C’est fini

commune_de_paris_barricade_de_la_rue_de_castiglione-660x5071

C’est fini. Paris est dans la stupeur. Après la crise horrible, un affaissement mortel s’est emparé de la cité. Une tristesse morne pèse sur les maisons. On va dans les ruines, avec la lente démarche des ombres. La foule, énorme sur certains points, regarde brûler les édifices d’un air idiot, sans même songer à travailler au sauvetage des dernières épaves. À ce point de misère, on devient brute ; l’épouvante a passé dans les cerveaux avec un tel fracas que l’organisme humain et social en gardera longtemps l’atroce ébranlement.

On n’entend plus qu’une fusillade affaiblie dans les quartiers de l’Est. Belleville, bombardé, mitraillé, a dû se rendre, à merci. La résistance a été vive entre Ménilmontant et le Père-Lachaise. L’émeute agonise dans un cimetière, et les derniers cadavres n’auront pas un long voyage à faire. Sur la rive gauche, nos troupes sont victorieuses. Les forts sont pris. On n’a plus qu’à éteindre les incendies. […]

Πηγή

En China los mayores absurdos

1477844168_387591_1477846527_noticia_normal_recorte1

—¿Cuándo surgió Los cuatro libros?

—En 1989, de una anécdota que me contó un compañero cuando todavía estaba en el ejército. Había salido de maniobras como conductor de un tanque por un lugar desértico y descubrió una zona llena de huesos. Luego comprobó que pertenecían a un millar de humanos que habían muerto en un campo de reeducación durante la gran hambruna.

—¿Cómo es esa China en la que usted trabaja como catedrático de escritura creativa?

—Ni socialista, ni capitalista: es otra cosa. Tampoco se parece a los países de su entorno y nada tiene que ver con la China de hace unos años. Es un país donde existe una enorme riqueza, pero sigue habiendo diferencias abismales, y donde los mayores absurdos forman parte de la vida cotidiana. Está a la vanguardia de muchas cosas y en otras es terriblemente tradicional. Tampoco yo entiendo la China actual, y quiero comprenderla a través de mi literatura.

[Πηγή]

Qu’as-tu fait, ô toi que voilà Pleurant sans cesse, Dis, qu’as-tu fait, toi que voilà, De ta jeunesse ?

paulverlaine_newbioimage

Le ciel est, par-dessus le toit,
Si bleu, si calme!
Un arbre, par-dessus le toit,
Berce sa palme.

La cloche, dans le ciel qu’on voit,
Doucement tinte.
Un oiseau sur l’arbre qu’on voit,
Chante sa plainte.

Mon Dieu, mon Dieu, la vie est là
Simple et tranquille.
Cette paisible rumeur-là
Vient de la ville.

– Qu’as-tu fait, ô toi que voilà
Pleurant sans cesse,
Dis, qu’as-tu fait, toi que voilà,
De ta jeunesse
?

Situation du poème
Verlaine se marie en 1870, au rêve pur des fiançailles succèdent presque tout de suite des malentendus conjugaux. Pendant la guerre de 1870, Verlaine qui sert dans la garde mobile retrouve d’anciennes habitude. Il se lie avec Rimbaud et parcourt avec lui La Belgique et l’Angleterre. En juillet 1873, il tire sur son ami deux coup de revolver et va purger deux ans de prison à Mons. Il apprend dans sa cellule que sa jeune femme a obtenu la séparation. Ébranlé, il devient un chrétien ardent. Romances sans paroles et Sagesse témoignent de sa conversion.
Sagesse dont fait partie Le ciel est par dessus le toit a été publié en 1881 et comprend des textes écrits en prison ou après. Dans ce poème Verlaine fait un retour sur son passé. Mais à la date où parait Sagesse, Verlaine est retombé dans ses errements d’autrefois. Verlaine va alors osciller entre vertu et péché, chair et esprit, ce sera Jadis et Naguère.

ΠΗΓΗ

Χριστιανισμός και ναζισμός

cropped-tillich-older-library

Μεταξύ των επιφανών χριστιανών θεολόγων που αντιστάθηκαν στον ναζισμό είναι ο σοσιαλιστής Paul Tillich ο οποίος στις «Δέκα Θέσεις» του απηύθυνε το 1932 μία ρητή έκκληση στους προτεστάντες να αποκηρύξουν τον ναζισμό. Με την ελπίδα ότι οι Γερμανοί Λουθηρανοί θα μπορούσαν να αποστασιοποιηθούν από την παραδοσιακή υπακοή τους στην εγκόσμια εξουσία, ο Tillich θα υποστηρίξει ότι εάν δεν αντισταθούν στον ναζισμό το μέλλον του χριστιανισμού είναι σε κίνδυνο. Το 1933 θα μεταναστεύσει στις ΗΠΑ όπου θα συνεχίσει την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία και τον αγώνα του κατά των ναζί, με σειρά διαλέξεων και ραδιοφωνικών εκπομπών.

  1. Ο προτεσταντισμός βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο ακολουθώντας αυτό το μονοπάτι που, μακροπρόθεσμα, θα τον καταστρέψει. Από τις απαρχές του στερήθηκε μία σταθερή ομάδα, ανεξάρτητη από τις εγκόσμιες εξουσίες και τις εθνικές διαιρέσεις. Στερείται μία κοινωνικά κριτική αρχή θεμελιωμένη στην προφητεία. Στερείται στο λουθηρανικό έδαφος τη βούληση να διαμορφώσει την πραγματικότητα κατ’ εικόνα του Βασίλειου του Θεού. Στη Γερμανία τώρα υποστηρίζεται κοινωνιολογικά σχεδόν αποκλειστικά από τις ομάδες που συμπορεύονται με τον εθνικοσοσιαλισμό, και άρα είναι δεσμευμένος απ’ αυτές ιδεολογικά μα και πολιτικά.
  2. Οι επίσημες διακηρύξεις περί ουδετερότητας εκ μέρους των εκκλησιαστικών αρχών δεν αλλάζει σε τίποτα την πραγματική στάση των ευρύτερων προτεσταντικών κύκλων, θεολόγων και λαϊκών. Απαξιώνονται εντελώς όταν η εκκλησία την ίδια στιγμή θεσπίζει μέτρα κατά σοσιαλιστών κληρικών και εκκλησιασμάτων και όταν θεολόγοι οι οποίοι αντιτίθενται στον παγανιστικό εθνικοσοσιαλισμό δεν βρίσκουν κανένα καταφύγιο στην εκκλησία.
  3. Ο προτεσταντισμός οφείλει να διαφυλάξει τον προφητικό χριστιανικό χαρακτήρα του αντιτιθέμενος στον παγανισμό της σβάστικας με τον χριστιανισμό του σταυρού. Πρέπει να καταμαρτυρήσει ότι το έθνος, το αίμα, και η κυρίαρχη εξουσία υποτάσσουν την ιερότητά τους στον σταυρό και άγονται στη δικαιοσύνη   ΠΗΓΗ

Trump και Έγελος

gettyimages-591564864_850_459

Yanis Varoufakis, the former Greek finance minister, observed in a personal e-mail to me:

After Orlando, he came out all warm and fuzzy about LGBT victims/people—in a manner that no other Republican would have dared. Also, it is common knowledge that he is not a “faithful” Christian and that he only says that he is for show—and by ‘common knowledge’ I mean that this is known by the … Christian sects that make up the U.S. fundamentalist front. Lastly, his position on abortion has for decades been a liberal one and it is, again, common knowledge, that he does not favour a repeal of the Roe v. Wade Supreme Court decision. In short, Trump has managed to change the cultural politics of the Republican Party for the first time since [Richard] Nixon. By adopting a crass, misogynist, racist language he has managed to release the Republican Party from its traditional reliance on the Fundamentalist, the homophobic and the anti-abortion ideological straitjacket. It is a remarkable contradiction that only a Hegelian can grasp!

His reference to Hegel is justified. Trump’s vulgar racist and misogynist style is what enabled him to undermine the Republican conservative-fundamentalist dogma. Trump is not simply the candidate of conservative fundamentalists. (He is perhaps an even greater threat to them than to “rational” moderate Republicans.) The paradox is, thus, that within the ideological space of the Republican Party, Trump was only able to undermine its fundamentalist core through racist and sexist populist vulgarities.

πηγή

C’ est la guerre

images

Τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι ἀνύπαρκτο, γιατὶ δὲν μιλᾶ εὐαγγελιζόμενη τὴ μὴ διακρατικὴ βία.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ὕστερα, ὁ μονόλογος κουφῶν Δεξιᾶς κι Ἀριστερᾶς δὲν ἔχει νόημα νὰ διακοπεῖ, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ διακοπεῖ. Ἡ Ἀριστερὰ δὲν μπορεῖ (θὰ τρελαθεῖ ἂν τὸ κάνει) νὰ παραδεχτεῖ ὅτι ἂν τὸ 1940 ἐπιτίθετο ἡ ΕΣΣΔ κι ὄχι ὁ Ἄξονας τότε οἱ Ἀριστεροὶ θὰ εἶχαν γίνει «γερμανοτσολιάδες» σοβιετοτσολιάδες κι ὄχι Ἀντιστασιακοί. Οὔτε οἱ Ἀπάτριδες Ἀριστεροὶ τοῦ Ἀρχειομαρξισμοῦ μποροῦν νὰ παραδεχτοῦν ὅτι τὸ «Γερμανοὶ στρατιῶτες, ἀδέρφια μας» τὸ ὁποῖο προπαγάνδιζαν δὲν θὰ ἔφερνε τίποτα ἄλλο παρὰ τὴν γερμανικὴ ἐπικράτηση. Ἡ Δεξιὰ δὲν μπορεῖ νὰ παραδεχτεῖ ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῶν πατεράδων της ἀνέχτηκαν καὶ ὑποστήριξαν τοῦς συνεργάτες τῶν Γερμανῶν, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Κατοχῆς ὅσο καὶ μετά. Γιὰ ποιὰ πατρίδα νὰ κάνεις ἔπειτα λόγο ὅταν ἀναγνωρίσεις ὅτι εἶσαι καταρχὴν περισσότερο ἀντικομμουνιστὴς καὶ λιγότερο ἐθνικιστής; Δὲν μποροῦν λ.χ. οἱ θαυμαστὲς τοῦ Μεταξᾶ νὰ παραδεχτοῦν ὅτι ἂν ὁ βασιλιὰς ἦταν Γερμανόφιλος τότε ὁ Μεταξᾶς τοῦ 3,5% (ἐκλογικὸ ποσοστό) θὰ ἐπέλεγε ὅπως στὸν Α’ Π.Π. τοὺς Γερμανούς. Ἐὰν οἱ παραπάνω ὑποθέσεις φαίνονται σὲ ὁρισμένους ὡς «ἂν ἡ γιαγιά μου εἶχε καρούλια θὰ ἦταν πατίνι», εἶναι ἀκριβῶς ποὺ ἐπιβεβαιώνεται περισσότερο τὸ περιγραφὲν ὑπόβαθρο τῆς στάσης ποὺ εἶχαν Δεξιοὶ κι Ἀριστεροὶ ἐπὶ Κατοχῆς: Γιατὶ θεωροῦν ὅτι σὲ κάθε περίπτωση ἡ στάση τους θὰ ἦταν πατριωτικὰ κι ἐθνικὰ ἀπαράλλαχτη. Ἀλλὰ δὲν εἶναι.

Δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ κανεὶς ὡς σφήνα ἀνάμεσα σὲ τέτοιες τοποθετήσεις, γιατὶ ἡ ἑλκυστικότητά τους ἔγκειται στὴ δραματικὴ ἀποκορύφωση τοῦ «Εἴτε-Εἴτε» ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Κονδυλικὰ μιλώντας, ἡ «ὑπαρξιακὴ ἔνταση» τῆς προσχώρησης σὲ καθένα ἀπὸ τὰ στρατόπεδα εἶναι, γιὰ τοὺς περισσότερους, τόσο ἰσχυρὴ ὥστε ἡ ἀπάρνηση τῆς ἔντασης αὐτῆς ἰσοδυναμεῖ μὲ αὐτοκτονία. Παρὰ τὰ ὅσα λέγονται, ἕνα 90% ἀπὸ τὸ 30% τῆς Ἀριστερᾶς καὶ ἕνα 60-70% ἀπὸ τὸ 25% τῆς Ἀκροδεξιᾶς καὶ συντηρητικῆς Δεξιᾶς δὲν ἔχει διόλου ξεπεράσει τέτοια διλλήματα κι ἀναμνήσεις. Οὔτε ὁ χρόνος γιατρεύει ἀπαραίτητα τὰ πάντα. Αὐτὰ τὰ «οἱ Ἕλληνες ἔχουν ξεπεράσει τὸν Ἐμφύλιο» τοῦ 1915-1922 καὶ 1945-1949 τὰ ἀκούω βερεσέ. Προφανῶς, ἡ διαμάχη δὲν εἶναι ὁρατή, καὶ κανεὶς δὲν συζητᾶ στὴν καθημερινότητά του γιἀ αὐτήν, ἡ οὐλὴ-χώρισμα ὅμως ὑπάρχει, καὶ ὅσο πιὸ πίσω πηγαίνει ἡ ἐπιχειρηματολογία, τόσο ὅλοι ἀνατρέχουν σὲ αὐτήν. Ἀντὶ νὰ εἶμαι μὲ ὅλους καὶ ὅλα ἑνωτικός, προσωπικὰ βρίσκω περισσότερο ἐποικοδομητικὸ νὰ είμαι διχαστικὸς ὄχι μὲ τὴν ἔννοια «ξεχᾶστε τὰ παλιά» ἀλλὰ μὲ τὴν ἀντιθετη: «ἐσεῖς φταῖτε».

Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, δὲν θὰ λυπόμουν πάρα πολὺ ἂν αὔριο τὸ πρωὶ ξυπνώντας διαπίστωνα ὅτι λείπει θαυματουργικὰ (ἢ μὲ μαζικὴ μετανάστευση δίχως αἰτία πόλεμο ἢ πείνα) ἀπὸ τὴ χώρα αὐτὸ τὸ προαναφερθὲν 40% τοῦ πληθυσμοῦ της. Ὄχι ὅτι τὸ περιμένω ὡς πιθανὸ οὔτε ὅτι προωθῶ κάτι τέτοιο. Ἀλλὰ ὅτι ἡ γιατρειὰ εἶναι τόσο ἀδύνατη.

πηγη

Εγκώμιο της κούρασης

1083964_charles_negre_-_the_vampire_-_google_art_project

Έτσι κι αλλιώς, η Κούραση, αυτός ο ξαφνικός λήθαργος της ψυχής, είναι ένα αίσθημα ειλικρινές και ανώτερο, ειδικά όταν αναγνωρίζεται πάνω σε αυτούς που φαινομενικά τα έχουν όλα.
Διότι κανείς δεν έχει τίποτα! Κι έρχεται, πού και πού, μια αναλαμπή που το καταλαβαίνεις. Και δεν έχεις όρεξη πια να προσπαθείς.
Τι στενάζει ο Τάκης, που δεν έχει ανάγκη; Μας δουλεύει;
―Όχι, ο Τάκης δεν σε δουλεύει. Απλώς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τόση υπερπροσπάθεια! Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί χάνει τα καλύτερά του χρόνια για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Γιατί τόσο γρήγορα ασπρίζουν τα μαλλιά του. Γιατί πεθαίνουν τόσο βιαστικά οι αγαπημένοι του. Γιατί έχει παχύνει τόσο.
Ο Τάκης είναι κουρασμένος όχι επειδή τα social media είναι ένα αγχωτικό ή επιθετικό πανηγυράκι, αλίμονο,  αλλά διότι συνειδητοποίησε απόψε ότι η ζωή περνάει σαν πυρετός (το αιώνιο, απάλευτο υπαρξιακό θεματάκι του ανθρώπου) κι ακούει ήδη από μακριά τον ήχο της γιορτής να απομακρύνεται.Ολοένα.

Άσ’ τον να πάει τη βόλτα του. Και θα γυρίσει.

[πηγή]