proust14rv2

Πολύ καλή όντως η εννοιολογική διασύνδεση εβραϊκότητας και ομοφυλοφιλίας από την Χάννα Άρεντ [Οι απαρχές του Ολοκληρωτισμού: Αντισημιτισμός]– και φυσικά δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς αυτήν για Ομοφοβία. Ούτε και τον Μαρσέλ Προύστ, τουναντίον! Λοιπόν, στα τέλη του 19ου αιώνα, στα σαλόνια της αστικής τάξης συμβαίνει κάτι που στις ημέρες μας θα συμβαίνει σε καθημερινά διαμερίσματα της Κυψέλης ή του Παγκρατίου. Η μικροαστική «ανία» καλωσόριζε τότε τους Εβραίους που είχαν μεταλλάξει την θρησκευτικότητα και την εθνικότητα τους σε ψυχολογική κατηγορία, δηλαδή τους μοντέρνους και άθεους, όπως, ανάλογα, και τους διανοούμενους ομοφυλόφιλους, οι οποίοι είχαν μετατρέψει το μέχρι τότε «έγκλημα» της επιλογής τους σε «διαστροφή», δηλαδή σε κάτι από τη φύση και πολύ ενδιαφέρον, γοητευτικό και περίεργο.

Πράγματι, «κάθε κοινωνία απαιτεί από τα μέλη της μία ορισμένη ικανότητα να υποδύονται ρόλους, την ικανότητα να παρουσιάζουν, ν’ αναπαριστούν και να υποδύονται αυτό που πράγματι είναι. Όταν η κοινωνία αποσυντίθενται σε κλίκες, τέτοιες απαιτήσεις δεν προβάλλονται πια στο άτομο αλλά στα μέλη της κλίκας», στα καθ’ ημάς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τις διάφορες ομάδες δικαιωμάτων;, οπότε είναι άλλο ο ομοφυλόφιλος ως άτομο και άλλο η κλίκα ή η ομάδα, «Τότε η συμπεριφορά ελέγχεται από σιωπηρές απαιτήσεις και όχι από ατομικές ικανότητες, όπως ακριβώς μία επιτέλεση ηθοποιού πρέπει να εναρμονίζεται με το σύνολο όλων των άλλων ρόλων στο έργο. Τα σαλόνια του Faubourg Saint Germain αποτελούνταν από ένα τέτοιο σύνολο κλικών, που η καθεμιά τους παρουσίαζε ένα πρότυπο ακραίας συμπεριφοράς. Ο ρόλος των ομοφυλοφίλων ήταν να δείχνουν την ανωμαλία τους, των Εβραίων ν’ αντιπροσωπεύουν τη μαύρη μαγεία (νεκρομαντεία), των καλλιτεχνών να εκδηλώνουν μία άλλη μορφή υπερφυσικής και υπερανθρώπινης επαφής, των αριστοκρατών να δείχνουν πως δεν ήταν σαν τους συνηθισμένους αστούς ανθρώπους» (σ. 120). Η μικροαστική «ανία» και κόπωση οδηγεί σε αναζήτηση του περίεργου, το οποίο με το πέρασμα του χρόνου καθιερώνεται ως τετριμμένο και συνηθισμένο, το μέχρι τότε κοινωνικό «έγκλημα» μίας συντηρητικής και παραδοσιακής κοινωνίας γίνεται στα μικροαστικά διαμερίσματα μία απλή «διαστροφή», γίνεται ψυχολογία, και τελικά μόδα. 

Και τελικά, θα ρώταγε κανείς, τι ζόρι τραβάς, ρε φίλε; Ο κόσμος ακόμα και έτσι εξελίσσεται. Ναι, μόνο που όπως η ψυχολογικοποίηση του Εβραίου οδήγησε στα κρεματόρια, έτσι και μία «κοινωνία, η οποία έχει δείξει την προθυμία της να ενσωματώσει το έγκλημα με τη μορφή της διαστροφής στην καθαυτό δομή της, θα ήταν στο εξής έτοιμη να καθαρισθεί από τη φαυλότητα δεχόμενη ανοιχτά εγκληματίες και διαπράττοντας δημόσια εγκλήματα» (σ. 124). Διότι, ένα έγκλημα αντιμετωπίζεται με τιμωρία, μία διαστροφή- όσο περίεργη και ελκυστική- μπορεί μόνο να εξαλειφθεί. Με άλλα λόγια, όταν η Ομοφυλοφιλία- για τον Εβραϊσμό είναι νομίζω σαφές, μεταβαίνει από προσωπικό παράπτωμα σε φυσική, ψυχολογική διάθεση (το κατ’ εμέ διάβασμα του εγκλήματος και της διαστροφής της Άρεντ), τότε η κοινωνία αντιδρά με τη βία της εξολόθρευσης, με τη βία μίας κλιμακούμενης αποστροφής. Το γκρέμισμα των παραδοσιακών φίλτρων, που είναι απαγορευτικά, συντηρητικά και παρωχημένα (!), ανοίγει τον δρόμο σε «κρεματόρια», όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν……

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s