Το στοιχειωμένο σπίτι

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Βλέπω τις γνωστές επαναλήψεις του Μικρό σπίτι στο λιβάδι, από τα πολύ βαθιά 70’s. Διαπιστώνω πως μόνο λίγες δεκαετίες έχουν περάσει και έχουν αλλάξει, επί τα χείρω, το τηλεοπτικό τοπίο. Όλη η σειρά είναι ενδιαφέρουσα, διότι συνδυάζει τη νοσταλγία της αγροτικής Αμερικής με τον ανάλογο προτεσταντισμό των πιονιέρων του 19ου αιώνα. Ο χριστιανισμός αυτού του τύπου μού είναι ιδιαιτέρως γοητευτικός, καθότι βαθιά λαϊκός και ρεαλιστικός. Στο επεισόδιο Το στοιχειωμένο σπίτι μπαίνει και το στοιχείο του Γκόθικ. Αλλά πώς, ακριβώς; Στο εγκαταλελειμμένο σπίτι, στα όρια της κοινότητας, ο εικονιζόμενος αρνείται να (από-) δεχθεί τον θάνατο από χολέρα της αγαπημένης του. Αυτό τον οδηγεί στο να βλέπει το φάντασμά της, σε ένα περιβάλλον σκόνης, καταχνιάς και σήψης. Όλα αυτά, βέβαια, στη σύμβαση του ότι η σειρά, εν γένει, απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό (και σε παιδιά) μίας ακόμη «παρθένας» δεκαετίας, οπότε μην περιμένεις κραυγές, στριγκλιές και τρόμο. Το ενδιαφέρον είναι πως το σενάριο, δηλαδή η ιστορία του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε η σειρά, λύνει το Γκόθικ. Το μικρό κοριτσάκι της οικογένειας των Ingalls, η Λώρα, επιμένει να επισκέπτεται τον  παράξενο τύπο, και τελικά τον βοηθά να πιστέψει στον Θεό και έτσι να συμφιλιωθεί με την αιωνιότητα της χαμένης του αγαπημένης, που είναι μία αιωνιότητα κοντά στον Θεό. Τον βοηθά να πιστέψει. Είμαστε ενώπιον ενός ρομαντικού μελό τηλεοπτικού τύπου, που όμως διασώζει βασικά μοτίβα ενός ρεαλιστικού χριστιανισμού. Εγώ, τουλάχιστον, συγκινήθηκα…

Βλέπε και εδώ

Advertisements

Αποτυχία

515zmf3y5ol-_sx195_

Έχουμε αποτύχει παντελώς στον τρόπο μας να δρούμε, να σκεφτόμαστε, να φανταζόμαστε, και ακόμα και στις άθλιες προσπάθειές μας να κατανοήσουμε τους λόγους αυτής της αποτυχίας· έχουμε ξεπουλήσει τον Κύριό μας, έχουμε χάσει τον σεβασμό στην ιεραρχία και την αξιοπρέπεια, έχουεμ αφήσει να σβήσει η ευγενής ψευδαίσθηση που μας προέτρεπε να αναμετριόμαστε συνεχώς με την κλίμακα των δέκα εντολών…., έχουμε αποτύχει οικτρά, έχουμε αποτύχει μέσα σ’ αυτό το σύμπαν όπου πιθανώς δεν έχουμε και πολλά να κάνουμε. «Οι άνθρωποι», χαμογέλασε στον Βάλουσκα που πάλευε ανάμεσα στην επιθυμία του να πάρει τον λόγο και την επιθυμία του ν’ ακούει ευγενικά, «αν δώσουμε βάση στα κουτσομπολιά της κυρίας Χάρερ, μιλούν για συντέλεια και για τελική κρίση…, γιατί αγνοούν ότι δεν θα υπάρξει ούτε συντέλεια ούτε τελική κρίση…, δεν υπάρχει κανένας λόγος γι’ αυτό αφού ο κόσμος καταστρέφεται από μόνος του […]

Laszlo Krashnahorkai, H μελαγχολία της αντίστασης. εκδόσεις Πόλις, 2016, 137

Στους ορυζώνες…..

maxresdefault

υποχρεωτική αγγαρεία, όχι στα κολχόζ, αλλά….

«Ὁ δὲ δι᾿ ὑφαιρέσεως λανθανούσης σφετεριζόμενος τὸ ἀλλότριον, εἶτα δι᾿ ἐξαγορεύσεως τὸ πλημμέλημα ἑαυτοῦ τῶ ἱερεῖ φανερώσας, τῇ περὶ τὸ ἐναντίον τοῦ πάθους σπουδῇ θεραπεύσει τὴν ἀρρωστίαν. Λέγω δέ, διὰ τοῦ τὰ προσόντα παρέχειν τοῖς πένησιν, ἵνα, τῷ προέσθαι ἃ ἔχει, φανερὸς γένηται καθαρεύων τῆς κατὰ πλεονεξίαν νόσου. Εἰ δὲ καὶ μηδὲν ἔχοι, μόνον δὲ τὸ σῶμα ἔχοι, κελεύει ὁ ἀπόστολος, διὰ τοῦ σωματικοῦ κόπου τὸ τοιοῦτον ἐξιάσασθαι πάθος, ἔχει δὲ ἡ λέξις οὕτως· Ὁ κλέπτων μηκέτι κλεπτέτω, μᾶλλον δὲ κοπιάτω ἐργαζόμενος τὸ ἀγαθόν, ἵνα ἔχῃ μεταδιδόναι τῷ χρείαν ἔχοντι»

Πηγή

Μία παράξενη ιστορία

concubine-dismembered

Κριτές, 19ο κεφάλαιο

19 Εκείνες τις ημέρες δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ.+Και ένας Λευίτης κατοικούσε κάποιο διάστημα στα πιο απομακρυσμένα μέρη της ορεινής περιοχής του Εφραΐμ.+Κάποτε πήρε για σύζυγό του μια παλλακίδα+ από τη Βηθλεέμ+του Ιούδα. 2  Και η παλλακίδα του άρχισε να πορνεύει+εναντίον του. Τελικά έφυγε από αυτόν και πήγε στο σπίτι του πατέρα της στη Βηθλεέμ του Ιούδα και έμεινε εκεί τέσσερις ολόκληρους μήνες. 3  Κατόπιν ο σύζυγός της σηκώθηκε και πήγε να τη βρει για να της μιλήσει παρηγορητικά ώστε να τη φέρει πίσω· και είχε μαζί του τον υπηρέτη+ του και δύο αρσενικά γαϊδούρια. Εκείνη, λοιπόν, τον έβαλε στο σπίτι του πατέρα της. Όταν τον είδε ο πατέρας της κοπέλας, αμέσως χάρηκε που τον συνάντησε. 4  Ο πεθερός του, λοιπόν, ο πατέρας της κοπέλας, τον κράτησε, και έτσι αυτός έμεινε μαζί του τρεις ημέρες· και έτρωγαν και έπιναν, και διανυκτέρευε εκεί.+5  Και την τέταρτη ημέρα, όταν ξύπνησαν νωρίς το πρωί όπως συνήθως, σηκώθηκε αυτός να φύγει, αλλά ο πατέρας της κοπέλας είπε στο γαμπρό του: «Στήριξε την καρδιά σου με λίγο ψωμί+ και έπειτα μπορείτε να φύγετε». 6  Κάθησαν, λοιπόν, και έτρωγαν και έπιναν και οι δύο μαζί· και μετά ο πατέρας της κοπέλας είπε στον άνθρωπο: «Έλα, σε παρακαλώ, μείνε τη νύχτα,+ και ας ευθυμήσει η καρδιά σου».+ 7  Όταν ο άνθρωπος σηκώθηκε να φύγει, ο πεθερός του εξακολούθησε να τον παρακαλεί, ώστε και πάλι έμεινε τη νύχτα εκεί.+8  Όταν σηκώθηκε νωρίς το πρωί την πέμπτη ημέρα για να φύγει, ο πατέρας της κοπέλας είπε: «Σε παρακαλώ, πάρε τροφή για την καρδιά σου».+ Και καθυστέρησαν μέχρι που η ημέρα έσβησε. Και έτρωγαν και οι δύο. 9  Κατόπιν ο άνθρωπος+σηκώθηκε να φύγει, αυτός και η παλλακίδα+ του και ο υπηρέτης+ του· ο πεθερός του, όμως, ο πατέρας της κοπέλας τού είπε: «Δες τώρα! Η ημέρα έχει γείρει και κοντεύει να βραδιάσει. Σε παρακαλώ, μείνετε τη νύχτα.+ Η ημέρα τελειώνει. Μείνε εδώ τη νύχτα, και ας ευθυμήσει η καρδιά σου.+ Και αύριο θα σηκωθείτε νωρίς για το ταξίδι σας και θα πας στη σκηνή σου».10  Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν δέχτηκε να μείνει τη νύχτα, αλλά σηκώθηκε και έφυγε και έφτασε μπροστά στην Ιεβούς,+ δηλαδή την Ιερουσαλήμ·+ και είχε μαζί του τα δύο γαϊδούρια σαμαρωμένα και την παλλακίδα του και τον υπηρέτη του.11  Ενώ βρίσκονταν κοντά στην Ιεβούς, και καθώς το φως της ημέρας είχε λιγοστέψει αρκετά,+ ο υπηρέτης είπε στον κύριό του: «Έλα, τώρα, να στραφούμε προς αυτή την πόλη των Ιεβουσαίων+ και να μείνουμε τη νύχτα σε αυτήν». 12  Ο κύριός του, όμως, του είπε: «Ας μη στραφούμε σε πόλη αλλοεθνών+ οι οποίοι δεν είναι μέρος των γιων του Ισραήλ· θα προχωρήσουμε ως τη Γαβαά».+ 13  Και είπε στον υπηρέτη του: «Έλα να πλησιάσουμε σε έναν από αυτούς τους τόπους, και θα μείνουμε τη νύχτα είτε στη Γαβαά είτε στη Ραμά».+ 14  Προχώρησαν, λοιπόν, και συνέχισαν το δρόμο τους, και ο ήλιος έδυε πάνω τους όταν πλησίαζαν στη Γαβαά, η οποία είναι του Βενιαμίν.15  Στράφηκαν, λοιπόν, εκεί για να μπουν και να μείνουν τη νύχτα στη Γαβαά. Και μπήκαν και κάθησαν στην πλατεία της πόλης, και κανείς δεν τους έπαιρνε στο σπίτι για να μείνουν τη νύχτα.+ 16  Τελικά, φάνηκε ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που ερχόταν από την εργασία του στον αγρό το βράδυ·+ και ο άνθρωπος ήταν από την ορεινή περιοχή του Εφραΐμ+ και κατοικούσε κάποιο διάστημα στη Γαβαά· οι άντρες, όμως, του τόπου ήταν Βενιαμίτες.+ 17  Όταν σήκωσε τα μάτια του, είδε τον άνθρωπο, τον ταξιδιώτη, στην πλατεία της πόλης. Ο ηλικιωμένος άνθρωπος, λοιπόν, είπε: «Πού πηγαίνεις και από πού έρχεσαι;»+ 18  Και αυτός του είπε: «Πηγαίνουμε από τη Βηθλεέμ του Ιούδα στα πιο απομακρυσμένα μέρη της ορεινής περιοχής του Εφραΐμ.+ Από εκεί είμαι, αλλά πήγα στη Βηθλεέμ του Ιούδα·+ και τώρα πηγαίνω στο σπίτι μου, αλλά κανείς δεν με παίρνει στο σπίτι του.+ 19  Υπάρχει μάλιστα και άχυρο και ζωοτροφή+ για τα γαϊδούρια μας και υπάρχει και ψωμί+ και κρασί για εμένα και τη δούλη σου+ και για τον υπηρέτη+ που είναι μαζί με το δούλο σου. Δεν έχουμε έλλειψη ούτε ενός πράγματος». 20  Ωστόσο, ο ηλικιωμένος άνθρωπος είπε: «Είθε να έχεις ειρήνη!+ Και άφησε οποιαδήποτε έλλειψή σου πάνω μου.+ Μόνο μη μείνεις τη νύχτα στην πλατεία». 21  Τότε τον έφερε στο σπίτι του+ και έριξε αλεσμένη τροφή στα γαϊδούρια.+ Κατόπιν έπλυναν τα πόδια τους+ και άρχισαν να τρώνε και να πίνουν.22  Ενώ έκαναν την καρδιά τους να ευθυμεί,+ οι άντρες της πόλης, άχρηστοι άντρες,+ περικύκλωσαν το σπίτι,+σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον πάνω στην πόρτα· και έλεγαν στον ηλικιωμένο άνθρωπο, τον ιδιοκτήτη του σπιτιού: «Βγάλε έξω τον άνθρωπο που μπήκε στο σπίτι σου για να έχουμε σχέσεις μαζί του».+ 23  Τότε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού βγήκε έξω σε αυτούς και τους είπε:+ «Όχι, αδελφοί μου,+ μην κάνετε τίποτα κακό, σας παρακαλώ, εφόσον αυτός ο άνθρωπος μπήκε στο σπίτι μου. Μη διαπράξετε αυτή την επαίσχυντη ανοησία.+24  Ορίστε η παρθένα κόρη μου και η παλλακίδα του. Ας τις φέρω έξω, σας παρακαλώ, και εσείς βιάστε τες+ και κάντε τους ό,τι φαίνεται καλό στα μάτια σας. Σε αυτόν τον άνθρωπο, όμως, δεν πρέπει να κάνετε αυτό το επαίσχυντο, ανόητο πράγμα».25  Και οι άντρες δεν ήθελαν να τον ακούσουν. Γι’ αυτό, ο άνθρωπος έπιασε την παλλακίδα+ του και τους την έφερε έξω· και εκείνοι άρχισαν να έχουν σχέσεις μαζί της+ και συνέχισαν να την κακοποιούν+ όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί και μετά την άφησαν να φύγει, καθώς χάραζε η αυγή. 26  Τότε η γυναίκα ήρθε, καθώς ξημέρωνε, και έπεσε στην είσοδο του σπιτιού του ανθρώπου, όπου βρισκόταν ο κύριός της+—ώσπου έφεξε. 27  Αργότερα ο κύριός της σηκώθηκε το πρωί και άνοιξε τις πόρτες του σπιτιού και βγήκε έξω για να συνεχίσει το δρόμο του, και τι να δει! η γυναίκα, η παλλακίδα+ του, ήταν πεσμένη στην είσοδο του σπιτιού με τα χέρια της πάνω στο κατώφλι! 28  Της είπε λοιπόν: «Σήκω να φύγουμε». Αλλά δεν πήρε απάντηση.+Τότε ο άνθρωπος την πήρε πάνω στο γαϊδούρι και σηκώθηκε και πήγε στον τόπο του.+29  Κατόπιν μπήκε στο σπίτι του και πήρε το μαχαίρι της σφαγής και έπιασε την παλλακίδα του και την έκοψε σε δώδεκα κομμάτια,+ σύμφωνα με τα κόκαλά της, και την έστειλε σε κάθε περιοχή του Ισραήλ.+ 30  Και όποιος το έβλεπε έλεγε: «Τέτοιο πράγμα ποτέ δεν έχει γίνει ούτε έχει φανεί από την ημέρα που οι γιοι του Ισραήλ ανέβηκαν από τη γη της Αιγύπτου μέχρι αυτή την ημέρα. Προσηλώστε την καρδιά σας σε αυτό, κάντε συμβούλιο+ και μιλήστε».

Αυτό που (κάνουμε πως) δεν βλέπουμε

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Διαβάζω και ακούω για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει το έθνος και η ταυτότητά του. Δια βάζω και ακούω για αντίσταση στις μνημονιακές πολιτικές ή για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Για ελλιπείς πολιτικούς, για ανύπαρκτη αστική τάξη, για λαό προδομένο.  Τα ακούω με συμπάθεια. Και μου αρέσει ο Προφήτης του Αρκά, μολονότι δείχνει «καθημαγμένος» από την «νεο- φιλελέ» χρήση που του κάνουν. Μου αρέσει, διότι, έστω κι έτσι, δείχνει το επίπεδο του λαού. Το οποίο, βεβαίως, είναι καθρέφτης- αντανάκλαση της προσωπικής καθημερινότητας του καθένα μας. Όταν εργάζεσαι σε ένα χώρο, και 8 στους 10 είναι διαταραγμένης ψυχικής ισορροπίας, όταν έχεις γνωστούς φίλους και είναι στην πλειοψηφία τους εμμονικοί, με απωθημένα, και διαλυμένες οικογενειακές ή/και ερωτικές ζωές. Όταν η πρώτη σου, ενστικτώδης, αντίδραση όταν γνωρίζεις κάποιον είναι να σκεφθείς ‘από πού χάνει λάδια αυτός;’, καταλαβαίνεις πολύ καλά ότι μόνο στο πλαίσιο ενός περίκλειστου διανοουμένου, είναι δυνατόν να γίνονται άλλες αναλύσεις- όπως αυτές που προανέφερα. Με δύο λόγια, όπως θα κραύγαζε ένας τρελός τζιχαντιστής: εμείς αγαπάμε περισσότερο τον θάνατο απ’ όσο εσείς αγαπάτε την ζωή…….

Γιατί υπάρχουμε;

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Αν υπάρχουμε ως χώρα, υπάρχουμε εξωστατιστικά και σπασμωδικά. Γι αυτό κανείς δεν ξέρει πότε θα πυρποληθεί το πρώτο Lidle, και ποιο ραδιόφωνο θα μας καλεί σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για ανάκτηση της εγχώριας παραγωγής. Κανείς δεν ξέρει ποιά από τις επόμενες φάπες θα μας ξεσηκώσει. Γιατί καλά έλεγε ο Παναγιώτης Κονδύλης ότι στην Ελλάδα αυτοί που δεν κάνουν κάτι για να βαδίσουν περιμένουν στην κρίσιμη στιγμή να βγάλουν φτερά, αλλά με τα φτερά που βγάλαμε στο Σαραντάπορο και στο Καλπάκι έχει ερείσματα ακόμα η αξιοπρέπεια και η περηφάνια μας.

ΠηΓή

Aντετοκούμπο

imagehandler

ταξικὰ κρίνοντας, ἂν ὑπάρχει ἕνας λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἀντιεξουσιαστο-πατέρες, ἀναρχοπατέρες καὶ «δικαιωματιστὲς» τάσσονται ὑπὲρ τῆς λιβανοποίησης τῆς χώρας αὐτὸς εἶναι ὅτι ὡς μεσαῖα-καὶ ἄνω βολεμένα στρώματα δὲν ὑπέστησαν (αὐτοὶ ἢ οἱ οἰκογένειές τους) ὣς τώρα καμμιὰ σοβαρὴ ἀρνητικὴ συνέπεια ἀπὸ τὴν λαθρομετανάστευση, ὅσον ἀφορᾶ λ.χ. τὸν ἀνταγωνισμὸ στὸ χῶρο ἐργασίας μὲ τοὺς φθηνότερους ξένους ἐργάτες, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πραγματικοὺς προλετάριους. Τί νὰ καταλάβει τὸ στέλεχος-«ἐθελοντὴς» μιᾶς χρηματοδοτούμενης ΜΚΟ ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸ ἑνὸς Ἕλληνα οἰκοδόμου, κουρέα, «ζητιάνου» μὲ ἕναν ξένο οἰκοδόμο, κουρέα, «ζητιάνο»; Μόνο θεωρητικὰ μπορεῖ, καὶ γιὰ μιὰ μόνο στιγμή, ἀκίνδυνα, να στοχαστεῖ, χωρὶς κανένα ρίγος ἐπιβίωσης. Γιατί νὰ καταλάβει τὸν ντόπιο προλετάριο ὁ μεταπτυχιακὸς/διδακτορικὸς «ἀριστερός/ἀναρχικός», ποὺ ἀτενίζει τὸν καθηγητή του μὲ τὸ στόμα ὀρθάνοιχτο μπὰς καὶ διοριστεῖ ὡς ἐρευνητικὸ προσωπικὸ σὲ κανένα προσωρινὸ ἢ μόνιμο ἐρευνητικὸ πρόγραμμα; Πῶς νὰ κινδυνέψει ἐπαγγελματικὰ ὁ κοσμοπολίτης μεταφραστὴς ἢ ὁ συγγραφέας ἀπὸ τὸν μετανάστη  χαμάλη ποὺ δουλεύει στὸ βενζινάδικο; Μὲ ποιὸ τρόπο ὁ ἐξασφαλισμένος «ἀντιρατσιστὴς» ποὺ διαχειρίζεται σφραγίδες νὰ ἀντιληφθεῖ τί ἐφιάλτη συνεπάγεται ἡ «ἐλεύθερη διακίνηση ἀγαθῶν καὶ μεταναστῶν»;  Πῶς θὰ μποροῦσε ἕναςἀρθρογράφος, ἕνας καλλιτέχνης, ἕνας διπλωματοῦχος μηχανικός, ἕνα κομματικὸ στέλεχος, ἕνας ὑψηλὰ ἀμοιβόμενος, ἕνας «νομὰς» (μὲ δική του ἀπόφαση κι ὄχι λόγω βίας) εὐρωενωσιακὸς ὑπάλληλος στὶς Βρυξέλλες, ἕνας πεφωτισμένος καθηγητὴς (**) νὰ χάσει τὴ δουλειά του -καὶ τὸν ὕπνο του- ἀπὸ τὴν παραπανίσια παρουσία ἀνειδίκευτου ἐργατικοῦ δυναμικοῦ; Κι ἂν τὸν ἐνοχλοῦν στὴ γειτονιά του, ἔχει τὰ ἀπαιτούμενα χρήματα γιὰ νὰ ἀλλάξει γειτονιά. Δὲν εἶναι τὸ μεσοαστικὸ φοιτηταριάτο (ποὺ γράφει συνθήματα στὰ πανεπιστήμια αὐτοχαρακτηριζόμενο ὡςπρολετάριοι) ποὺ θὰ ὑποφέρει, γιατὶ ἡ ζωή του κινεῖται μεταξὺ πάρτυ-ἐξεταστικῆς-παρακολούθησης μαθημάτων. Εἶναι, οἱ ἀναρχικοί, αριστεροί καὶ φιλελεύθεροι δικαιωματιστές, ταξικὰ ἀλληλέγγυοι μὲ τοὺς λαθρο/μετανάστες ἀκριβῶς γιατὶ οἱ τελευταῖοι δὲν ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ τοὺς πρώτους (ἐργασιακό, κοινωνικό -ζοῦν, κινοῦνται σὲ ἄλλες περιοχές-, πολιτισμικό)   [πηγή]

και

Είσαι ρατσιστής, ρε κύριος!, του Μαν. Βαρδή// 15.04.2015

Κυψέλη. Γήπεδο μπάσκετ Αλεπότρυπας. Έχουν απομείνει δύο κατακαημένες μπασκέτες, χώρος έλξης για παιδιά και εφήβους της περιοχής. αλβανάκια, ρωσάκια, μαυράκια, φιλιππινεζάκια, και ελάχιστοι Έλληνες μαζεύονται εκεί. Μέχρι εδώ καλά.

Δεν θα συζητήσω ότι το γήπεδο του μπάσκετ είναι μάλλον χώρος για να βρίσκονται τα παιδιά των σχολείων, να ακούνε μουσική, να «ψευτο- πλακώνονται» και άλλα. Το παραβλέπεις διότι τουλάχιστον βλέπεις μία εφηβική κοινωνικότητα. Δεν θα συζητήσω ότι μέσα στο γήπεδο μπάσκετ θα παίζουν από μπάλα μέχρι βόλεϊ και κυνηγητό, γιατί λες, εντάξει, και πού να πάνε, δηλαδή;!

Όμως ξαφνικά βλέπεις τα «παιδιά» (15+) να κρεμιούνται από τις κακόμοιρες μπασκέτες- υποτίθεται για να «καρφώσουν», τελικά αυτές θα σπάσουν. Σε παρατήρηση ότι, ρε παιδιά, θα σπάσουν οι έρημες, και μετά ποιος θα τις φτιάξει, ο Δήμος;, εισπράττω το απόλυτο «γράψιμο». «Ξεφεύγω» και εγώ, και λέω, ρε παιδιά, στην πατρίδα σας έτσι θα κάνατε; To έλα να δεις!

Έμπλεα ευαισθησίας τα «παιδιά» (15+) με κατηγορούν για ρατσισμό, καθότι 40 χρονών (sic!) άνθρωπος τα βάζω με μικρά παιδιά λέγοντας τους για την «πατρίδα» τους, ενώ είναι Έλληνες πολίτες. Προσπαθείς να εξηγήσεις ότι εάν θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες, τότε θα αγαπούσαν και τις έρημες μπασκέτες και το γήπεδο, αφού αυτοί θα είναι και αύριο εκεί για να «χαζολογάνε». Τους εξηγείς ότι ζουν σε ένα κράτος που ότι καταστρέφεται δεν το επισκευάζει, ειδικά σε περιοχές σαν την Κυψέλη. Εις ώτα μη ακουόντων. Τσαμπουκάς, με εσωτερικευμένη τη ρητορική περί ρατσισμού και δικαιωμάτων.

Κόκκινοι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες

vivlio_5

Είναι οι ανθρακωρύχοι του Κολοράντο, οι ατσαλάδες της Βαλτιμόρης, οι πιατάδες του Σινσινάτι, οι βιομηχανικοί εργάτες του Ντιτρόιτ, οι εργάτες της γουναρομαρκέτας του Μανχάταν, οι συντάκτες και οι συντάκτριες των ελληνόφωνων εφημερίδων, οι οποίες από το 1918 ώς το 1956 εξέφραζαν το διανοητικό, κοινωνικό και πολιτικό φορτίο της Αριστεράς στις ΗΠΑ, οι Ελληνες και Ελληνοαμερικανοί εγγεγραμμένοι/ες στις οργανώσεις ή στα συνδικάτα – εσελεπιστές (από τα αρχικά του Socialist Labor Party), τροτσκιστές, αναρχικοί, κομμουνιστές ή ριζοσπάστες – μέχρι και τα μέλη της χορωδίας εκείνων των εργατικών συνδέσμων που επέμεναν να τραγουδούν επαναστατικούς ύμνους…Οι πρώτοι και οι πρώτες είχαν φτάσει στις ΗΠΑ την περίοδο 1892-1924, με το μεγαλύτερο έως τότε κύμα πληθυσμιακής μετακίνησης της νεότερης ιστορίας.

[Πηγή]