timthumb

Το πρώτο που οφείλει να παρατηρήσει κανείς είναι ότι ο Ζιράρ επιμένει και μιλά πολύ σωστά για την δύναμη του φθόνου, ο οποίος, μέσα στο έργο του, παίρνει μια πρωτόγνωρη δύναμη, πολύ μεγαλύτερη από αυτό που σημαίνει στην σημερινή γαλλική η «jalousie» (μολονότι βέβαια χρησιμοποιεί την λέξη). Η jalousie, και πολλά άλλα αντίστοιχά της σε άλλες δυτικές γλώσσες, έφτασαν να αφορούν περισσότερο το αντικείμενο που κατέχει ο φθονούμενος, και όχι τον ίδιο τον αντίπαλο της μιμητικής επιθυμίας. Γενικά, «φθονώ»,  στον σημερινό μετασχολαστικιστικό δυτικό κόσμο και την ιδιότυπη περί παθών θεωρία του, σημαίνει περισσότερο «επιθυμώ να αποκτήσω ό,τι και ο εχθρός μου», ενώ, αντιθέτως, στην παλαιά χριστιανική ασκητική παράδοση (ένα από τα πρώτα κείμενα της οποίας είναι το περίφημο «Αποφθέγματα  πατέρων»), ο φθόνος στοχεύει πρωτίστως το ίδιο το πρόσωπο του αντιπάλου. Αν για τον σχολαστικισμό το πάθος έχει περισσότερο συναισθηματικό, επιθυμητικό περιεχόμενο, για την ανατολική μοναστική παράδοση αυτό που το χαρακτηρίζει είναι κυρίως ο ηθικός προσανατολισμός. Ζηλεύω τον πλησίον, για την ανατολική «παθο-λογία», τον λόγο δηλαδή περί παθών, θα πει ότι πρώτα, από οντολογική άποψη, εξαχρειώνομαι ηθικά, αμαυρώνω την σχέση μου με τον πλησίον, και κατόπιν λαμβάνει χώρα το όποιο συναισθηματικό ή επιθυμητικό γεγονός. Πρώτα φθονώ, ως ηθικό γεγονός, και κατόπιν, ως εξ αυτού, επιθυμώ το αγαθό του άλλου.

 Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Ζιράρ ανακαλύπτει ξανά για την δυτική φιλοσοφία την τρομερή δύναμη του πάθους, αυτήν που ξεχάστηκε στον σύγχρονο κόσμο, ο οποίος και θεωρεί, τρόπον τινά, μόνο την διανοητική-εγκεφαλική λειτουργία ως πραγματικά κοσμογονική δύναμη. Το πάθος δεν είναι απλά διεστραμμένη επιθυμία, αλλά τιτάνια ανθρωπολογική αρχή, που συχνά συνίσταται σε μια ολοκληρωτική επίθεση και διεστραμμένη καταστροφική ορμή προς το πρόσωπο του άλλου αυτό καθαυτό. Κρύβει μέσα του κάτι το αληθινά δαιμονικό- ο  Ντοστογιέφσκι το κήρυξε ρητά, ο Σαίξπηρ, πιο μπροστά, το περιέγραψε λαμπρά, η αρχαία τραγωδία το διαπίστωσε  πρώτη (αυτά είναι και τα αγαπημένα αναγνώσματα του Ζιράρ). Ο Νίτσε, ειρήσθω εν παρόδω, δεν φαίνεται να το κατάλαβε καθόλου, παρά το «πάθος» του να ζήσει τον δυναμισμό του «νέου ανθρώπου».

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s