220931A1A55B1B6B7A0AD17DFA93C23D

«κι έμειναν καρφωμένοι στη θέση τους, δίχως να κατανοούν και δίχως να το αποδέχονται, και πολύ γρήγορα θα έπρεπε να είχαν περάσει στο επόμενο στάδιο, δηλαδή να αναγνωρίσουν ότι, εφόσον δεν υπήρχαν ούτε Θεός ούτε Θεοί, τότε δεν υπήρχε ούτε καλό ούτε μεγάλο, αλλά δεν αντέδρασαν, τουλάχιστον αυτός, ο Κόριμ, έτσι έβλεπε τα πράγματα, πως δίχως Θεό και δίχως θεούς ήταν, πολύ απλά, ανίκανοι να αντιδράσουν, μέχρι τη στιγμή που κάτι, πιθανώς αυτή η καταιγίδα την οποία προκάλεσε ο νους, τους παρέσυρε στο διάβα της, και τότε, εντελώς ξαφνικά, κατάλαβαν και αντιλήφθηκαν ότι, αν έτσι είχαν τα πράγματα, τότε, ούτε αυτοί υπήρχαν….

το καλό και το μεγάλο, δεν θα υποσκελίζονταν στο μέλλον από το κακό και την ποταπότητα, δεν θα υποσκελίζονταν στο μέλλον από το κακό και την ποταπότητα, όχι, θα υπήρχε κάτι το ριζικά και απίστευτα διαφορετικό, στο μέλλον αυτό το κακό θα ήταν, όπως και το καλό, απόν [..] αφού τα κριτήρια που χρησίμευαν ως μέτρο για να μετρηθεί η αξία του αγαθού, του μεγάλου, του κακού, της ποταπότητας, και για να κριθούν οι πράξεις και οι σκέψεις, αυτά τα ήδη θολά και κενά ουσίας κριτήρια, εδώ και αιώνες, είχαν εκπνεύσει μέσα σ’ αυτό το μέλλον….

Καταραμένος να είναι ο κόσμος! είπε με πνιγμένη φωνή, αυτός ο κόσμος, στον οποίον δεν υπάρχει ούτε Παντοδύναμος ούτε Τελική Κρίση, όπου οι κατάρες και ο καθένας που τις εκστομίζει, χλευάζονται, κι όπου το τίμημα της δόξας δεν μπορούσε να είναι παρά η ατίμωση […]»

από τις τελευταίες σελίδες του Πόλεμος και πόλεμος, του Λάσζλο Κρασζναχορκάι

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s