Μπάσκετ και ανατολική φιλοσοφία_1

images

001

002

003

005

006

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ………………………..

Advertisements

Μητσοτάκης

ImageHandler

via Basilis Laliotis

Ο Μητσοτάκης είχε μιαν αντίληψη για την κυκλοφορία των ελίτ που μάλλον ήταν φεουδαρχική. Αν διαβάσει κάποιος τους Κρητικούς Γάμους του Ζαμπέλιου, θα καταλάβει τι είδους φεουδαρχική εξουσία αναπτυσσόταν στην Κρήτη γύρω από φαμίλιες. Αποστρεφόταν τον εξεγερμένο λαϊκό άνθρωπο. Από αυτή την άποψη είχε καθαρή νοοτροπία ανθρώπου της ελίτ του Τρίτου Κόσμου. Η κοινωνική κινητικότητα των δεκαετιών 60 90 πρέπει να του έφερνε αλεργία. Και μια υποψία ότι καθαρά έβαζε το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το πολιτικό και το Εθνικό. Αντικρατιστής, δεν δίστασε να προωθήσει τη φαμίλια του να τρέφεται από το Κράτος.Ήταν δικαίωμα της μετεμφυλιακής ελίτ στην οποία ανήκε. Δευτεραθλητής, καλός για υπουργεία αλλά το μπαλκόνι μόλις και τον ανεχόταν.
Η υπογραφή του φιγουράρει στη σύμβαση με την Πεσινέ που την έκανε στη δεύτερη κυβέρνηση της αποστασίας. Με προβληματικό έρεισμα στη λαϊκη βάση της ΝΔ., από νοοτροπία, που κληρονόμησε και η κόρη του. Εκπροσώπησε ως το τέλος την παρακμή της κοινωνίας του Σχεδίου Μάρσαλ.

Υ.Γ. Ο λαός από ένστικτο δεν του χαρίστηκε πουθενά, αν και έχει κάνει λιγότερο κακό από τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Εμιλ Σιοραν

68189

Ο Χρόνος, πολυμήχανος, πιο επινοητικός κι ελεήμων απ’όσο νομίζουμε, έχει την αξιοσημείωτη ικανότητα να μας συνδράμει, να μας παρέχει ανά πάσα στιγμή κάποια καινούργια ταπείνωση

Όσο οι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό τόσο προοδεύουν στη γνώση των θρησκειών

Δεν πρέπει να επιβάλουμε στον εαυτό μας την ολοκλήρωση ενός έργου· αρκεί μονάχα να πούμε κάτι που μπορεί να ψιθυριστεί στο αυτί ενός μεθυσμένου ή ενός ετοιμοθανάτου

Δεν αξίζει τον κόπο να αυτοκτονεί κανείς, αφού, όταν το κάνει, είναι πάντα πολύ αργά

Η εκρηκτική δύναμη της παραμικρής ταπείνωσης. Κάθε ηττημένη επιθυμία σε δυναμώνει. Όσο απομακρυνόμαστε απ’αυτόν τον κόσμο, όσο τον απορρίπτουμε, τόσο περισσότερο τον ελέγχουμε. Η παραίτηση αποφέρει απέραντη ισχύ

Είσαι αντικειμενικός, όταν μεταχειρίζεσαι τον άλλον σαν αντικείμενο, σαν πτώμα• όταν του συμπεριφέρεσαι σαν νεκροθάπτης

Σοφός είναι εκείνος ο οποίος συγκατανεύει στα πάντα επειδή δεν ταυτίζεται με τίποτε. Ένας καιροσκόπος δίχως επιθυμίες

Μέναμε σε χωριό. Πήγαινα ακόμη στο δημοτικό και, σημαντική λεπτομέρεια, κοιμόμουν στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς μου. Το βράδυ, ο πατέρας συνήθιζε να διαβάζει κάποιο βιβλίο στη μητέρα μου. Αν και παπάς διάβαζε οτιδήποτε, νομίζοντας ασφαλώς ότι, λόγω ηλικίας, δεν καταλάβαινα. Γενικά δεν προσπαθούσα να ακούω και μ’έπαιρνε γρήγορα ο ύπνος, εκτός αν ήταν κάποια συγκλονιστική διήγηση. Μια νύκτα τέντωσα τ’αυτιά μου. Ήταν, σε βιογραφία του Ρασπούτιν, η σκηνή που ο πατέρας του, την ώρα που πεθαίνει, τον φωνάζει και του λέει: «Πήγαινε στην Αγία Πετρούπολη, κυρίευσε την πόλη, μην αφήσεις κανένα εμπόδιο να σε σταματήσει και μη φοβάσαι κανέναν, γιατί ο Θεός είναι ένα παλιογούρουνο῾ Μια τόσο φρικτή κουβέντα από το στόμα του πατέρα μου, για τον οποίο η ιερωσύνη δεν ήταν διόλου αστείο πράγμα, με εντυπωσίασε όσο μια πυρκαγιά ἠ ένας σεισμός. Ωστόσο, θυμάμαι ακόμη πολύ καθαρά (πάνε από τότε πενήντα χρόνια και βάλε) ότι την ταραχή μου την ακολούθησε μια παράξενη-δεν τολμώ να πω: διεστραμμένη-ικανοποίηση….

[Εμιλ Σιοράν, Επιλογή από το De l’ inconvenient d’ etre ne, στιγμή, Αθήνα 2017]

Ελλάδα

112

Στη Λευκωσία λοιπόν, σε μια έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα, οι συγγενείς των μέχρι πρόσφατα αγνοουμένων, οι οποίοι σήκωναν επί 43 χρόνια τον δικό τους σταυρό αναζητώντας πληροφορίες για τα αγαπημένα τους πρόσωπα, έμαθαν τις συνθήκες θανάτου, όπως αυτές προκύπτουν από την εξέταση των σκελετικών ευρημάτων. Για την περίπτωση του Ιωάννη Παπαδόπουλου, βρέθηκε δεμένος και πυροβολημένος σε αρκετά σημεία, ενώ οι Τούρκοι είχαν χρησιμοποιήσει ως σχοινί, το κορδόνι των στρατιωτικών του αρβυλών! Το γεγονός ότι τα λείψανα βρέθηκαν σε αρκετή απόσταση από το στρατόπεδο, σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος στρατιώτης, πιάστηκε ζωντανός, πέρασε ένα διάστημα -ίσως και λίγων ωρών- ως αιχμάλωτος στα χέρια των Τούρκων και εκτελέστηκε! Άρα αποδεδειγμένα βάση των ευρημάτων μιλάμε για ένα ακόμα έγκλημα πολέμου. Το πιθανότερο είναι να είχαν την ίδια τύχη και οι υπόλοιποι αγνοούμενοι που βρέθηκαν στον ίδιο ομαδικό τάφο!

Πηγή

Τὰ τὰμ-τὰμ τοῦ Συντηρητισμοῦ

67fbf663b0b6a7c227eb8b80a52fdec6_L

Οἱ Συντηρητικοὶ δὲν καταλαβαίνουν τὴ σχέση Βίας (σκληρότητας κ.λπ.) καὶ Πολιτισμοῦ. Ἀντιστρέφουν τὴν Οὐτοπία σὲ κάτι ποὺ εἶναι πάλι Οὐτοπικὸ ἀρνούμενοι τὸ ὄνομα αὐτὸ καθεαυτὸ τῆς Οὐτοπίας, καὶ κάνουν ἔτσι μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἡ Ἀριστερὰ ἀπέκτησε copyright στὴν λέξη οὐτοπία. Ἀπὸ ἀντίδραση. Ἀλλὰ ἤδη, μιὰ ἡρωικὴ συνειδητοποίηση τοῦ πρωτογονισμοῦ εἶναι ἀνέφικτη.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀπαραίτητα κακὸς ὅταν σκοτώνει οὔτε ἀπαραίτητα καλὸς ὅταν ἀγαπᾶ. Οἱ κλίκες καὶ ὁ ἀνταγωνισμὸς δὲν εἶναι καταστάσεις πρωτόγονες. Ὑφίστανται παντοῦ, πάντα -δὲν ἀκυρώνουν τὴν ἐκλέπτυνση, τοὺς καλοὺς τρόπους καὶ τὴν ὑψηλὴ αἰσθητικὴ οὔτε τὸ ἀντίστροφο. Ὁ ἀνορθολογισμὸς καὶ ὁ ὀρθολογισμὸς δὲν εἶναι ζητήματα τόσο ἁπλὰ ὅσο φαντάζουν στὸ θέατρο σκιῶν τῶν Συντηρητικῶν καὶ τῶν «Ἀνοιχτόμυαλων» Προοδευτικῶν.

Κι αὐτὰ τὰ περὶ ἔθνους καὶ οἰκογένειας φανερώνουν ἀσχετοσύνη περὶ τὴν Ἱστορία, ἀσχετοσύνη ποὺ ἀγνοεῖ ὅτι μιὰ χαρὰ στὴν πράξη συμβάδιζε ὁ κομμουνισμὸς μὲ τὸν ἐθνικισμὸ στὴν Κίνα, τὴν ΕΣΣΔ, τὴν Ἀλβανία, τὴν Κούβα. Μόνο ἔνδειξη ἄγνοιας τῆς ἱστορίας εἶναι τὸ νὰ θεωρεῖται γενικὰ Ἀριστερὴ ἰδέα ἡ ἐναντίωση στὸ Στρατὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ τὸν μεγάλο βαθμὸ στρατιωτικοποίησης τῆς ΕΣΣΔ (ἐξοπλισμοὶ κ.ἄ.). Μόνο ἔνδειξη ἄγνοιας εἶναι νὰ νομίζεις, οὔτε λίγο οὔτε πολύ,  ὅτι τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα εἶχαν γκέι πράιντ, καὶ μόνο συντηρητικὴ ἀσχετοσύνη ὑποδηλώνει ἡ ἄγνοια τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ ΕΣΣΔ ἀκύρωσε σὲ 1-2 δεκαετίες ὅλα τὰ «προοδευτικὰ» μέτρα περὶ (κατά) οἰκογένειας. Δηλαδή, οἱ συντηρητικοὶ ἕλληνες Δεξιοὶ συγχέουν τὴν δυτικὴ καὶ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ μὲ τὴν μόνη κυβερνώσα Ἀριστερὰ (τῆς περιόδου 1917/1945-1989) γενικά. Οἱ Ἰδέες εἶναι καταρχὴν Λάβαρα κι ἔπειτα Περιεχόμενα χρήζοντα διαρκῶς ἑρμηνευτές τους οἱ ὁποῖοι ὑποχρεοῦνται νὰ ἔχουν ἀξιώσεις ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας. Ἀντὶ νὰ δεχτοῦν κάτι τέτοιο οἱ ὁμοϊδεάτες τοῦ ἄρθρου, φτιάχνουν κάτι μονομερεῖς κοσμοαντιλήψεις βασιζόμενοι στὴν ὄντως ἐλεεινὴ Ἀριστερὰ τῆς παρακμιακῆς μεταπολιτευτικῆς / μεταπολεμικῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς μετασοβιετικῆς Δύσης. Ἀλλὰ ἡ Ἑλλάδα εἶναι καὶ ἦταν ἐπαρχία, ὁπότε ὁ Νεοέλληνας ποὺ διάβασε γιὰ τὴν καταγωγή τῆς οἰκογένειας ἢ πιστεύει πὼς ὑφίσταται εὐγενὴς ἄγριος δὲν διαφέρει κατὰ πολὺ ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους του.

Πηγή

Η βυζαντινή εικόνα και τα μετωπικά πλάνα του Θ. Αγγελόπουλου

22-43b-thumb-large

Οι ταινίες του Αγγελόπουλου δεν είναι ορθόδοξες ούτε θρησκευτικές με την τυπική έννοια του όρου. Η ορθόδοξη παράδοση στο έργο του γίνεται αισθητή μέσα από τις «μαγικές» στιγμές και τα «ανεξήγητα φαινόμενα» που ενσωματώνει. Όπως λέει ο Ρόμπερτ Κάπλαν «ενώ οι δυτικές θρησκείες τοποθετούν την έμφαση μέσα στις ιδέες και τις πράξεις, οι ανατολικές θρησκείες τονίζουν τον ομορφιά και τη μαγεία». Η φράση «ομορφιά» και «μαγεία» περιγράφει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της δουλειάς του Αγγελόπουλου και εάν δεν καταλαβαίνει κανείς πόσο «ανατολική» κατά την ουσία της είναι αυτή η οπτική, δεν θα αντιληφθεί ποτέ σ’ όλη τους την έκταση τη σύλληψη και τη σύνθεση των ταινιών του.

Η Ανέτα Μίκελσον επισημαίνει πως ορισμένες ταινίες του σοβιετικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα των πρώιμων χρόνων, επηρεάστηκαν από την Ορθόδοξη Ρωσική Εικονογραφία. Τα Τρία τραγούδια για τον Λένιν (1934) του Τζίγκα Βερτώφ, τα οποία έχουν θέμα τη λατρεία και το πένθος για το νεκρό Σωτήρα – στην περίπτωση αυτή με τον Λένιν στο ρόλο του επαναστάτη «σωτήρα», αντί για τον Χριστό – έχουν επηρεασθεί από ρωσικές εικόνες που πραγματεύονται το ίδιο θέμα.

Η αντίστοιχη οφειλή του Αγγελόπουλου στη βυζαντινή ορθόδοξη παράδοση της εικονογραφίας δεν είναι αμέσως εμφανής. Όσοι όμως έχουν γνώση αυτής της παράδοσης, την βλέπουν να αναδύεται ήρεμα αλλά σταθερά μέσα από τις ταινίες του.

Πηγή

Λούθηρος και μέταλλο

pic33644

The sale of indulgences became an industry only in Luther’s own lifetime and in his own lands, put into place by the “warrior Pope” Julius II and the Augsburg banker Jakob Fugger. After 1506, pope and banker directed the revenue from German indulgences toward the rebuilding of Saint Peter’s in Rome. These heavy wooden boxes with their multiple locks demonstrate the extent to which the German states were exporting huge quantities of metal to Rome and receiving printed slips of paper in return, exchanging material wealth for the equivalent of checks that drew on the currency of heaven rather than earth. Jakob Fugger took a 3 percent cut—in coins, not release from Purgatory—on every shipment south. Is it any wonder that the man who finally pulled the plug on this improbable trade knew a thing or two himself about the value of metal?

Το a remarkable extent, as these exhibitions reveal, Luther’s world, and Luther’s Reformation, revolved around metal. The silver, copper, lead, and iron mined from the Harz Mountains and smelted in small-scale factories like Hans Luder’s copper works took up only a corner of an international market in which Jakob Fugger was one of the most aggressive participants. Fugger may have been shipping coins by the cofferful to the pope in Rome, but metal was also flowing into his own treasury from his silver and copper mines in Tyrol and Bohemia.

Πηγή

The «Alien» Legacy: Aπό το «Alien» (1979) στο «Covenant» (2017)

Alien-5

Το Alien 3, του 1993, όπως πολύ σωστά τονίστηκε, βρίσκει τον Ντέιβιντ Φίντσερ να προσπαθεί να δώσει μια θρησκευτική διάσταση στην ιστορία• η Ρίπλεϊ παρουσιάζεται σαν ένα είδος μεσσία, η θυσία της στο τέλος, προκειμένου να σωθούν οι άνθρωποι, την ανυψώνει στο επίπεδο ενός θηλυκού Χριστού. Θα ήταν τραβηγμένο να ισχυριστούμε ότι παρά την νέα αυτή, χριστιανικών αποχρώσεων, τροπή στη μυθολογία, η βασική προβληματική παραμένει άθικτη; Ουσιαστικά, το τρίτο Alien εισάγει το θρησκευτικό στοιχείο σαν απάντηση στον ά-λογο και α-ήθικο τρόμο της καθαρής ζωής που εκφράζεται διαμέσου του τέρατός.

Οι θρησκείες, με της ηθικές τους προεκτάσεις, δεν νοηματοδοτούν απλά το άναρχο σύμπαν, δίνουν κι ένα περίγραμμα εκλογίκευσης -συμβολοποίησης- στην άμεση εμπειρία του ζειν. Συνεπώς η Ρίπλεϊ που πεθαίνει για να σκοτώσει το «τέρας» μέσα της (αλληγορικά, αυτή την άμετρη επιθυμία για ζωή πέρα από κάθε όριο -την λίμπιντο, με την ορολογία της ψυχανάλυσης, τη βούληση για δύναμη με τη νιτσεϊκή ορολογία), δεν διαφέρει από τον άγιο, τον ασκητή, τον βραχμάνο, που νεκρώνει την επιθυμία εντός του προκειμένου να σωθεί και να δώσει ένα παράδειγμα στην ανθρωπότητα.

Πηγή

Τα όρια του μετανεωτερικού_DiEM25

img_61271495221549 (4)1495272347

Η περίπτωση του Βαρουφάκη είναι μία ξεκάθαρη περίπτωση των ορίων που θέτει η μετανεωτερικότητα και τα κινήματα που (νομίζει ότι) γεννά. Υπάρχει μία αλήθεια στις διαπιστώσεις (δυσβάσταχτο χρέος, νέο κοινωνικό ευρωπαϊκό κράτος, ανοίγματα σε μία «υγιή» επιχειρηματικότητα και τα συναφή). Υπάρχει και μία σοβαρή αλήθεια στη συνέντευξη που πρόσφατα έδωσε όταν δήλωσε ότι ακόμα και να μας έβγαζαν από την Ευρώπη (!), με αρκετούς κόπους και δάκρυα θα τα καταφέρναμε. Υπάρχει και μία σοβαρή αλήθεια στο ότι εάν δεν εννοήσεις κάποιος τη ρήξη, στο τέλος δεν θα την αποφύγεις. Μόνο που όλες αυτές οι αλήθειες είναι, τελικά, ψυχολογικού τύπου. Είναι στα όρια μίας ατομικής ψυχολογίας- οπότε, και ο κακοπροαίρετος θα αντιτείνει τον πλούτο της ατομικής ζωής του ομιλούντος. Η επίκληση της λιτότητας και της ρήξης μόνο στα πλαίσια μίας ιδεολογίας ή μίας πίστης μπορεί ν’ αρθρωθεί (και μετά βάλε όσο νερό θες στο κρασί σου). Μόνο τέτοιες αφηγήσεις μπορούν να πείσουν ή να επιβληθούν. Όλα τα άλλα είναι virtual καταστάσεις