theotoka

Ο Κιουρτσάκης διαθέτει μαζί με την πλατωνική Ιδέα και το ομηρικό ηρωικό ήθος αλλά από  την πλευρά του Οδυσσέα, από την οποία όλη η ελληνική σκέψη από την λογοτεχνία και την φιλοσοφία μέχρι την πολιτική εμπνεύστηκε την διαχρονική θέσμισή της.  Όλη η ρύθμιση του (νεο)ελληνικού βίου και του κοινωνείν απέστη του σκαιώδους αχιλλεϊκού αινίγματος και υιοθέτησε την αφηγηματική δεινότητα του παραμυθητικού Οδυσσέα, ου μην αλλά και την νομιμόφρονα στάση του έναντι  των παντοδύναμων θεών .
Στην καταστατική, υπαρξιακή του απόφαση, στην δική του Βίβλο, τα ομηρικά έπη, ο Ελληνισμός επέλεξε ως σύμβολο αυτοσυντήρησης τον ενδόμυχο Οδυσσέα των ελιγμών   έναντι της ένσπονδης αχιλλεϊκής Μορφής, αγνάντια στον μετωπικό, θεομάχο Αχιλλέα, ο οποίος έκτοτε θα συνιστά μια ουτοπία του ελληνισμού, τον απόμακρο κόσμο μιας άλλης αυτοθυσιαστικής Ελλάδας. Η επιλογή αυτή συνιστά και την απαρχή της φιλελεύθερης λογικής που θέτει την Ιστορία ως Πολιτισμό υπεράνω της Φύσης. Ο εσωτερικός Οδυσσέας υπερβαίνει μέσα του την ελληνική ουτοπία ενός «Απολύτου Σώματος», την ουτοπία του Αχιλλέα και την αυτοκτονική μεσότητα του Αίαντος και μ’αυτήν την καθοριστική εσωτερική αναδίπλωση και συσπείρωση καθορίζει τον κυρίαρχο ελληνικό ψυχισμό εισέτι, αλλ’άγνωστο αν/και εσαεί. Υπ’αυτήν την έννοια ο Χριστιανισμός θα προσθέσει στην αρχαιοελληνική οντολογία τον γνώμονα της εσχατολογικής λύσης στην τραγική διάσταση ανάμεσα στο Απόλυτο Πνεύμα του Οδυσσέα και το Απόλυτο Σώμα του  Αχιλλέα. Ο μισός χριστιανισμός, ο κοινοτικός χριστιανισμός θα πορευθεί με την αχιλλεϊκή ουτοπία της αθανασίας του σώματος, ο άλλος μισός ο αστικός, ιωνορωμαϊκός θα αυτονομήσει την αθανασία της ψυχής και θα συστήσει τον πολιτισμό του ψυχολογικού «Ατόμου». Το πνευματικό ακροθίνιο της Ιστορίας και του Φιλελευθερισμού είναι ακριβώς η πολιτική υιοθέτηση του έσω ανθρώπου, του Οδυσσέα. Ο ιωνοφοινικικός, θαλάσσιος και εμπορικός κόσμος της ομηρικής οδύσσειας θα περάσει μέσω του Αινεία και της λογοτεχνικής ιδρυτικής συνθήκης της Ρώμης, της Αινειάδας του Βιργιλίου στον γονότυπο της νεωτερικής Ευρώπης, αυτής της μυθιστορηματικής κοινωνίας του Απολύτου Πνεύματος. Οφείλουμε όμως να μείνουμε πιστοί στην παράδοσή του «σώζειν τα φαινόμενα». Η οδυσσεϊκή ταύτοτητα του Κιουρτσάκη θα συναντήσει την αιαντική μοίρα στην τραγική χειρονομία του αυτόχειρα αδελφού του, του Χάρη και την μεταφορά της στην λογοτεχνική τριλογία του «Το Ίδιο και το Άλλο» . Έκτοτε η οδυσσεϊκή νοσταλγία του διαποτίζεται από εκείνο το στοιχείο που πάντοτε συνιστούσε η αιαντική χειρονομία: αυτήν την ελληνική «εσπερινή μελαγχολία» που δεν του επέτρεπε να αυτονομήσει την ύπαρξη από το περιβάλλον της, όθεν και το τραγικό στοιχείο του ελληνικού χαρακτήρα, αυτής της χαραγμένης, εξωστρεφούς συνείδησης που έδινε προτεραιότητα στην κοσμική ψυχή έναντι της ατομικής ψυχολογίας [πηγή]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s