε σάρκα, ήταν μόνο τα κόκκαλα. Κι αυτό γιατί είχε σταθεί πολύ καιρό γονατιστή να παρακαλεί για εκείνους της πόλης!

Τα οράματα της φτωχής και αγρότισσας τελικά δεν θα γίνουν αποδεκτά από το ιερατείο. Η πόλη της Πιατσέντσα ήταν εκείνη την εποχή στο επίκεντρο πολιτικών αντιδικιών και συγκρούσεων. Η επίσημη εκκλησία- υπό την πίεση του Προτεσταντισμού- ήθελε να κάνει σαφή διάκριση ανάμεσα στην θρησκεία του πλήθους που έγεμε προλήψεων κι ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμη να πιστέψει στο θαύμα, και αφετέρου τη θρησκεία των αληθινά «ευσεβών» που σκανδαλίζονταν από τις εκδηλώσεις της λαϊκής πίστης.

Η σκελετωμένη Παναγία, η λαϊκή πίστη…..

[απόσπασμα από το Adriano Prosperi, «Παναγίες της Πόλης, Παναγίες της Εξοχής», Κοινωνίες και άγιοι, νήσος, Αθήνα 2012, 344-357]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s