494580881

Στην αρχαία ελληνική αντίληψη δύο ήταν οι κύριες αρχές της σεξουαλικότητας: η αρχή του ισομορφισμού, πρώτα, δηλαδή

«έστω ένας ενήλικας άνδρας, ισχυρός, πλούσιος, ενάρετος, γεμάτος ηθικές, πνευματικές αρετές κ.λ.π. Έχει σχέσεις με ένα νεαρό αγόρι στις οποίες ο άνδρας αυτός θα δαπανήσει, αφενός, αυτό που απαιτεί η σεξουαλική πράξη ως ενέργεια. Θα κάνει επίσης τη δαπάνη που μεταφράζεται στην προσοχή που θα δώσει στο αγόρι, στις φροντίδες που θα του χαρίσει, ενδεχομένως στα δώρα που θα του προσφέρει. Και εκείνη τη στιγμή η σεξουαλική του σχέση θα γίνει όντως, χάρη στο σύνολο της φροντίδας, της προσοχής, των δώρων, της επαγρύπνησης κ.λ.π., ισόμορφη με την κοινωνική σχέση που κάθε ενήλικας οφείλει μέσα στην ελληνική πόλη να έχει έναντι των νεοτέρων, καθότι οφείλει να τους βοηθά, να τους παρέχει πρότυπα, να είναι το αφεντικό τους, ο δάσκαλος της αρετής, ο δάσκαλος της πολιτικής αγωγής, καθοδηγητής κ.λ.π.»

ακολουθεί, η αρχή της ενεργητικότητας, δηλαδή

ενεργητικότητα σημαίνει ηδονή της διείσδυσης. Αυτή αναγνωρίζεται μόνο στον άνδρα. Η αρχή αυτή δεν είναι ανεξέλεγκτη. Προϋποθέτει την κυριαρχία. «Και απέναντι στην ηδονή με επικίνδυνα απεριόριστες τάσεις που χαρακτηρίζει τη γυναίκα, το ενεργητικό υποκείμενο οφείλει, αντίθετα, να προβάλει, από μόνο του, έναν κανόνα μέτρου. Και από το μέτρο αυτό προκύπτει κυρίως το γεγονός ότι η ηδονή που δοκιμάζει το αρσενικό δεν είναι, όπως στη γυναίκα, όπως στο ακόλαστο αγόρι, μία αρχή παραφοράς που το ωθεί να εκτραπεί από τον εαυτό του»

Το πρόβλημα:

«θα έχουμε μία σχέση άνδρας- αγόρι που θα είναι ηθικά έγκριτη, στον βαθμό που είναι ισόμορφη με τις κοινωνικές σχέσεις, δηλαδή αν στις σχέσεις άνδρα και αγοριού δεν υπάρχει απλώς μία ωμή σεξουαλική σχέση, αλλά και μία κοινωνική σχέση παιδαγωγικής, παραδειγματισμού, βοήθειας, αρωγής κ.λ.π., που αντιστοιχεί στην αρχή του ισομορφισμού. Αυτή η σχέση άνδρας- αγόρι θα είναι έγκριτη αν όντως αυτός που είναι υποκείμενο πρέπει να είναι υποκείμενο, δηλαδή, αν, βέβαια, ο ενήλικος άνδρας ή ο πιο ηλικιωμένος άνδρας είναι ενεργητικός. Η αντίστροφη κατάσταση θα ήταν ασύμβατη…όμως, καθώς το αγόρι πρέπει να γίνει μια μέρα υποκείμενο, πώς θα του συμπεριφερθούμε, ποιο καθεστώς θα του παραχωρήσουμε, μπορούμε άραγε να αρκεστούμε απλώς λέγοντας: «προς στιγμήν δεν είναι υποκείμενο, μετά θα έλθει μία μέρα που θα αλλάξει καθεστώς;»

Αφού ενεργητικός= υποκείμενο= ηδονή, τότε η λύση:

εφόσον το αγόρι δεν νοείται να νιώθει ηδονή, καθώς ηδονή νιώθει ο ενεργητικός και μόνο ενήλικας ή πρεσβύτερος, που είναι υποκείμενο, τότε η ηδονή του πρεσβύτερου πρέπει να περισταλεί από μία αυστηρότατη σειρά υποχρεώσεων. Και στην ακραία περίπτωση, ο έρως θα συνεπαγόταν την παραίτηση του πρεσβυτέρου από κάθε ερωτική δραστηριότητα έναντι του νεότερου. 

δηλαδή, ο έρωτας ως λύση!

Πηγή: Michel Foucault, Υποκειμενικότητα και Αλήθεια. Παραδόσεις στο Κολλέγιο της Γαλλίας (1980-1981), εκδ. Πλέθρον, 79-99

Advertisements

One thought on “Αρχαία ελληνική σεξουαλικότητα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s