15940611_394883074193713_8567352654919089333_n

Εντάξει, αγαπάμε Ταρκόφσκι- ήδη από τη δεκαετία του 1980. Διαβάσαμε, αναλύσαμε, είδαμε τις ταινίες πολλές φορές, μάθαμε ρωσικά μέσα απ’ αυτές, επιβεβαιώσαμε την καλλιτεχνική μας Ορθοδοξία. Ο κίνδυνος παραμονεύει στην υπερβολή και στον βερμπαλισμό. Δεν βρισκόμαστε- εν έτει 2017- στη φάση ν’ αναζητούμε ορθόδοξα στηρίγματα και επιβεβαιώσεις για να επιχειρηματολογούμε. Πιστεύω ότι ούτε ο Ταρκόφσκι θα το ήθελε- αν θυμάμαι καλά, «φλέρταρε» κάποτε με τον Ρωμαιοκαθολικισμό, σαν αντίδραση στην ορθόδοξη απολυτοποίησή του (ποιος ξέρει;). Τον Ταρκόφσκι θα τον αγαπάμε για την οπτική και τον πόνο του, για τις σπουδές του στην Ευρώπη και στο Ζεν, για την αποθέωση της θηλυκότητας στο έργο του, για τα νερά και τα ποιήματα, για την μουσική που καθηλώνει τις ταινίες του, αλλά κυρίως για το ότι αποτύπωσε με τέχνη την ύστερη, μετα- σταλινική παρακμή της σοβιετικής βιοτής, δεν την ακύρωσε, αλλά την χρησιμοποίησε ως έναυσμα για μετα- νεωτερικούς συλλογισμούς, περί ατόμου και πίστης ή νοσταλγίας. Τα περί Χριστού, Άμλετ, καιομένης βάτου, και άλλα, υπάρχουν- όσο υπάρχουν και άλλα τόσα-, υπάρχουν εκ των πραγμάτων στη γενετική παράδοση ενός σλάβου ορθόδοξου καλλιτέχνη, το ουσιώδες είναι να στοχασθούμε σήμερα, που μεγαλώσαμε, τι έχουμε να καταλάβουμε για το μετα- νεωτερικό πρόσωπο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s