1833085cce5634014fd2e1657b7259b1

 […] Στη συνέχεια, συχνὰ πυκνὰ σὲ πολλὰ σχόλια κι ἀναρτήσεις, πάντα γίνεται ἀπαξιωτικὴ ἀναφορὰ στὴ λ. «Ρωμιός»: Αὐτὴ ἐκφράζει τὸν «ραγιά», τὸν μίζερο κ.ο.κ. Πρόσφατα (σήμερα), διαβάζω σὲ δικό του σχόλιο κάτω ἀπὸ τὸ ἴδιο κείμενο: «Το πρόβλημα του νέου ελληνισμού ήταν και είναι ασφαλώς ο μεταπρατισμός και η εξάρτηση αλλά αφετέρου και η τυφλή εμμονή στη μεσαιωνική ρωμέικη περίοδο, όπως την εξέφραζε ο αντιβενιζελισμός«.

Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι δίχως τὴ μεσαιωνικὴ ρωμέικη περίοδο ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρχαία(δηλαδή, δίχως τὴ διαρκὴ ἀναφορά, ἀνίχνευση, μίμηση δημιουργικὴ καὶ μή, τῆς περιόδου αὐτῆς) τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος δὲν ἀνήκει παρὰ στὶς κατηγορίες τῶν κεντροευρωπαϊκῶν ἐθνῶν. Ἀσφαλῶς τὸ ἀγαπᾶμε ὅλοι (καὶ ὁ Γιανναρᾶς), θὰ ζήσουμε ὡς κομμάτι του καὶ θὰ πεθάνουμε γιὰ χάρη του ἂν χρειαστεῖ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρουμε ὅτι πρόκειται γιὰ μιὰ Σλοβενία, μιὰ Κροατία, μιὰ Τσεχία, μιὰ Πολωνία. Ἐνδιαφέρουσες χῶρες, δὲν λέω. Μὲ κουλτούρα τοῦ 19ου αἰ. Ἀλλὰ ἀσφυκτιᾶ κάθε Ἕλληνας σὲ τόσο στενὰ ὅρια, χρονικὰ καὶ πολιτισμικά. Ὅταν υἱοθετηθεῖ ἡ ὑποτίμηση τοῦ Ρωμιοῦ, ὑποτίμηση ποὺ δὲν εἶναι ἀντίσταση σὲ «τυφλὴ ἐμμονὴ στὴν μεσαιωνικὴ περίοδο» -ὅπως νομίζει ὁ Κ.Χ.- ἀλλὰ κατάργηση ἀπὸ μπροστά μας (ἀπὸ τὴ σκέψη μας) τῆς περιόδου αὐτῆς, ποὺ ἦταν ἡ πιὸ δοξασμένη, τότε ὁ μίζερος Νεοελληνισμὸς εἶναι ἀναπόφευκτος. Ποτὲ ἄλλοτε οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν γιὰ 900 χρόνια (ὣς τὸ 1204) ἕνα κράτος ποὺ φοβόντουσαν οἱ ἐχθροὶ καὶ σέβονταν οἱ φίλοι. Ἕνα ἀπίστευτο κράτος, ὅπου τὰ καθάρματα τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῆς Δύσης δὲν εἶχαν τὸ θράσος κἂν νὰ ὀνειρεύονται ὅτι θὰ τοῦ ὑπαγορεύουν τὶς πράξεις. Ἔχω διαβάσει ἀρκετὰ καλὰ καὶ πολλὲς φορὲς τὰ βιβλία καὶ τὰ ἄρθρα τοῦ Κ.Χ., ὥστε νὰ μὴν παγιδεύομαι στὸ δίπολο Σόκολης-Ἕλλην καὶ νὰ θεωρῶ πὼς οἱ μὲν ἦταν φιλοβυζαντινοὶ  καὶ ἀντιβυζαντινοὶ οἱ Βενιζελικοί – ἄρα νὰ καταπνίγουμε τὸν βυζαντινισμό μας γιὰ νὰ μὴ δώσουμε πάτημα στὸν Γιανναρᾶ. Δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ ἀντιπαραθέσει παρὰ τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ ἐν λόγῳ συγγραφέα ἀπὸ τὴν α’ ἔκδοση τοῦ «Ἐθνικισμὸς καὶ Ἑλληνικότητα»:Ἦταν τόσο μεγάλη ἡ πτώση καὶ ἡ συντριβὴ τοῦ ’22, ὥστε τίποτε δὲν τὴν ἐπανόρθωσε. Οὔτε ἡ Δημοκρατία οὔτε ἡ Ἐθνικὴ Ἀντίσταση. Οὔτε ἡ Ε.Ε., φυσικά, συμπληρώνω. Εἶναι μιὰ πληγὴ ποὺ θὰ αἱμοραγεῖ γιὰ πάντα. Νὰ τὸ κρύψουμε, δὲν εἶναι τίμιο. Εἶναι τελείως ἄλλο νὰ ἀποδέχεται κάποιος τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη, κι ἄλλο -ἀναποδογυρίζοντας τὸν ἑαυτό του- νὰ ὑποτιμᾶ ὅ,τι δόξαζε.

Χωρὶς Βυζάντιο (πίστη σὲ αὐτὸ καὶ σὲ ὅ,τι πίστευε τὸ Βυζάντιο) ὁ νέος Ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα μεταπρατικὸ πτῶμα, ποὺ θὰ παράγει βέβαια καλοὺς ποιητὲς καὶ θὰ κάνει καλὸ ἐμπόριο, καὶ ἄλλα τέτοια ὡραῖα (ναυτιλία ἀπάτριδων μεγιστάνων στὸ Σίτυ, Γκάλης κ.λπ.). Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει γιὰ πολύ, ὅπως τὸ ἀποδεικνύει ἡ τωρινὴ διάλυση ποὺ ἐπέφερε σιγὰ-σιγὰ ὁ καθεστωτικὸς ἀντιβυζαντινισμὸς τοῦ τελευταίου αἰώνα καὶ εἰδικὰ τῆς Μεταπολίτευσης. Ὁποιαδήποτε παραχώρηση (σὲ ἐπίπεδο πολιτισμικό) τοῦ χριστιανοβυζαντινοῦ πρωτείου σὲ Δύση καὶ Ἀρχαιότητα εἶναι καταστροφική.

Στὸ κάτω-κάτω, ὁ ἐμμονικὸς βενιζελισμὸς καταλήγει στὴν ὑπεράσπιση τῶν Ἑλληνοτουρκικῶν συνθηκῶν τοῦ 1930, καὶ δὲν ἔχει πρόβλημα μὲ τὶς προτάσεις γιὰ βραβεῖο εἰρήνης στὸν Κεμάλ (ποὺ ἦταν καὶ ἀτζέντα τοῦ Μεταξᾶ). Ὅπως ὁ ἀντικομμουνισμὸς τῆς Δεξιᾶς δὲν εἶναι ἐθνικιστικὸς ἔτσι καὶ ὁ βενιζελισμὸς μπορεῖ νὰ μετατρέπεται καὶ σὲ δικαιολόγηση τῶν πάντων.

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s