3karyot

Πάτρα, 28 Μαρτίου 1928 [επιστολή στους γονείς στην Αθήνα]

Σεβαστοί μου γονείς,

Έλαβα τα δύο γράμματά σας, καθώς και την επιταγή, και σας ευχαριστώ πολύ.

Ώστε ήταν αδιάθετη η μαμά; Μα τί πάθατε κι αρωστήσατε σχεδόν όλοι; Τώρα που άρχισε να καλοκαιριάζη ελπίζω να μην ξαναπειραχθή κανείς.

Προχθές έλαβα μία διαταγή του Υπουργείου υπ’ αριθ. 20575 της 20 Μαρτίου , δια της οποίας μού ανακοινούται ότι δια της υπ’ αρίθ. 13913 διαταγής εκλήθην εις απολογίαν διότι δεν μετέβην εις την θέσιν μου εντός της ταχθείσης προθεσμίας, ότι και η κλήσις αυτή εδημοσιεύθη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της 25 Φεβρουαρίου και ότι, επειδή δεν απελογήθην, μού επιβάλλεται η ποινή του προστίμου ίσου προς τας αποδοχάς 10 ημερών.

Τέτοιο μέγεθος υπηρεσιακής, επισήμου αναισχυντίας, δεν το φαντάσθηκα ποτέ. Σας τα γράφω λεπτομερώς για να μη δυσκολευθήτε να τα πιστέψετε και σεις.

Σημειώστε ότι δεν είδα τη δημοσίευση της κλήσεως που έγινε στο Παράρτημα, γιατί η Νομαρχία ένα μόνον αντίτυπο της Εφημερίδας λαμβάνει και δε μου είπε τίποτε ο αρμόδιος υπάλληλος. Ούτε υπέθετα ποτέ ότι θα εκαλούμην σαν ληστοφυγόδικος διά της Εφ. της Κυβ., αφού η διαμονή μου εδώ ήταν γνωστοτάτη σ’ όλο το Υπουργείο και στον ίδιο τον Τμηματάρχη Προσωπικού, τον οποίον πρίν φύγω απεχαιρέτισα, χωρίς ως τότε να έχω κληθή εις απολογίαν, και ο οποίος φαίνεται ότι μ’ εκάλεσε μόλις άφησα το γραφείο του.

Μετά την άφιξή μου άλλωστε εδώ, ο Νομάρχης δια του υπ’ αρίθ. 3744 τηλ/τος της 14 Φεβρουαρίου (37 μέρες προ της τιμωρίας μου), ανέφερε ότι ανέλαβα υπηρεσίαν.

Τέλος, ο λόγος της μη αναχωρήσεως μου «εντός της ταχθείσης προθεσμίας» ήταν σ’ όλους γνωστός, αφού ο Υπουργός είχε δώσει εντολή να φύγουμε μετά την έκδοση των ενταλμάτων των οδοιπορικών, όπως γίνεται πάντα, και εγώ έφυγα μόλις μ’ επληροφόρησαν ότι εξεδόθη το ένταλμά μου.

Αυτά όλα δεν ημπόδισαν τους κυρίους του Υπουργείου να με υποβάλουν σ’ έναν ακόμη εξευτελισμό.

Κάποιος Γραμματεύς πού απεσπάσθη μαζί με μένα στην Πρέβεζα και δεν επήγε καθόλου ετιμωρήθη με το ίδιο πρόστιμο. Δηλαδή, η ταπείνωσις να σηκωθώ έπειτα από την παράνομο και αδικαιολόγητο εκείνη μετάθεση να τρέχω στην επαρχία για ένα κομμάτι ψωμί και να ζω εδώ κατά τον τρόπο που ζω, δεν ωφέλησε σε τίποτε, αλλά ίσια ίσια έδωσε την ευκαιρία στους ανθρώπους αυτούς, που δεν ξέρω τέλος πάντων τί θέλουν από μένα, να εντείνουν την ανήθικο δίωξη τους.

Χθες ήρθε εδώ μια υπάλληλος του Υπουργείου και μου είπε ότι ο Τμηματάρχης Προσωπικού εζητούσε τα χαρτιά μας για να μας τακτοποιήση, επειδή η απόσπασίς μας λήγει στις 13 Απριλίου. Τώρα τί είδους τακτοποίηση πρόκειται να γίνη δεν μπορώ να ξέρω. Η υπάλληλος αυτή, Μπελιέ ονόματι, κατάγεται από εδώ και απεσπάσθη για τρεις μήνες στη Νομαρχία τη αιτήσει της, χωρίς να υπάρχη κενή θέσις, παρανόμως, ενώ εμάς μάς απέσπασαν ακριβώς για να κενωθή θέσις εκεί και να μη φαίνεται παράνομος η απόσπασις εκ της επαρχίας στο κέντρο των ευνοοουμένων. Αλλά η υπάλληλος αυτή είναι οπωσδήποτε νόστιμη και ζωηροτάτη.[….]

[Σακελλαριάδης, Άπαντα, 1938, σσ. 246-247 και Σαββίδης, Χρονογραφία, σσ. 148-150]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s