img_61271495221549 (4)1495272347

Η περίπτωση του Βαρουφάκη είναι μία ξεκάθαρη περίπτωση των ορίων που θέτει η μετανεωτερικότητα και τα κινήματα που (νομίζει ότι) γεννά. Υπάρχει μία αλήθεια στις διαπιστώσεις (δυσβάσταχτο χρέος, νέο κοινωνικό ευρωπαϊκό κράτος, ανοίγματα σε μία «υγιή» επιχειρηματικότητα και τα συναφή). Υπάρχει και μία σοβαρή αλήθεια στη συνέντευξη που πρόσφατα έδωσε όταν δήλωσε ότι ακόμα και να μας έβγαζαν από την Ευρώπη (!), με αρκετούς κόπους και δάκρυα θα τα καταφέρναμε. Υπάρχει και μία σοβαρή αλήθεια στο ότι εάν δεν εννοήσεις κάποιος τη ρήξη, στο τέλος δεν θα την αποφύγεις. Μόνο που όλες αυτές οι αλήθειες είναι, τελικά, ψυχολογικού τύπου. Είναι στα όρια μίας ατομικής ψυχολογίας- οπότε, και ο κακοπροαίρετος θα αντιτείνει τον πλούτο της ατομικής ζωής του ομιλούντος. Η επίκληση της λιτότητας και της ρήξης μόνο στα πλαίσια μίας ιδεολογίας ή μίας πίστης μπορεί ν’ αρθρωθεί (και μετά βάλε όσο νερό θες στο κρασί σου). Μόνο τέτοιες αφηγήσεις μπορούν να πείσουν ή να επιβληθούν. Όλα τα άλλα είναι virtual καταστάσεις

Advertisements

One thought on “Τα όρια του μετανεωτερικού_DiEM25

  1. Και οι τρεις εγγονοί τού αείμνηστου παππού μας, Χρήστου Δελημάνη, του οποίου το όνομα υπερήφανα φέρουμε, μετά την ανάγνωση τού ανωτέρω σχολίου αναρωτηθήκαμε:
    Καταρχήν, ποιός νομίζει ότι γεννά τα αναφερόμενα κινήματα στην αρχή τού σχολίου; Η ίδια η μετανεωτερικότητα; Δηλαδή, υποστηρίζει η μετανεωτερικότητα, έχουσα τουλάχιστον μία ταυτόσημη άποψη, ότι γεννά κινήματα; Και υπό αυτή την έννοια οφείλει τούτο να αμφισβητηθεί, ότι δηλαδή δεν γεννά στην πραγματικότητα κινήματα, αλλά τουλάχιστον το νομίζει;
    Αλλά και αναφορικά με τις αλήθειες, οι οποίες, όντως, διαπιστώνονται, επισημαίνεται ότι αυτές είναι τελικά ψυχολογικού τύπου. Τούτο όμως γεννά περαιτέρω ερωτήματα:
    Ενδεικτικά, ας ασχοληθούμε για λίγο μόνο με την πρώτη κρίση, περί δυσβάσταχτου χρέους. Αυτή η κρίση δύναται να είναι ορθή ή λαθεμένη. Όμως η αναφορά, ότι η κρίση περί δυσβάσταχτου χρέους είναι ψυχολογικού τύπου, ήτοι στα όρια μιάς ατομικής ψυχολογίας, μπορεί να ισχύσει, εάν προϋποθέσουμε ότι ανεξάρτητα με το ορθόν ή λάθος τής κρίσης περί δυσβάσταχτου χρέους, εκείνος που διατυπώνει την ψυχολογική διάσταση, θέτει ο ίδιος τον εαυτό του στον ρόλο τουλάχιστον του ερμηνευτή αυτής της, κατά την κρίση του τουλάχιστον, ψυχολογικής διάστασης. Δηλαδή, ανεξάρτητα από το πρωτεύον, δηλαδή την κρίση περί δυσβάσταχτου χρέους και την διερεύνηση εάν τούτη η κρίση είναι ορθή ή όχι, γίνεται αναφορά σε μιά διάσταση ψυχολογική και δή στα όρια τής ατομικής ψυχολογίας. Μάλιστα, ατομικής ψυχολογίας, αλλά τίνος; εκείνου που διατυπώνει την κρίση περί δυσβάσταχτου χρέους, ή εκείνου μάλλον που προϋποθέτει την ψυχολογική διάσταση στην ανωτέρω κρίση; Πέρα από το ανωτέρω αστείο, για την διατύπωση τού οποίου ζητώ την επιείκεια όλων σας, το πρόβλημα γίνεται κομβικότερο.
    Αντί να ασχοληθούμε με τον ορθόν ή λάθος τής όποιας αλήθειας διατυπώνεται, αναζητούνται τα ψυχολογικά κίνητρα εκείνου που την διατυπώνει; Τούτο όμως -δηλαδή η περιθωριοποίηση των ερωτημάτων περί ορθού ή λάθους πολιτικών κρίσεων και η επικέντρωση στην έρευνα περί των ψυχολογικών κινήτρων κατά την διατύπωση των ανωτέρω κρίσεων- ακόμα και αν το βαφτίσουμε πολιτική, και ενεργήσουμε αναλόγως σε όλες τις περιπτώσεις, δηλαδή όχι μόνο του συγκεκριμένου οικονομολόγου, αλλά και άλλων πολιτικών προσώπων, δεν θα φτάσει να αποπνέει και μια έντονη δυσοσμία; Στο κάτω-κάτω δεν θα ΄πρεπε να διαφέρουμε από εκείνους που αποπολιτικοποιούν το θέμα τού δυσβάσταχτου χρέους, που παραβλέπουν αν είναι ορθή αυτή η κρίση ή όχι, που ούτε καν την διερευνούν, αλλά ασχολούνται με τα πουκάμισα που φορά;
    Στην συνέχεια, η κρίση περί πλούτου τής ατομικής ζωής τού παγκοσμίου εμβέλειας οικονομολόγου και συνιδριτή τού κινήματος, διατυπώνεται επί τής ουσίας, ή μόνον από κάποιον κακοπροαίρετο; Με την δεύτερη περίπτωση αξίζει κανείς να ασχοληθεί; Μάλλον όχι, πιστεύουμε και οι τρεις. Εάν όμως διατυπώνεται επί της ουσίας, τότε γιατί γίνεται επίκληση στον κακοπροαίρετο; Επιφυλασσόμεθα εάν η κρίση γίνεται επί της ουσίας χωρίς καμμιά επίκληση σε κακοποροαίρετους να απαντήσουμε και οι τρείς, ακόμη και ξεχωριστά.
    Παρακάτω, η επίκληση της λιτότητας και της ρήξης μπορεί να γίνει, κατά την άποψή μας, και σε επίπεδο πολιτικού οράματος, ή και πολιτικού σχεδίου, δηλαδή πέρα από τα στιβαρά πλαίσια ιδεολογίας ή πίστης. Για παράδειγμα η χώρα μας μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, μετά από στρατιωτή ήττα από την Τουρκία, και μετά από πολιτική ήττα βενιζελικών και βασιλικών, καθόσον κανείς τους δεν βγήκε κερδισμένος, χωρίς σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, κινούμενη όμως από την ανάγκη αυτοσυντήρησης και αυτοδιαχείρισης μετά την καταστροφή, κατάφερε να εντάξει οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά τον τεράστιο, για τα τότε δεδομένα, όγκο τών προσφύγων, χωρίς σημαντικές ρήξεις στον ενιαίο ιστό.
    Τέλος, δεν κατανοούμε την μεγάλη ανοχή στην ποσότητα του νερού, που θα μπεί στο κρασί. Ποιός ορίζει καταρχήν, ποιός θα βάλει νερό στο κρασί; Πόσο θα βάλει; Όσο θέλει αυτός; Και να ρωτήσουμε χωρίς καθόλου ψυχολογική διάσταση, αλλά έντονα πολιτική: ΓΙΑΤΙ;

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s