Eπαναστατικά

αρχείο λήψης

Πολίτες δε είναι (και μάλιστα «αὐτοκράτωρ λαὸς» και όχι «υπήκοοι»), «ὅ­λοι οἱ κά­τοι­κοι τοῦ βα­σι­λεί­ου τού­του χω­ρὶς ἐ­ξαί­ρε­σιν θρη­σκεί­ας καὶ δι­α­λέ­κτου, Ἕλ­λη­νες, Ἀλ­βα­νοί, Βλά­χοι, Ἀρ­μέ­νι­δες, Τούρ­κοι καὶ κά­θε ἄλ­λο εἶ­δος γε­νε­ὰς» (άρθρ. 7).

Νὰ σφά­ξω­μεν τοὺς λύ­κους, ποὺ στὸν ζυ­γὸν
βα­στοῦν,
Καὶ Χρι­στια­νούς, καὶ Τούρ­κους, σκλη­ρὰ
τοὺς τυ­ραν­νοῦν.
Στερ­γιᾶς, καὶ τοῦ πε­λά­γου, νὰ λάμ­ψη ὁ Σταυ­ρός,
Καὶ στὴν δι­και­ο­σύ­νην, νὰ σκύ­ψη ὁ ἐ­χθρός.

Έτσι, ο Ρήγας προσπαθεί να μεταβάλει σε πολιτικό πρόγραμμα και να συνθέσει έθνος και «γένος», ορθοδοξία και ανεξιθρησκία, πολυεθνικότητα και ενιαία πολιτεία – αντίληψη η οποία χαρακτήριζε τον ελληνικό Διαφωτισμό στην κεντροευρωπαϊκή, βαλκανική και ανατολικοευρωπαϊκή εκδοχή του (με κυριότερο φιλολογικό εκπρόσωπο τον Καταρτζή). Επιχειρεί μια σύνθεση ανάμεσα στο μήνυμα της Γαλλικής Επανάστασης, για τη συγκρότηση ενός δημοκρατικού και ενιαίου κράτους με λαϊκή κυριαρχία (ο «αυτοκράτωρ λαός»), και στην πραγματικότητα και ιδιομορφία ενός «γένους» που αναπτύσσεται παράλληλα με άλλους λαούς και ταυτότητες. Κατά συνέπεια, δεν ταυτίζεται ούτε με τον «δυτικό» πόλο, που επιθυμεί μια προσαρμογή στο δυτικό/γαλλικό πρότυπο του λαϊκού έθνους/κράτους, ούτε με εκείνον της κορυφής της εκκλησιαστικής και φαναριώτικης ιεραρχίας, που παραμένει προσδεδεμένη σε μια παραδοσιακή εκδοχή του γένους, η οποία απορρίπτει το δημοκρατικό πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης, παρ’ ότι με τον πρώτο συμμερίζεται την κοινή δημοκρατική αντίληψη και με τον δεύτερο τη «βυζαντινή» διάσταση του εγχειρήματος.

Πηγή

Και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν

F115CCB96E84DA97BB977541DEA5C97A

Η ζωή είναι γεμάτη παραδοξότητες. Διαβάζω στο εκδοτικό σημείωμα (εκδόσεις αντίποδες, 2016) του βιβλίου της Φλάννερυ Ο’ Κόννορ, Και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν, ότι το 1965 οι εκδόσεις Φέξη εκδίδουν το έργο, στα πλαίσια μία σειράς που «κατά πάσα πιθανότητα χρηματοδοτήθηκε από τις αμερικανικές υπηρεσίες, στο πλαίσιο των προγραμμάτων της USIS» (σ. 283).

Η ψυχροπολεμική προπαγάνδα, λοιπόν, μας έδωσε ένα σημαντικό θεολογικό έργο! Στο βιβλίο ο αμερικανικός Νότος είναι το πλαίσιο μίας μεταμοντέρνας προσέγγισης του αναχωρητισμού και της πάλης με τον διάβολο. Για μία ακόμη φορά φαίνεται ότι η θρησκευτικότητα της Αμερικής διαθέτει έναν ρεαλισμό που μόνο στην Ορθοδοξία μπορεί να τον βρει κανείς. Ο γέρος ασκητής, αποτραβηγμένος στο απόμερο δάσος, μεγαλώνει τον μικρανηψιό του για να τον κάνει Προφήτη, όπως είναι και αυτός. Ο θάνατός του εγκαινιάζει την αρχή της ασκητικής πορείας του νεαρού. Ο διάβολος εμφανίζεται ως άλλο πρόσωπο και πείθει τον νεαρό να τα παρατήσει όλα, να κάψει το έρημο σπίτι και να μεταβεί στην πόλη. Εκεί συναντούμε όλους τους δαιμονικούς περισπασμούς, με τη μορφή του χρήματος, της ορθολογικής αθεΐας, της αποθέωσης της θέλησης- νύξη στην αμερικανική φετιχοποίηση του εαυτού και της δύναμής του από την συγγραφέα. Ο νεαρός θα φθάσει μέχρι το σημείο να δολοφονήσει το παιδάκι με νοητική καθυστέρηση, σε μία λίμνη, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να υπερβεί τη δέσμευση του γέρου ότι πρέπει να το βαφτίσει. Η βάπτιση μετατρέπεται σε φόνο με πνιγμό. Όμως, «έγινε κατά τύχη. Δεν ήθελα να το κάνω», εκμυστηρεύεται, «μερικά λόγια ξεφύγανε από το στόμα μου και πέσανε στο νερό» (σ. 207). Ο φόνος, μέσω του Λόγου, μετατρέπεται σε βάπτιση. Αναφορά σε έναν αμερικανικό χριστιανισμό με έμφαση στη δύναμη του Λόγου. Ο νεαρός θα συνεχίσει το ταξίδι του, θα ωριμάσει μέσα από την περιπλάνηση στους αυτοκινητόδρομους και στα χωράφια, θα υποστεί βιασμό, θα συναντήσει την αποδοκιμασία των νέγρων της γειτονιάς του, που τελικά κατάφεραν να θάψουν το νεκρό σώμα του γέρου Προφήτη.

Σωματική εξάντληση, παραισθήσεις, βόλτες στα σκοτεινά δρομάκια, που θυμίζουν τον κινηματογραφικό Αταίριαστο, άρνηση της καθημερινότητας, πείνα που γίνεται αποστροφή για την τροφή, μέχρι την τελική σκηνή, στην οποία δηλώνεται ότι η «πείνα του ήτανε τόσο μεγάλη, που θα μπορούσε να είχε φάει όλους τους άρτους και όλους τους ιχθύς, αφού πολλαπλασιάστηκαν» (σ. 236). Το αποκαλυπτικό όραμα του τέλους είναι ένα όραμα Ευχαριστίας. Ο νεαρός δολοφόνος χορταίνει με την Ευχαριστία. Και φλέγεται: «η ανάσα του αγοριού έτρεξε να την προϋπαντήσει. Ήξερε πως αυτή ήταν η φωτιά που’ χε περικυκλώσει τον Δανιήλ, που’ χε αναρπάσει τον Ηλία από τη γη, που’ χε μιλήσει στον Μωυσή και που κείνη τη στιγμή θα μιλούσε και στον ίδιο. Ρίχτηκε καταγής και με το πρόσωπο πάνω στο χώμα του τάφου, άκουσε την εντολή. ΥΠΑΓΕ ΝΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΟΜΕΡΑΣ ΤΑΧΥΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ» (σ. 237).

Αμερικανική βαριά θεολογία. Εσχατολογία σε φόντο μαυρόασπρου. Σαρκωμένη αγιότητα. Αισθήσεις και δαίμονες. Καταπληκτικό!

Από τον Καρβέλα προτιμώ τον Rotten

223745-28-153853rotten

αρχείο λήψης

Ειδικότερα, σε συνέντευξή του στην βρετανική τηλεόραση τάχθηκε για μία ακόμη φορά υπέρ του Brexit λέγοντας «η εργατική τάξη μίλησε για το Brexit και εγώ είμαι ένας από αυτούς», ενώ χαρακτήρισε «φανταστικό ηγέτη» τον γνωστό ακροδεξιό Νάιτζελ Φάρατζ. Είπε μάλιστα ότι θέλει να του σφίξει το χέρι μετά τα όσα διαδραματίσθηκαν στον ποταμό Τάμεση, όταν παραμονές του δημοψηφίσματος για την παραμονή της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο Φάρατζ και ο γνωστός μουσικός Μπομπ Γκέλντοφ «διασταύρωσαν στην κυριολεξία τα πλοιάριά τους» διαδηλώνοντας ο πρώτος υπέρ του Brexit και ο δεύτερος κατά!

Όσο για τον Ντόναλντ Τραμπ είπε «κατά μία έννοια ο Τραμπ είναι ένα είδος πολιτικού Sex Pistol» και πρόσθεσε ότι «αυτό που δεν μου αρέσει είναι ότι τα αριστερά μέσα ενημέρωσης στην Αμερική προσπαθούν να δυσφημήσουν τον τύπο ως ρατσιστή, κάτι το οποίο είναι παντελώς ψευδές»! Σημείωσε ότι «υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά προβλήματα με αυτόν ως άνθρωπο, όμως δεν είναι μόνο αυτό και θα μπορούσε να υπάρξει πιθανότητα να βγει κάτι καλό από αυτήν την κατάσταση γιατί ο Τραμπ τρομάζει τους πολιτικούς».

Πηγή

Για μια λιτή ευημερία

Ο μεγαλύτερος μύθος που έθρεψε η κρίση είναι εκείνος της «λιτότητας». Αν λιτότητα είναι να ξοδεύεις λιγότερα απ’ όσα βγάζεις και να ξεχρεώνεις τα δανεικά, τότε τέτοια πολιτική δεν εφαρμόστηκε ποτέ και πουθενά όλ’ αυτά τα χρόνια. Κάθε άλλο μάλιστα!

Από το 2008 έως σήμερα, το παγκόσμιο χρέος εκτοξεύθηκε κατά 30%, ξεπερνώντας τα 230 τρισ. δολλάρια και αγγίζοντας το 300% του πλανητικού ακαθάριστου προϊόντος! Οι φερόμενοι ως πρωταθλητές της «λιτότητας» Γερμανοί κατάφεραν να μειώσουν μεν το δημόσιο χρέος τους κατά 1,4% το 2013 (για πρώτη φορά από το… 1950), όμως όλο και περισσότεροι συμπατριώτες τους για να διατηρήσουν ψηλά το επίπεδο της κατανάλωσης χρεώνονται ιδιωτικά. Σε μερικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά που καμαρώνουν ότι, σε αντίθεση με τις χώρες του Νότου, κρατούν το δημόσιο χρέος υπό έλεγχο, το ιδιωτικό τους χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο του αντίστοιχου ελληνικού. Πάνω από 240% του ΑΕΠ χρωστούν τα δανικά νοικοκυριά, σχεδόν 220% του δικού τους ΑΕΠ τα ολλανδικά.

Τι σόι «λιτότητα» είναι αυτή λοιπόν; Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και το σκάσιμο της ιαπωνικής φούσκας των ακινήτων (τότε που τα Αυτοκρατορικά Ανάκτορα στο Τόκυο έφτασε να έχουν αγοραία αξία υψηλότερη απ’ όλα τα ακίνητα της Καλιφόρνιας μαζί!), οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου επιδόθηκαν σε μια εξωφρενική κούρσα, πρωτοφανή στην ιστορία της οικουμένης, μ’ έναν σκοπό: να κρατήσουν την παράλογη, την εξωφρενική φυσαλίδα της κατανάλωσης άθικτη. Από τον Γκρήνσπαν ώς τον Ντράγκι σε σύμπνοια αγαστή μηδένισαν, ή και έριξαν κάτω από το μηδέν, τα επιτόκια (τιμωρώντας έτσι τους αποταμιευτές και αβαντάροντας τους άσωτους), πολλαπλασίασαν ανεύθυνα τις ποσότητες του κυκλοφορούντος χρήματος (η λεγόμενη «ποσοτική χαλάρωση»), έφτασαν στο σημείο να συζητούν να ρίξουν χρήμα «με το ελικόπτερο»…

Η έκβαση; Τροφοδότησαν τη μια κρίση μετά την άλλη. Το 1990 κατέρρευσε πρώτο το χρηματιστήριο στο Τόκυο. Οι Ιάπωνες έριξαν άφθονα γεν στην αγορά για να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, τα οποία εξαγόμενα προκάλεσαν τη φούσκα της Νοτιοανατολικής Ασίας που με τη σειρά της οδήγησε στο κράχ της Κορέας, της Ινδονησίας, της Μαλαισίας και άλλων χωρών της περιοχής το 1997. Το πληθωριστικό χρήμα κατέφυγε αυτή τη φορά στις «ασφαλείς» ΗΠΑ όπου με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων της Fed έθρεψε την επόμενη φούσκα, των Dotcom και του NASDAQ, που έσκασε τον Μάρτη του 2000. Και πάλι ο Γκρήνσπαν και η Fed αντέδρασαν με τον μόνο τρόπο που ήξεραν: ρίχνοντας τα επιτόκια και πλημμυρίζοντας την παγκόσμια αγορά με φτηνό χρήμα.

Με τη βοήθεια εν τω μεταξύ και του ευρώ (που κατέστησε «αξιόχρεες» ακόμη και χώρες-παραγωγικές ερήμους όπως η Ελλάδα, μπουκώνοντάς τες με δάνεια), η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: η στεγαστική φούσκα του 2007, η Lehman Brothers, η κρίση χρέους στην Ευρώπη, οι αλλεπάλληλες φούσκες στις αγορές πρώτων υλών, ακόμη και επισιτιστικές κρίσεις στον πάλαι ποτέ Τρίτο Κόσμο λόγω του εξαγόμενου πληθωρισμού…

Για ποια «λιτότητα» που καταστρέφει τάχα τη ζωή των ανθρώπων μιλάμε λοιπόν; Ήταν η περίσσεια χρήματος που μας οδήγησε εδώ. Αυτή ευθύνεται καί για το τεράστιο άνοιγμα της εισοδηματικής ψαλίδας στο εσωτερικό της Δύσης καί για την παρακμή της πραγματικής παραγωγικής οικονομίας. Διότι οι χαμηλοί τόκοι και η ποσοτική χαλάρωση ευνοούν όχι τους ενδεείς, ούτε τους πρεκάριους, αλλά τους έχοντες και τους κατέχοντες. Και τους κατευθύνουν σε κινήσεις μεσοπρόθεσμα καταστροφικές για τους πάντες.

Πηγή

Τούρκοι Λόγιοι

Chrysanthos_Notaras

«Ετσι μας παρουσιάζεται ένας τούρκος λόγιος, αστρονόμος, μαθη­ματικός, και φιλόσοφος, γνώστης της κλασσικής φιλοσοφίας, πού εΐχε σχέσεις και φιλίες με τους Φαναριώτες και υπήρξε δάσκαλος τής αραβικής και περσικής τού ‘Ιωάννου Μαυροκορδάτου και τοΰ πα­τριάρχη ‘Ιεροσολύμων Χρύσανθου Νοταρά»

[Ο «σοφώτατος Εσάτ Εφέντης» φίλος και αλληλογράφος του Χρύσανθου Νοταρά Στάθη Πηνελόπη],

Πηγή

Για την επανάσταση του 1821

966484_IMG_2581

Ως ιστορικός της Τουρκοκρατίας, συνεχίζω να αναζητώ εδώ τις κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές που οδήγησαν στην Επανάσταση και να εμβαθύνω στις αιτίες που την προκάλεσαν. Χάρη στους Ναπολεόντειους Πόλεμους και τις ανάγκες ανεφοδιασμού των εμπόλεμων ευρωπαϊκών χωρών από «ουδέτερα» πλοία, η ναυτιλία, το εμπόριο και τα συναφή επαγγέλματα γνώρισαν πρωτοφανή ανάπτυξη, δημιουργώντας νέα δεδομένα στην παραγωγή. Στα χέρια των υπόδουλων Ελλήνων βρέθηκε ξαφνικά πολύ χρήμα – είναι χαρακτηριστική π.χ. η περίπτωση του ζάπλουτου Πελοποννήσιου τραπεζίτη και τοκογλύφου Νικολή Ταμπακόπουλου από τη Βυτίνα που μέσα σε πέντε χρόνια, παραμονές του ’21, ήταν σε θέση να δανείσει περί τα 2 εκατ. γρόσια, ποσό ασύλληπτο ακόμα και για τα τωρινά δεδομένα, αφού αρκούσε για να ναυλώσει δεκατρία καράβια! Μπορούσε, μάλιστα, να συντηρεί μέχρι εκατό πολεμιστές, έναν μικρό στρατό δηλαδή. Πολλά ήταν τα πλούτη που είχαν αποκομίσει οι εφοπλιστές αλλά και οι Έλληνες έμποροι των παροικιών. «Λεφτά υπήρχαν» που θα λέγαμε σήμερα, και μάλιστα άφθονα! Αυτή είναι η πρώτη «αποκάλυψη» του βιβλίου. Η άλλη είναι ότι στη διάρκεια της Επανάστασης διεξαγόταν μια συνεχής, αδυσώπητη πάλη ανάμεσα στην παράδοση και στη νεωτερικότητα, σύγκρουση που υπέβοσκε ήδη από πριν κι εκδηλώθηκε τόσο με τους πρώτους εμφυλίους του 1824-25 όσο και επί Καποδίστρια, οπότε η νεωτερικότητα κινδύνεψε περισσότερο

Πηγή

Φαινόμενο του κραγιόν

foititries

Σε περιόδους αύξησης της ανεργίας οι γυναίκες αγοράζουν περισσότερα καλλυντικά, που δεν είναι φθηνά ούτε μπορούν να θεωρηθούν απολύτως αναγκαία. Σε κάθε περίοδο ύφεσης αυξήθηκαν οι πωλήσεις καλλυντικών και ιδιαίτερα οι πωλήσεις κραγιόν. Στη μεγάλη ύφεση του ’30, στις ΗΠΑ, οι πωλήσεις καλλυντικών αυξήθηκαν κατά 25% παρά την κάθετη πτώση του εισοδήματος και της κατανάλωσης. Ακόμα και στην ύφεση της δεκαετίας του ’90 ή και το 2000, οι πωλήσεις καλλυντικών και ιδιαίτερα των κραγιόν, ενισχύθηκαν.

Ορισμένοι επιμένουν στην ψυχολογική εξήγηση του φαινομένου. Σε περιόδους αύξησης της ανεργίας οι γυναίκες διαισθάνονται ότι εντείνεται ο ανταγωνισμός για άνδρες που είναι εύποροι ή προσφέρουν άνεση και οικονομική σταθερότητα. Η έλλειψη ανδρών με αυτά τα προσόντα εξαιτίας της ύφεσης και της ανεργίας αναγκάζει τις γυναίκες να εντείνουν τις προσπάθειές τους. Πρέπει να αισθάνονται ή να φαίνονται περισσότερο όμορφες. Καταλαβαίνουν ότι χρειάζεται να ανταγωνιστούν πιο σκληρά για να προσελκύσουν τους, λιγότερους λόγω κρίσης, άνδρες με οικονομική ασφάλεια. Είναι πολύ πιθανό, η εξήγηση αυτή να μην αφορά μόνον τα κραγιόν αλλά και άλλα είδη που βελτιώνουν την εμφάνιση, όπως παπούτσια με ψηλά τακούνια ή αρώματα τα οποία επίσης έχουν υψηλή ζήτηση σε περιόδους ύφεσης. Αυτό που επισημαίνουν πανεπιστημιακές έρευνες είναι ότι αντίθετα με την επικρατούσα αντίληψη, δεν αυξάνονται οι πωλήσεις φθηνών καλλυντικών που εκτιμάται ότι δεν βελτιώνουν εντυπωσιακά την εμφάνιση. Ακόμα κι αν η επιλογή έχει κόστος, οι γυναίκες περιορίζουν κάποια άλλη δαπάνη ώστε να ξοδέψουν σε καλλυντικά που είναι μια «προσιτή πολυτέλεια», η οποία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη επένδυση για το μέλλον…

Πηγή

Ο σεξιστής Νταισεμπλουμ

17458193_10154250334317484_2247438899743719981_n

505925_13e06dd6dc-834b925d13b28ee5

Καταλαβαίνεις τις διαφορές; Ή για ποιο λόγο κατηγορώ την ροζ αριστερά, της πολιτικοκορεκτίλας; Δηλαδή, από αυτά που είπε ο Ντάισεμπλουμ, σας πείραξαν οι σεξιστικές αναφορές; Δεν υπάρχει ζήτημα έπαρσης, ανηθικότητας, τσαμπουκά του ισχυρού, εθνικής απαξίωσης, δεν υπάρχει τίποτε από όλα αυτά, υπάρχει μόνο το θέμα των γυναικών. Είσαστε για τα πανηγύρια…Και φυσικά και ο Ερντογάν ξέρει πολλά κιλά περισσότερα πολιτικής από εσάς!

Βατοπέδι ἢ ἀββᾶς Παμβώ

Χρονογραφίες

Καταρρίφθηκε ἡ συκοφαντία τῆς Κεντροαριστερᾶς τῆς δεκαετίας τοῦ 2000 (κόμματα, ΜΜΕ, «διανοούμενοι») ποὺ εἶχε σκοπὸ τὴν ἀπόκτηση / ἁρπαγὴ τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν τρισκατάρατη Δεξιὰ-Μπαμπούλα μὲ ἀφορμὴ καὶ θύμα μιὰ μονὴ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Μακάρι κάποτε νὰ μάθουμε περισσότερα καὶ γιὰ τὸ ἄλλο μεγάλο συμβάν τῆς ἴδιας δεκαετίας, τὴν δῆθεν ἐξέγερση τοῦ Δεκέμβρη τοῦ 2008, π.χ. πῶς καὶ ποιοὶ σιγόνταραν τὴν «ἐξέγερση», πέρα ἀπὸ ὅσους τὴν ἐνίσχυαν στὰ φανερά. Ὡστόσο, ἀφοῦ μιλᾶμε γιὰ Μονή, νά μιὰ ἀνακοίνωση ἑνὸς μοναχοῦ τοῦ 4ου αἰώνα:

βατοπέδιο

Δείτε την αρχική δημοσίευση