160302005451-trump-and-hillary-exlarge-169

Η στερεότυπη εικόνα του «Δεξιού» ως προνεωτερικού, μεσαιωνικού χωροδεσπότη έχει ολοκληρωθεί: για να το μεταφράσουμε στα νεοελληνικά δεδομένα, ο Τραμπ σ’αυτήν την φάση μοιάζει στα μάτια του ψηφοφόρου με τους τσιφλικάδες του φιλμικού αριστουργήματος του Αντώνη Γεωργιάδη, «Το Χώμα βάφτηκε Κόκκινο». Ο Αφέντης της γης δεν θέλει κοψοχρονιά μόνο την εργασία του κολίγου, αλλά και την γυναίκα του  και την κόρη του.
Για περίπου τριάντα χρόνια ο αριστεροφιλελεύθερος παίζει αυτό το win win πολιτικό παίγνιο∙ όταν ο δεξιός πολιτικός αντίπαλος του υιοθετήσει την αθύροστομη πολιτική ρητορική ενός Τραμπ ή ενός Μπερλουσκόνι αυτομάτως εκτρέπεται στα αζήτητα της προνεωτερικής προϊστορίας, ο σοσιαλδημοκράτης τον βγάζει έξω απ’όλα τα κουλουάρ της πολιτικής, τον καθιστά «απολίτικο».
 Όταν ο Δεξιός  μετέλθει την ρητορική της ευπρεπούς πολιτικής ορθότητας, προσαρμοσμένης στα συντηρητικά συμφραζόμενα, προκειμένου να κατακτήσει το περιώνυμο «Κέντρο», ο σοσιαλδημοκράτης τον αγκαλιάζει τρυφερά και τον αποχαιρετά ήσυχος ότι ο αντίπαλος του «οδεύει προς Αχέροντα». Ο Δεξιός φαντάζει ως ερζάτς αριστερός και μ’αυτόν τον τρόπο σε ένα πρώτο στάδιο χάνει την δεξιά  πελατεία του για να χάσει ακολούθως και τον περίφημο «μεσαίο χώρο», γνήσιο δημιούργημα της αριστεροφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας. Η μεσαία τάξη και η εδεμική ουτοπία της μεταμοντέρνας πολιτικής σκηνής, ο «μεσαίος χώρος» ψηφίζει τελικά τον αυθεντικό εκφραστή  του πολιτικά ορθού, την (νεο)φιλελεύθερη Κεντροαριστερά.
Τι αντέταξε σ’αυτόν τον χρόνιο ηθικό εκβιασμό ο Δεξιός; Στην Ελλάδα ανέπτυξε  μια μόνιμη ιδεοληπτική επωδό κατά  του Λαϊκισμού την οποία ουδέποτε κεφαλαιοποίησε πολιτικά μια και ουδέποτε συνέθεσε νέα λαϊκή ιδεολογία, χαρίζοντας στους πολιτικούς  αντιπάλους του τον Λαό και υπό την επίδραση του διεθνούς, δεξιού νεοφιλελευθερισμού  εκποιεί  εσχάτως και την παλιά του προίκα, το Έθνος. Πραγματικά άδηλο είναι αν  ο διεθνής, δεξιός νεοφιλελευθερισμός χαρίζει τα δικά του έθνη στον οποιονδήποτε. Η ελληνική Δεξιά, γνήσιος απόγονος του Φαναριώτη, έμαθε να υποτιμά τους πολλούς και να μην χρειάζεται την λαϊκή ετυμηγορία καθώς η εξουσία της θεμελιωνόταν έξωθεν.
Στην Ευρώπη, ο Δεξιός ορθώνει στα πλαίσια της Μεταδημοκρατίας έναν αριστοκρατικών καταβολών Νεοφιλελευθερισμό. Η περίκλειστη αρνητική εντροπία του θα διαλύσει σε πρώτη φάση τον διεθνικό χαρακτήρα της μεταπολεμικής Ευρώπης και ακολούθως θα παραλύσει τον εσωτερικό ιστό των υπερχρεωμένων και πολιτιστικά αφασικών εθνικών κοινωνιών της.
Στην Αμερική η παράδοση και η μυθική ακμή του χαρισματικού, ποπουλιστικού νεοφιλελευθερισμού του Ρήγκαν διέσωσε την Δεξιά και  η Αμερική φαντάζει ως η μόνη χώρα από την οποία ο λαϊκός Δεξιός περιμένει μια οικουμενική αλλαγή που να τον αφορά. Δεξιές φιγούρες σαν τον Σαρκοζί, τον Σόιμπλε ή την Μέρκελ είναι προς εσωτερική κατανάλωση των χωρών τους, ανίκανοι να συνθέσουν ένα διεθνές όραμα οποιασδήποτε κλίμακας.
Πηγή
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s