akis

Η φωτογραφία είναι σαν σκηνή από κουλτουριάρικο θεατρικό έργο – η αλλόκοτη γιαπωνέζικη κόμμωση της πρωταγωνίστριας με βλέμμα να αιωρείται στο κενό μεταξύ κάμερας και αντικειμένου λατρείας, ο γερασμένος αλλά πάντα γοητευτικός θιασάρχης που δυσανασχετεί ελαφρώς – αλλά πάντως ποζάρει.

Κι αυτό το αίσθημα ότι όλα γυρνάνε στη θέση τους, ότι τίποτα δεν άλλαξε αυτήν την επταετία (ακριβέστερα: στην εικόνα που έχει η επταετία για τον εαυτό της). Μοναχά κάποιοι πολιτικοί ήταν λίγο κακότυχοι, σε άλλους τα πράγματα πήγαν δεξιά. Κάποιοι -πολλοί ομολογουμένως- βγήκαμε στους δρόμους χωρίς να ξέρουμε τι θέλουμε. Αλλοι αυτοκτόνησαν, πολλοί περισσότεροι φτώχυναν κατακούτελα, εκεί που δεν το περίμεναν. Παρακρατικοί άρχισαν να δολοφονούν – αλλά αυτό δεν γίνεται πάντα όταν δυσκολεύουν τα πράγματα; Κάπου διασυρθήκαμε ως χώρα, αλλά στην αρχή ήταν οι άλλοι που εξευτελίζονταν, αυτοί που είναι στα τέσσερα, και δώστου το σεξουαλικό λεξιλόγιο υποταγής, τώρα καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι οι άλλοι, εμείς είμαστε, και δεν είναι εξευτελισμός, είναι ήττα. Μία εθνική ήττα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Πριν από χρόνια κατέβαινα την Πανεπιστημίου, θυμάμαι την εικόνα, μουντός καιρός πριν από μπόρα, ζητιάνοι σε σταματάγανε, σκηνές στα Προπύλαια με ρακένδυτους, κάποιος να μονολογεί (δεν φαινόταν να τά ‘χει χάσει): «τι μάς βρήκε, τι είναι αυτό που μάς βρήκε;». Το ψάξιμο στα σκουπίδια το βλέπαμε ήδη καιρό και τό ‘χαμε συνηθίσει: δεν έκανε πια εντύπωση.

Και πόσο ξέραμε τι πρέπει να γίνει! Κι αν δεν ξέραμε ακριβώς, πόσο μεγάλη η αγωνία μας να το ονοματίσουμε! Κι άπαξ και ονοματίσαμε το θηρίο, θα το νικούσαμε. Ετσι είναι τα θηρία, τρομάζουν άμα ακούσουν το όνομά τους, γι’αυτό πρέπει να ψαξεις να βρεις το σωστό όνομα. Και καλά οι εικοσάρηδες να το πιστεύουν. Εμείς; Μάλλον δεν είχαμε δει πολλά πραγματικά θηρία στη ζωή μας.

Τι εύκολα κατηγορούσαμε τον διπλανό που δεν ήταν επαρκώς ριζοσπάστης -όχι από συμφέρον, αλλά από απλή πολιτική αφέλεια, λες και το ζητούμενο ήταν να έχουμε δίκιο. Τώρα που αποκατάσταθηκαν τα πολιτικά πράγματα, με τους τρικουπικούς και τους δηλιγιαννικούς και πάλι, τώρα, ναι, οι αλληλοκατηγορίες είναι ξανά από συμφέρον.

Εκανα το λάθος να δω τη Λεπέν, στην προεκλογική της εκστρατεία. Τι χυδαιότητα, τι μαγκιά, χειρότερη κι από τον Αλέξη, που στο κάτω κάτω έχει και το ελαφρυντικό του ανέμελου αμοραλισμού. Χειρότερη κι από τον οικονομικό δολοφόνο-ρομπότ-αντίπαλό της, αν και πιο «ανθρώπινη» ασφαλώς. Χειρότερη -για να παραφράσουμε τον Νταλί- κι από το ίδιο το χρήμα.

Σαν βγω από αυτή τη φυλακή, όλα θα είναι στη θέση τους.

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s