14656249_362786540730556_1591970197576403256_n

Επικαλείται, λοιπόν, η κα. Μυρτώ Θεοχάρους στο περιοδικό Σύναξη [Φθινόπωρο 2016] το χωρίο 23, 16-17 του Δευτερονομίου, και επ’ αυτού εφαρμόζει μία βιβλική ερμηνεία περί Προσφυγικού ασύλου: «Δεν θα παραδώσεις δούλο στον κύριό του, ο οποίος [ζητά] να γλυτώσει απ’ τον κύριο του [κοντά] σε σένα. Μαζί σου θα κατοικεί, ανάμεσά σου/σας, στον τόπο τον οποίο θα επιλέξει, σε μία απ’ τις πύλες/ πόλεις σου, όπου του αρέσει. Δεν θα τον καταπιέσεις/ υποδουλώσεις»

Μετά από μία αξιόλογη βιβλική ανάλυση και τις αναγκαίες υποδηλώσεις στα σύγχρονα προσφυγικά συμφραζόμενα, τελικά καταλήγει σε μία παρατήρηση: «Μία τέτοια νομοθεσία είναι απειθής. Ουσιαστικά δηλώνει ότι ο Ισραήλ δεν αναγνωρίζει την κυριότητα κανενός επάνω σε ανθρώπους που προσφεύγουν στη γη του ούτε τον δεσμεύουν διεθνείς νομικές υποχρεώσεις απέλασης. Εάν ο Γιαχβέ είναι ο Θεός που απεχθάνεται την υποδούλωση και νοιάζεται για τον ξένο, ο μόνος τρόπος επικράτησης του δικού του προγράμματος είναι η απόρριψη οποιασδήποτε διεθνούς συμφωνίας που εξυπηρετεί συμφέροντα άλλων»

Τελικά, αυτή η (νέα) μετα- θεολογία έχει ένα ζήτημα. Ζητά εναγωνίως στοιχεία από την παράδοση για να τα συνδέσει με τις επίκαιρες ευαισθησίες, όμως δεν μπορεί να αποφύγει τη βασική έννοια της κυριαρχίας: ο Ισραήλ απελευθερώνει και καλοδέχεται τον αλλοεθνή δούλο, τον σώζει, γιατί θέλει να τον εντάξει στον λαό του Θεού, να τον διαχωρίσει από τις ιερές επικράτειες άλλων θεών- βασιλιάδων. Τόσο απλά.

Το μεταμοντέρνο πάντα θα προσκρούει στην κυριαρχία, αγαπητή/οί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s