μεταχο

H αφετηριακή βάση των παρατηρήσεων του hypothesis [εδώ] είναι σωστή: πραγματικά όλοι ευνοούν τον Κονδύλη γιατί «ταιριάζει»- λόγω της θέσης του ως παρατηρητή- σε όλα (αλλά και γιατί μόνος αυτός διασώζεται στην ανυπαρξία φιλοσοφικής σκέψης των τελευταίων δεκαετιών, μην το ξεχνάμε…). Πραγματικά, επίσης, η θέση του απροϋπόθετου παρατηρητή που υιοθετεί στην τελική «πάσχει», διότι και αυτός ως «απ’ έξω» δεν παύει να είναι «μέσα», έχει προϋποθέσεις και ιστορία.

Στο σημείο αυτό να προτείνω ένα πείραμα: βάλετε τους διανοούμενους οπαδούς του Κονδύλη να διαβάσουν τον μισό Έγελο, είμαι σίγουρος ότι ούτε στο 1/3 δεν θα φτάσουν, λόγω βαρεμάρας. Τον Κονδύλη όμως τον «κατασπαράζουν». Γιατί; Διότι ο Κονδύλης, ο οποίος θα με διέψευδε στο πείραμά μου κρίνοντας εξ ιδίων, είναι κοσμοθεωρητικά μεταμοντέρνος. Αυτό είναι που αρέσει και τον κάνει γοητευτικό στους οπαδούς του. Είναι, για αυτούς, το τέρμα των μεγάλων, βαρετών και στρατευμένων αφηγήσεων.

Από την άλλη, η μεταμοντέρνα κονδυλική θέση του παρατηρητή είναι αυτή που εμένα, για παράδειγμα, με οδηγεί στα απώτατα άκρα της οντολογικής σχετικότητας. Πέρα από αυτά τα άκρα, υπάρχει το μηδέν ή ο Θεός. Η συνεισφορά αυτή δεν είναι αμελητέα.

Θεωρώ ότι όποια άλλη επιστημονική απάντηση στο «αδιέξοδο» Κονδύλη, υποπίπτει στον φαύλο κύκλο. Διαβάζω: «η μεταθεωρία αυτή είναι φυσικά δυνατόν να ιδωθεί μόνο ως ιστορικό προϊόν, υπό την έννοια ότι καθίσταται δυνατή μόνο σε μια ορισμένη φάση ανάπτυξης του πολιτισμού, που επιτρέπει τον κριτικό αυτοστοχασμό και αναστοχασμό του» [Αιμ. Μεταξόπουλος, Αυτοσυντήρηση, Πόλεμος, Πολιτική, 251]. Μόνο ως ιστορικό προϊόν εμπίπτει, και αυτή, στη σχετικότητα του όντος. Δηλαδή όταν ο άλλος σου λέει «ό,τι λες είναι σχετικό», δεν απαντάς «το ξέρω, αλλά προχωρώ σε μία μετα- σχετικότητα μέσω συνεχών αποδείξεων»- όχι γιατί είναι λάθος, αλλά γιατί «πετάς την μπάλα στην εξέδρα»

Διαβάζω: «Οι ντοστογιεφσκικοί ήρωες στους Δαιμονισμένους….έχουν έναν κοινό πυρήνα. Η σιωπή του σύμπαντος, μέσα στην οποία κατακρημνίζεται η ύπαρξη όταν αρνηθεί την αλαζονεία της ψευδαίσθησης, μετουσιώνεται αίφνης σε ιδεώδες» [στο αυτό, 255]. Λάθος ανάγνωση. Ο Ντοστογιέφσκι δεν υπερασπίζεται ιδεώδη. Περιγράφει την απόληξή τους. Η τραγικότητα κάποιων των ηρώων των Δαιμονισμένων είναι η τραγικότητα του μηδενός και του απείρου. Βρίσκεσαι μπροστά στον γκρεμνό, δεν σημαίνει ότι θέλεις ως ιδεώδες να είσαι μπροστά στον γκρεμνό. Η τραγικότητα του σχετικού όντος αναβλύζει και τρομάζει. Ο Κονδύλης αναμετρήθηκε με αυτήν. Μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα, είτε θα συνεχίσει κάποιος με βελτιωμένα λογοκρατικά, εμπειρικά ή θετικιστικά επιχειρήματα, σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή, είτε θα αρχίσει να δοκιμάζει το μετα- φυσικό.

Advertisements

3 thoughts on “Κονδυλικοί διάλογοι

  1. Μανώλη
    Είδα στον Μεταξόπουλο μια ανάπτυξη του «Ισχύς και Απόφαση» η οποία μου φαίνεται πιο στέρεα από το εγχείρημα του Κονδύλη. Νομίζω ότι το έργο του Μεταξόπουλου ( μικρότερο σε όγκο και ποιότητα από αυτό του Κονδύλη) έχει πολύ ενδιαφέρον και ίσως αδικείται από τις περιπλοκές του βίου του
    Επί της ουσίας
    Είτε ο «περιγράφων» του Κονδύλη είτε ο «κοσκμακατασκευαστής» του Μεταξόπουλου ευρίσκονται πάντα σε μια ιδιαίτερη θέση: Ανάγουν τα πάντα σε συσχετισμούς ισχύος οι οποίοι τελικά επιβάλουν νοήματα. Το σχήμα όντως είναι κυκλικό αλλά αυτήν την κυκλικότητα αναγνωρίζουν και οι δύο. Όντας αντίμαχοι του λεγόμενου μεταμοντέρνου τελικά γίνονται απόλυτοι σχετικιστές ( μια άλλη όψη του μεταμοντερνισμού ) από την πίσω πόρτα.
    Ο χαρακτηρισμός Είρων τα λέει όλα
    Στην αναφορά σου βλέπω το αίτημα για την υπέρβαση της κυκλικότητας ,της «ειρωνείας». Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό γίνεται ( άλλη συζήτηση αυτή)
    Βρίσκω τον συλλογισμό σου παραγωγικό για να πάμε πέρα από τα Κονδύλεια λογοκεντρικά ζητήματα να αναμετρηθούμε με το τραγικό , το «νόημα». Θα προσέθετα πως στον Κονδύλη απουσιάζουν οι αναφορές για την Ηθική καθώς βέβαια αυτή δεν είναι τελικά παρά μόνο μια έκφραση ισχύος.
    Η κυκλικότητα (το πέταγμα της μπάλας που λες) αν συνδυαστεί με μια απόλυτα σχετικοποιημένη Ηθική τότε οδηγούν στον Ισις απ’ ευθείας.
    Ειλικρινά μπορώ παρά να συμμεριστώ την αγωνία σου αλλά ταυτόχρονα δεν βρίσκω άλλο τρόπο παρά να συνεχίζουμε την αναζήτηση αυτού του κύκλου εν γνώσει της τραγικότητας.
    Το ένα δεν απαγορεύει το άλλο.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s