59

Σε ένα σημείο του βιβλίου λέτε: «…ο Τσέν Τουσιού έγινε μαρξιστής όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μαρξιστική θεωρία αποτελούσε τελικώς το πιο αποτελεσματικό μέσο για τον εκδυτικισμό της κινεζικής κοινωνίας και από την άποψη αυτή (…) σε ουσιαστικές γραμμές είχε απόλυτα δίκιο…» Γιατί;

Όπως λεπτομερώς εξηγείται στο βιβλίο, η αποτυχία της πολιτικής επανάστασης του 1911 οδήγησε τα ριζοσπαστικότερα στοιχεία του διαφωτιστικού Κινήματος στην κατανόηση της θεμελιώδους σημασίας που είχε αποκτήσει έμπρακτα η πολιτιστική διάσταση της κινεζικής ‘αναγέννησης’. Στα πλαίσια αυτά η καταπολέμηση της παράδοσης αναγορεύθηκε σε κύριο μέτωπο του ριζοσπαστικού εγχειρήματος. Όλες οι θεμελιώδεις πτυχές της σινικής πνευματικής παράδοσης μετατράπηκαν σε πεδίο βίαιης αποκαθήλωσης, με ρητό στόχο την εμφάνιση των ‘νέων πολιτών’ που απαιτούσε κατ’ αυτούς ο πνευματικός αναπροσανατολισμός της Κίνας.

Όπως αναλυτικά επεξηγείται επίσης στο βιβλίο, μπορεί ανεπιφύλαχτα να υποστηριχθεί  ότι η ίδρυση του Κ.Κ. της Κίνας συνδέεται οργανικά με τις διεργασίες που τροφοδοτήθηκαν από αυτό το κίνημα. Δύο, άλλωστε, από τα σημαντικά ιδρυτικά του μέλη, ο Τσεν Τουσιού και  ο Λι Τατσάο, ήταν κυρίαρχες προσωπικότητες του διαφωτιστικού στρατοπέδου. Ο Τσεν Τουσιού, για παράδειγμα, έγινε μαρξιστής όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μαρξιστική θεωρία αποτελούσε τελικώς το πιο αποτελεσματικό μέσο για τον εκδυτικισμό της κινεζικής κοινωνίας  κι απο την άποψη αυτή – παρά τον αντιφατικό και τραγικό χαρακτήρα της πορείας που ακολούθησε η Κίνα υπό την κομμουνιστική της ηγεσία- σε ουσιαστικές γραμμές είχε απόλυτα δίκιο: Μετά την επικράτησή τους, δηλαδή, οι κομμουνιστές υποστήριξαν ουσιαστικώς έναν άλλο τύπο εκσυγχρονισμού. Πίσω από τα επαναστατικά συνθήματα για τις νέες παραγωγικές σχέσεις αυτό που υλοποιήθηκε πρωτίστως ήταν η μαζική εισβολή των βασικών αρχών και αξιών της δυτικής τεχνικοβιομηχανικής κοινωνίας στην κυρίαρχα αγροτική Κινεζική κοινωνία. Με τα επαναστατικά συνθήματα για την νέα κοινωνία και τον νέο άνθρωπο, επιβλήθηκε ουσιαστικά ενας τρόπος ζωής που διέλυσε τις παραδοσιακές μορφές του σινικού βίου και  πάνω απ όλα οδήγησε σε έναν άκρατο οικονομισμό, στην  θεοποίηση της εργασίας, σε αλαζονικό ατομικό ωφελιμισμό, ιδέες που αναιρούσαν τις πολυτιμότερες ηθικές αξίες της ιστορικής κινεζικής κοινωνίας δημιουργώντας όμως το κατάλληλο έδαφος για ό,τι έμελλε να επιχειρηθεί στην μεταμαοϊκή Κίνα.

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s