ano_syro7

Στο επίκεντρο όλων αυτών των εξελίξεων βρέθηκε το μέχρι τότε κατοικούμενο σχεδόν εξ ολοκλήρου από ρωμαιοκαθολικούς νησί της Σύρας, όπου από τις αρχές της επαναστάσεως είχε αρχίσει να συρρέει πλήθος ορθοδόξων προσφύγων, προερχόμενων από τις περιοχές εκείνες που είχαν υποστεί την εκδικητική μανία των Τούρκων. Η πρώτη απόπειρα της ηγεσίας της επαναστάσεως να προσεταιρισθεί τους ρωμαιοκαθολικούς του νησιού που επιχειρήθηκε όπως είδαμε κατά το 1822, είχε αποτύχει. Η εκδηλωθείσα σθεναρή άρνησή τους να λάβουν μέρος στον αγώνα, η οποία ενισχυόταν από τη διαρκή και δυναμική παρουσία του γαλλικού στόλου στην περιοχή, συνετέλεσε ώστε η ελληνική κυβέρνηση κατά τα δύο πρώτα έτη της επαναστάσεως να μην επιχειρήσει την εγκατάσταση διοικητικών αρχών στο νησί. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν το συμπεριέλαβε στη νέα διοικητική οργάνωση του κράτους με τον Οργανικό Νόμο του 1822.

Τα δραματικά γεγονότα, που έλαβαν χώρα κατά το χρονικό διάστημα από τον Δεκέμβριο του 1822 μέχρι τον Μάιο του 1823, με τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του Κεφαλλονίτη πλοιάρχου Νέστορα Φαζιόλη εναντίον του κάστρου της κοινότητας των ρωμαιοκαθολικών Συριανών- με προφανή σκοπό να εκβιάσει την δια των όπλων ένταξή τους στην ελληνική διοίκηση- και την τελική σύλληψη και φυλάκισή του από τον ναύαρχο του γαλλικού στόλου στο Αιγαίο E. de Rigny, απέδειξαν ότι α. η περίπτωση της Σύρας δεν αποτελούσε μεμονωμένη διαφορά μεταξύ της επαναστατικής κυβερνήσεως και μιας μικρής μειοψηφίας κατοίκων των νησιών του Αιγαίου, β. στο εσωτερικό, προκαλούσε την άμεση και έντονη αντίδραση των επαναστατημένων ορθόδοξων νησιωτών, οι οποίοι δικαιολογημένα εξοργίζονταν από τη δουλική στάση των ομογενών τους ρωμαιοκαθολικών έναντι του κοινού εχθρού, καθώς και από την ανεξέλεγκτη και απεριόριστη «πολιτική προστασία» που τους είχε παραχωρήσει η Γαλλία και τους εξασφάλιζε στην πράξη η μόνιμη παρουσία των πλοίων του γαλλικού στόλου και οι κατά τόπους προξενικοί πράκτορες.

Μέσα σε λίγες ημέρες ακολούθησε η δεύτερη επιδρομή του Φαζιόλη εναντίον της Σύρας, με τις γνωστές δυσάρεστες συνέπειες, αποκορύφωση των οποίων υπήρξε η αυθαίρετη και παράνομη, εξ απόψεως Διεθνούς Δικαίου, παρέμβαση πλοιάρχων του γαλλικού στόλου, που συνοδεύθηκε και από την προσωρινή σύλληψη του Φαζιόλη και τη βίαιη διάλυση του εκστρατευτικού σώματός του: πράξη η οποία πολύ εύστοχα χαρακτηρίσθηκε ως αυθαίρετη κράτηση ενός Έλληνος επαναστάτου, εις μίαν ελληνικήν νήσον, από ένα Γάλλον αξιωματικόν, μη ασκούντα δικαιοδοσίαν τινά επί της νήσου και του πληθυσμού της..

Πηγή: Κων/νου Μανίκα, Σχέσεις Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεως (1821-1827), Αθήνα 2002, 117-125.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s