cqi3zxawiaag2utμετάφραση- απόδοση κειμένου Le beau Danube noir, par Evelyne Pieiller, Le Monde Diplo, Novembre 2016, 22-23//  To πρώτο μέρος

«Μία χαρακτηριστική απουσία σε όλες τις προτάσεις: το κοινωνικό πρόβλημα. Και μία σχέση με την ιστορία που έχει την τάση να μην χαρακτηρίζει σαν «κατοχή» τίποτα άλλο παρά τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, και όχι αυτή των στρατιών του Ράιχ από τις αρχές του 1944, ξεχνώντας εντελώς τις δύο μεγάλες περιόδους κατά τις οποίες η χώρα κυριαρχήθηκε αρχικά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και μετά από τη Βιέννη.

Η μανία «Trianon» δεν παύει να είναι γεμάτη από αντιφάσεις. Διότι είναι ο στρατηγός Miklos Horthy, αντιβασιλέας από το 1920 μέχρι το 1944, σύμμαχος του Άξονα, που επαναδιαπραγματεύθηκε τη Συμφωνία μαζί με τους Χίτλερ και Μουσολίνι, με σκοπό να «επανενσωματώσει» το 1940 ένα μέρος των εδαφών που είχαν περιέλθει στη Ρουμανία το 1918. Τα εδάφη αναδιανεμήθηκαν μετά τον πόλεμο, και κατά την κομμουνιστική περίοδο, κανείς δεν μιλούσε πλέον για Trianon. Όμως τα αυτοκόλλητα της Μεγάλης Ουγγαρίας (1867-1918) αφθονούν στο πίσω μέρος των αυτοκινήτων, οι ιδιοκτήτες των οποίων δεν ανήκουν αναγκαστικά στην άκρα δεξιά.

Αυτό που εκφράζεται επίσης σε αυτό το είδος τη διαδήλωση, είναι η απόρριψη μίας άλλης πιο πρόσφατης κατοχής, αυτής του καπιταλισμού. Η Μεγάλη Ουγγαρία θυμίζει τα χρόνια, φασματικά αλλά τόσο έντονα, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι η χώρα έχει βίαια υποφέρει από το «άνοιγμα» της στη Δύση. Ο συνασπισμός σοσιαλιστών- φιλελευθέρων στην εξουσία τα χρόνια της δεκαετίας του 1990 είχε ακολουθήσει χωρίς ανάσα τις απαιτήσεις του ΔΝΤ και είχε επιβάλλει μία σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία. Η ανεργία ανέβηκε στα ύψη και το έτος 2004, έτος εισόδου στην ΕΕ, το 80% των μεγάλων εταιρειών ήταν ξένων συμφερόντων, όπως και το 80% των τραπεζών. Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις τρανταχτές ιστορίες διαφθοράς, καταλαβαίνουμε ότι οι ελίτ της αριστεράς δημιούργησαν τα συναισθήματα της απαξίωσης και της μη εμπιστοσύνης, το ίδιο όπως και οι επαγγελίες της ευτυχίας που είχαν να κάνουν με την απελευθέρωση των αγορών.

Όταν το Fidesz, το κόμμα του Viktor Orban, μοιράζεται κοινά με τις φαντασιώσεις του Karpatia, αυτό βασίζεται σε αυτά τα συναισθήματα. Το 2010, κατά την επιστροφή στην εξουσία μετά από οκτώ χρόνια απουσίας, δεν αρκείται στο να διακηρύξει την 4η Ιουνίου, ημερομηνία της υπογραφής της Συνθήκης, «ημέρα της εθνικής συνοχής»: προσδιορίζει ότι αυτή η επέτειος ήθελε να ενισχύσει την «εθνική ταυτότητα». Περισσότερο: χορήγησε στις ουγγρικές μειονότητες που ζούσαν στις επαρχίες που κάποτε ανήκαν στη Μεγάλη Ουγγαρία την υπηκοότητα, μιλάμε για δύο με τρία εκατομμύρια άτομα. Δεν αρκείται στο να φλερτάρει με τον αλυτρωτισμό; υπόσχεται μία εθνικοποίηση της υπηκοότητας και υπόσχεται τη δημιουργία μίας «Ουγγρικής Ευρωζώνης», θυμίζοντας το όνειρο των Arrow Cross για τα «ενωμένα εδάφη της Ουγγαρίας». Προσθέτει σε αυτό το πάθος της «ουγγρικότητας» την άρνηση των ξένων (ευρωπαϊκών) νόμων, κηρύσσει τον «οικονομικό πατριωτισμό» και τον «αντι- φιλελευθερισμό». Διακηρύσσει επίσης έναν έντονο αντικομμουνισμό, που κάνει να κοκκινίζουν οι μάρτυρες της εξέγερσης της Βουδαπέστης του 1956….

Τίποτα λοιπόν το περίεργο όταν ο Janos Petras παρασημοφορείται από την κυβέρνηση Orban. Σε όλα αυτά επίσης το ότι είχε συνθέσει τον ύμνο μίας παραστρατιωτικής οργάνωσης που ιδρύθηκε το 2007, διαλύθηκε το 2009, τυπικά απαγορευμένη- αλλά τέλεια προστατευμένη. Αυτή η Magyar Garda, πρόεδρος της οποίας είναι ο Gabor Vona, ο αρχηγός του κόμματος της άκρας δεξιάς Jobbik, αφιερώνεται στην προστασία των παραδόσεων, της εθνικής κουλτούρας και του πληθυσμού. Έχει σαν σκοπό, σύμφωνα με το καταστατικό της, να «υπερασπίζεται φυσικά, πνευματικά και διανοητική την Ουγγαρία χωρίς άμυνα».

Το μετάλιο που δόθηκε στον Janos Petras δηλώνει τέλεια την εγγύτητα μεταξύ Jobbik και Fidesz. Όμως οι τόνοι που δίνονται όσον αφορά στον προσδιορισμό της ουγγρικής ταυτότητας διαφέρουν κάπως. «Αγαπητοί απόγονοι του Αττίλα», έτσι ο Vona απευθύνεται στους εκλογείς του, που του έχουν δώσει 20,5% των ψήφων στις εκλογές του 2014. Το φεστιβάλ Kurultaj, του οποίου η πρώτη έκδοση έλαβε χώρα στο Καζακστάν το 2010, έχει σαν στόχο να ενώσει τους λεγόμενους απογόνους των Ούννων. Αυτό το Kurultaj, «φυλετική ένωση»- μετάφραση του αρχικού τουρκικού όρου- λαμβάνει χώρα εδώ και χρόνια, τον Αύγουστο, 120 χιλιόμετρα από τη Βουδαπέστη, κοντά στο Bugac, μέσα στη μεγάλη πεδιάδα- την puszta- και μαζεύει σε τρείς μέρες δώδεκα έθνη, είκοσι επτά εθνικές ομάδες και 250.000 θεατές για «το πιο μεγάλο παραδοσιακό γεγονός της Ευρώπης»»

Advertisements

2 thoughts on “Ο όμορφος Μαύρος Δούναβης [2]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s