orthodoxia_kai_marxmos

Κώστας Ζουράρις: Θέλω να δώσω όμως έναν ορισμό του Λένιν για τη θρησκεία. Για να δείτε μια πολύ παράξενη απόρριψη την οποία θεωρούνε αυτονόητη όλοι οι μαρξιστές οι βαρύγδουποι και λενινιστές κτλ. ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένας διάλογος. Τον ορισμό του Λένιν, τον θεωρούν απόρριψη της θρησκείας γιατί δεν νοιώθουν την ορθόδοξη πνοή, που τον διατρέχει. Ο Λένιν είπε ότι «η θρησκεία, είναι η ακολασία του ανθρώπου με ένα πτώμα». Βλέπετε λοιπόν, μέσα στα λόγια του Λένιν που είναι πολύ δυτικόφρων, πως χωρίς αμφιβολία προέρχεται από ορθόδοξο κλίμα. Η Ρωσία, παρ΄όλο που ο Λένιν είναι επηρεασμένος πάρα πολύ από τη δυτική εκδοχή της επιστήμης, η ορθόδοξη Ρωσία τον έχει γεννήσει και μιλάει μέσα του [..] Η ακολασία του ανθρώπου με το πτώμα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σύναψη του ανθρώπου με τον Εσταυρωμένο, ο μανικός έρως που ενώνει τα πριν διεστώτα, είναι δηλαδή η σάρκωση του Ενός και η θέωση του άλλου. Αλλά βέβαια ο Λένιν χλευάζει. Μέσα από την χλεύη όμως υπάρχει ακριβώς η αναντίρρητη αγωνία της επαφής, της επικοινωνίας, της αγάπης [Ορθοδοξία και Μαρξισμός, εκδόσεις Ακρίτας, 1984, 59]

Στέλιος Ράμφος: Η πραγματικότης είναι ότι ο Μάρξ με αυτή τη θεωρία της πράξεως φθάνει στα άκρα την δυτική θεολογία και τη σκέψη των Ουμανιστών. Η οποία σε τί συνίσταται; Συνίσταται στην άρνηση των ακτίστων ενεργειών. Τί θα πη αυτό που λένε στην σχολαστική θεολογία ότι οι ενέργειες είναι κτιστές; Θα πη ότι η σημασία εκπίπτει σε πρακτική. Τί θα πη αυτό που στην Πατερική θεολογία ονομάζουν άκτιστες ενέργειες; Θα πη ότι η σημασία δεν εκπίπτει ποτέ, ότι δηλαδή η ανθρώπινη ζωή ποτέ δεν μπορεί να γίνη πρακτική. Ποτέ ο σκοπός της υπάρξεως δεν μπορεί να γίνη αποτέλεσμα διαδικασίας, ιστορικής και μηχανικής. Και η απόδειξη είναι ότι οι άνθρωποι οι οποίοι τρελά πίστεψαν σ’ αυτό, διότι ταύτισαν τον κομμουνισμό με την εσχατολογική απελευθέρωση, πράγματι τουφεκίσθηκαν και σκοτώθηκαν σε οδοφράγματα, μην ξέροντας περί τίνος επρόκειτο. Αλλά αυτό αποτελεί ακριβώς μαρτυρία υπέρ των ακτίστων ενεργειών. Δηλαδή δεν πίστεψαν ποτέ ότι θα έπρεπε να εκπέση η σημασία σε πράξη. Αντιθέτως πέθαναν για να μην συμβή κάτι τέτοιο ποτέ, διαψεύδοντας μ’ αυτόν τον τρόπο πανηγυρικά όχι μόνον τον Μάρξ, αλλά και όλα τα καθεστώτα που ο λόγος του στήριξε. Γι’ αυτό τους σκεπτόμαστε. Και σκεπτόμαστε ότι είναι οι άνθρωποι αυτοί απέραντα αντιφατικοί και συγχρόνως γλυκείς και ότι αποδεικνύουν μ’ αυτόν τον τρόπο την αθανασία της ψυχής και τις άκτιστες ενέργειες. Το να σκοτώνομαι για ένα κομμάτι ψωμί, για μιαν ιδέα, δείχνει ακριβώς ότι δεν ανταλλάσσω το νόημα, ότι δεν μπορεί ποτέ να μου πάρη το πνεύμα μία νομοτέλεια και μία ιστορική θεωρία η οποία θα μεταβάλη την ζωή μου σε πρακτική διαδικασία…[ό.π., 158-159]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s