images

Τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι ἀνύπαρκτο, γιατὶ δὲν μιλᾶ εὐαγγελιζόμενη τὴ μὴ διακρατικὴ βία.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ὕστερα, ὁ μονόλογος κουφῶν Δεξιᾶς κι Ἀριστερᾶς δὲν ἔχει νόημα νὰ διακοπεῖ, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ διακοπεῖ. Ἡ Ἀριστερὰ δὲν μπορεῖ (θὰ τρελαθεῖ ἂν τὸ κάνει) νὰ παραδεχτεῖ ὅτι ἂν τὸ 1940 ἐπιτίθετο ἡ ΕΣΣΔ κι ὄχι ὁ Ἄξονας τότε οἱ Ἀριστεροὶ θὰ εἶχαν γίνει «γερμανοτσολιάδες» σοβιετοτσολιάδες κι ὄχι Ἀντιστασιακοί. Οὔτε οἱ Ἀπάτριδες Ἀριστεροὶ τοῦ Ἀρχειομαρξισμοῦ μποροῦν νὰ παραδεχτοῦν ὅτι τὸ «Γερμανοὶ στρατιῶτες, ἀδέρφια μας» τὸ ὁποῖο προπαγάνδιζαν δὲν θὰ ἔφερνε τίποτα ἄλλο παρὰ τὴν γερμανικὴ ἐπικράτηση. Ἡ Δεξιὰ δὲν μπορεῖ νὰ παραδεχτεῖ ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῶν πατεράδων της ἀνέχτηκαν καὶ ὑποστήριξαν τοῦς συνεργάτες τῶν Γερμανῶν, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Κατοχῆς ὅσο καὶ μετά. Γιὰ ποιὰ πατρίδα νὰ κάνεις ἔπειτα λόγο ὅταν ἀναγνωρίσεις ὅτι εἶσαι καταρχὴν περισσότερο ἀντικομμουνιστὴς καὶ λιγότερο ἐθνικιστής; Δὲν μποροῦν λ.χ. οἱ θαυμαστὲς τοῦ Μεταξᾶ νὰ παραδεχτοῦν ὅτι ἂν ὁ βασιλιὰς ἦταν Γερμανόφιλος τότε ὁ Μεταξᾶς τοῦ 3,5% (ἐκλογικὸ ποσοστό) θὰ ἐπέλεγε ὅπως στὸν Α’ Π.Π. τοὺς Γερμανούς. Ἐὰν οἱ παραπάνω ὑποθέσεις φαίνονται σὲ ὁρισμένους ὡς «ἂν ἡ γιαγιά μου εἶχε καρούλια θὰ ἦταν πατίνι», εἶναι ἀκριβῶς ποὺ ἐπιβεβαιώνεται περισσότερο τὸ περιγραφὲν ὑπόβαθρο τῆς στάσης ποὺ εἶχαν Δεξιοὶ κι Ἀριστεροὶ ἐπὶ Κατοχῆς: Γιατὶ θεωροῦν ὅτι σὲ κάθε περίπτωση ἡ στάση τους θὰ ἦταν πατριωτικὰ κι ἐθνικὰ ἀπαράλλαχτη. Ἀλλὰ δὲν εἶναι.

Δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ κανεὶς ὡς σφήνα ἀνάμεσα σὲ τέτοιες τοποθετήσεις, γιατὶ ἡ ἑλκυστικότητά τους ἔγκειται στὴ δραματικὴ ἀποκορύφωση τοῦ «Εἴτε-Εἴτε» ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Κονδυλικὰ μιλώντας, ἡ «ὑπαρξιακὴ ἔνταση» τῆς προσχώρησης σὲ καθένα ἀπὸ τὰ στρατόπεδα εἶναι, γιὰ τοὺς περισσότερους, τόσο ἰσχυρὴ ὥστε ἡ ἀπάρνηση τῆς ἔντασης αὐτῆς ἰσοδυναμεῖ μὲ αὐτοκτονία. Παρὰ τὰ ὅσα λέγονται, ἕνα 90% ἀπὸ τὸ 30% τῆς Ἀριστερᾶς καὶ ἕνα 60-70% ἀπὸ τὸ 25% τῆς Ἀκροδεξιᾶς καὶ συντηρητικῆς Δεξιᾶς δὲν ἔχει διόλου ξεπεράσει τέτοια διλλήματα κι ἀναμνήσεις. Οὔτε ὁ χρόνος γιατρεύει ἀπαραίτητα τὰ πάντα. Αὐτὰ τὰ «οἱ Ἕλληνες ἔχουν ξεπεράσει τὸν Ἐμφύλιο» τοῦ 1915-1922 καὶ 1945-1949 τὰ ἀκούω βερεσέ. Προφανῶς, ἡ διαμάχη δὲν εἶναι ὁρατή, καὶ κανεὶς δὲν συζητᾶ στὴν καθημερινότητά του γιἀ αὐτήν, ἡ οὐλὴ-χώρισμα ὅμως ὑπάρχει, καὶ ὅσο πιὸ πίσω πηγαίνει ἡ ἐπιχειρηματολογία, τόσο ὅλοι ἀνατρέχουν σὲ αὐτήν. Ἀντὶ νὰ εἶμαι μὲ ὅλους καὶ ὅλα ἑνωτικός, προσωπικὰ βρίσκω περισσότερο ἐποικοδομητικὸ νὰ είμαι διχαστικὸς ὄχι μὲ τὴν ἔννοια «ξεχᾶστε τὰ παλιά» ἀλλὰ μὲ τὴν ἀντιθετη: «ἐσεῖς φταῖτε».

Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, δὲν θὰ λυπόμουν πάρα πολὺ ἂν αὔριο τὸ πρωὶ ξυπνώντας διαπίστωνα ὅτι λείπει θαυματουργικὰ (ἢ μὲ μαζικὴ μετανάστευση δίχως αἰτία πόλεμο ἢ πείνα) ἀπὸ τὴ χώρα αὐτὸ τὸ προαναφερθὲν 40% τοῦ πληθυσμοῦ της. Ὄχι ὅτι τὸ περιμένω ὡς πιθανὸ οὔτε ὅτι προωθῶ κάτι τέτοιο. Ἀλλὰ ὅτι ἡ γιατρειὰ εἶναι τόσο ἀδύνατη.

πηγη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s