5a71417773cbba9290d2c59dcf8ee8ec

Μελαγχολία χαρακτηρίζει και τα δύο πεδία δράσης του Τσιρόπουλου, το λογοτεχνικό και το πολιτικό. Πολιτική δράση δεν συνιστά μόνο η δραστηριοποίησή του στον δημόσιο χώρο και η ανάληψη θέσεων ευθύνης ως σύμβουλος στα υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού και σε δημόσιους οργανισμούς (Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου, Εθνικό Θέατρο κ.λπ.), αλλά και τα κοινωνικοπολιτικά του δοκίμια και πρωτίστως η επανεκκίνηση του περιοδικούΕυθύνη το 1972, με προτροπή του Κωνσταντίνου Τσάτσου. Η Ευθύνη χαρακτηρίστηκε αμέσως από το δικτατορικό καθεστώς ως περιοδικό «ριζοσπαστικό-αντικαθεστωτικό» και οι δραστηριότητές της παρακολουθούνταν από την Ασφάλεια ανελλιπώς.
Ως προς την πολιτική του τοποθέτηση, ο Τσιρόπουλος, προερχόμενος από βενιζελική οικογένεια, ήταν φιλελεύθερος, αντικομμουνιστής στη γραμμή των φίλων του Raymond Aron και του José Luis L. Aranguren, ενώ στα κείμενά του φαίνεται να υποτάσσει τη φιλοπατρία και τη βαθιά χριστιανική του πίστη στο αισθητικό – και ως προς αυτή του την τοποθέτηση θυμίζει αντιλήψεις του Carlyle. Με μια αισθητικοποίηση της ελληνικότητας, που εμπνέεται από τους συγγραφείς της γενιάς του ’30, ο Τσιρόπουλος αντιτάχθηκε στα κείμενά του στη μεταφυσική της μηχανής, στην κοινωνία της κατανάλωσης και στον οικονομικό άνθρωπο του καπιταλισμού.
Ομως η ξεχωριστή συμβολή του Τσιρόπουλου εντοπίζεται στον χώρο της λογοτεχνίας: ξεκινά ως φοιτητής γράφοντας θεατρικά έργα (έχει δημοσιευτεί μόνο ένα, στον τόμο που πρόσφατα του αφιέρωσε το Φρέαρ), περνάει στην ποίηση, καθιερώνεται ως δοκιμιογράφος, ενώ και στην πεζογραφία ξεχωρίζει με την Επιθυμία (Κρατικό βραβείο 1979) και κυρίως με το αυτοβιογραφικό του Σκύλλα και Χάρυβδις. Αν ανατρέξουμε στο δοκιμιακό του έργο θα μπορούσαμε πρόχειρα να καταγράψουμε ως κύριους θεματικούς άξονες του έργου του τους ακόλουθους: α) το ανθρώπινο σώμα, με την ιερότητα, τον πολιτισμό και τα πάθη του, τα οποία αποκαλύπτονται πλήρως στη συνείδηση του εγρήγορου ανθρώπου μέσα στον απογυμνωτικό-διαφωτιστικό χρόνο του καλοκαιριού, β) την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ενθαδική υπεράσπιση των λέξεων-ονομάτων, γ) τον υπαρξιακό χώρο του σκιοφωτισμένου «μεταξύ», μέσα στον οποίο διαδραματίζεται καταστατικά ο ανθρώπινος βίος, δ) την ετερότητα και την οικειότητα ως φιλία και ριγηλή τρυφερότητα απέναντι σε ανθρώπους, ζώα και πράγματα. Τα θέματα αυτά τα συνέχει ο ίδιος μελαγχολικός έως και πένθιμος ιδιοσυγκρασιακός τόνος, που αντιμετωπίζει το αινιγματικό ερώτημα της ζωής ως δυσχέρεια και προσφέρει τελικά στην α-πορία του μια διέξοδο πάντοτε μεταφυσική, καθώς ο συγγραφέας έχει διαμορφώσει τον στοχασμό του την περίοδο που κυριαρχούσε στον χώρο των ιδεών ο φιλοσοφικός υπαρξισμός.
Πηγή
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s