54h205_1_2_cadrage2

  • Λέγεται ότι η μεσαιωνική κοινωνία ήταν χωρισμένη σε τρεις τάξεις: τους κληρικούς (που προσεύχονταν), τους ευγενείς (που πολεμούσαν) και τους χωρικούς (που εργάζονταν). Αυτή η τριπλή διαίρεση αντιστοιχεί στην πραγματικότητα;
  • Αυτό το σχήμα της τριπλής διαίρεσης βρίσκεται σε κάποια μεσαιωνικά κείμενα, ιδιαίτερα στο ποίημα στον Βασιλιά Robert d’ Adalberon de Laon (περίπου 1030). Και πραγματικά υπήρχαν αυτοί εργάζονταν, που προσεύχονταν και που πολεμούσαν. Όμως αυτό δεν αποδεικνύει ότι αυτό το σχήμα είναι μία πιστή εικόνα της πραγματικότητας- και ο Georges Duby αυτό έκανε μία ιδεολογική φιγούρα του φεουδαρχικού συστήματος. Βέβαια, έχουμε εδώ μία σπάνια σχηματοποίηση: λίγα κείμενα το περιλαμβάνουν και οι εικονικές αντιπροσωπεύσεις είναι πολύ λίγες [..] και όταν υπάρχουν, πιο εύκολα μπορεί κανείς να κάνει λόγο για ένα σύστημα τετραπλής διαίρεσης, στο οποίο οι τρεις τάξεις αντιπροσωπεύονται ενώπιον του κυρίαρχου. Η δημοσιότητα του σχήματος αυτού της τριπλής διαίρεσης χωρίς αμφιβολία έχει να κάνει με τα γεγονότα του 1789. Εάν σε κάθε περίπτωση θέλει κανείς να ψάξει για ένα «μοντέλο» για τη μεσαιωνική κοινωνία, πρέπει να αναχθεί σε ένα άλλο επίπεδο. Σε μία θεολογική θεώρηση, πρόκειται για ένα δυαδικό σχήμα που βρίσκεται στο πνεύμα των ανθρώπων της εποχής. Η βάση είναι η σχέση Θεού/ ανθρώπων, και η αρχή που διέπει την δομή αυτών των κοινωνιών είναι το διώνυμο πνευματικό/ σαρκικό, ήδη το βρίσκουμε στον Αυγουστίνο και διατηρείται μέχρι το τέλος του Ancien Régime- όπου και αντικαθίσταται από άλλες τροπολογίες όπως οι: φύση/ κουλτούρα, δημόσιο/ ιδιωτικό. Το διώνυμο πνευματικό/ σαρκικό εφαρμόζεται στο σύνολο των κοινωνικών στρωμάτων: οι κληρικοί είναι για τους λαϊκούς αυτό που είναι το πνεύμα για τη σάρκα (δηλαδή ανώτεροι/ κατώτεροι)· οι άνδρες για τις γυναίκες• οι ιππότες για τους χωρικούς, κα. Όμως πρόκειται για σχετικές αξίες, το θετικό και το αρνητικό δεν υφίσταντο παρά μόνο σε μία δεδομένη σχέση: μπροστά στον κληρικό, ο ιππότης είναι πάντα «από την κακή πλευρά»-, αλλά μπροστά στον χωρικό είναι «από την καλή πλευρά». Κατά την ίδια έννοια, η γυναίκα είναι υποδεέστερη του άντρα της, αλλά είναι ανώτερη από άλλες άνδρες κατώτερης κοινωνικής κατηγορίας, όπως οι χωρικοί. Το μόνο κοινό σημείο σε αυτούς που βρίσκονταν συνήθως από την πλευρά την πνευματική, είναι που χαρακτηρίζονταν με το dominus, seigneur: ο Θεός είναι ο «κύριος μας», ο ιππότης και ο κληρικός αποκαλούνται messire, η γυναίκα καλεί τον άντρα της messire [πηγή: l’ évêque et le chevalier. Idées recues sur la noblesse, Entretien avec Joseph Morsel, L ‘ Histoire, Spécial. Moyen Age, Octobre 2016, 52]
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s