Διακοπές με τον Thomas Pynchon

Winterspaziergaenger an der Ostsee, Heringsdorf Insel Usedom

Peenemünde looks out across the mouth of the River Peene where it drifts into the Baltic Sea. In 1935, engineer Wernher von Braun pinpointed the village, which offered a 400km testing range off the German coast, as the perfect, secret place to develop and test rockets.

Frantic building work began on the world’s largest and most modern rearmament centre. About 12,000 people worked on the first-ever cruise missiles and fully functioning large-scale rockets at the site, which spanned an area of 25 sq km. The research and development carried out in Peenemünde was not only crucial to the course of the biggest war in history, but impacted the future of weapons of mass destruction, as well as space travel.

Today, all that remains of the complex is an old red-brick power station that houses the Peenemünde Historical Technical Museum. When I visited, the solid, rectangular building with looming rusty chimneys and the model rockets scattered across the museum grounds created a chilling impression. But inside, the exhibits ‒ from old documents to hunks of broken and bent metal rudders, rocket tails and turbo pumps ‒ filled me with awe.

Πηγή

Radiohead πάντα

Μετά το 03.55, όταν το πρωτάκουσα, μου θύμισε βυζαντινή υμνωδία ή έστω γρηγοριανό μέλος…Μετά απέδιωξα την σκέψη…Λέω δεν είναι δυνατόν….Και όμως είναι:

The second half of “Paranoid Android,” one of the record’s darkest and most popular tracks, features Yorke singing in a strange, ghostly harmony with himself. “From a great height,” he repeats in his crystalline falsetto, stretching the final word until it sounds like some abstract plea. Meanwhile, a second, feebler voice opines, “The dust and the screaming, the yuppies networking, the panic, the vomit, the panic, the vomit.” Is this terribly dramatic? Sure. But if you have ever glanced around a bar—or a subway car, or a coffee shop—and seen a dozen sentient humans all tapping away on a device, forgoing awkward, fleshy engagement for a more mediated and quantifiable digital experience, and felt a deep and intense terror in your gut, then perhaps you’ve experienced some version of what Yorke’s voice is doing here: splintering, dissociating, freaking out.

Εδώ

Και οι συγκεκριμένοι στίχοι:

Rain down, rain down
Come on rain down on me
From a great height
From a great height, height
Rain down, rain down
Come on, rain down on me
From a great height
From a great height
Rain down, rain down (that’s it, sir, you’re leaving, the crackle of pigskin)
Come on rain down on me (the dust and the screaming, the yuppies networking)
From a great height (the panic, the vomit, the panic, the vomit)
God loves his childrean
God loves his children, yeah

Πετρούπολη

bely1

Ο θρύλος του Ιπτάμενου Ολλανδού αναφέρεται σε έναν καπετάνιο ονόματι Van der Decken, ο οποίος, κατευθυνόμενος με το πλοίο του από την Ολλανδία στις Ανατολικές Ινδίες, προκαλεί εν μέσω καταιγίδας με την υπεροψία του τον Ύψιστο και συνεπεία τούτου καταδικάζεται να περιπλανάται αιωνίως στις θάλασσες. Ο Γερμανός ποιητής Χάινριχ Χάινε χρησιμοποιεί τον μύθο στο έργο του Aus den Memoiren des Herren vom Schnabelewopski (1831), δημιουργώντας τη μορφή του περιπλανώμενου ναυτικού ο οποίος λυτρώνεται από την καταδίκη χάρις στην αυτοθυσία μιας γυναίκας, που πεθαίνει για να βρει εκείνος τη γαλήνη. Το 1843 ο συνθέτης Ρίχαρντ Βάγκνερ θα εμπνευστεί από το έργο του Χάινε την όπερά του Ο Ιπτάμενος Ολλανδός. Από την όπερα αυτήν εμπνεύσθηκε ενδεχομένως την εικόνα του ο Μπέλυ. Στην Πετρούπολη, η εικόνα του Ιπτάμενου Ολλανδού αποκτά ιδεολογική και καλλιτεχνική βαρύτητα, δεδομένου ότι συνδέεται ή και ταυτίζεται ακόμα με την εικόνα του Τσάρου Πέτρου Α’, του μπρούντζινου καβαλάρη, ο οποίος, ως γνωστόν, είχε διαμείνει ένα διάστημα στην Ολλανδία. Το ότι η Πετρούπολη θεμελιώθηκε, σύμφωνα με τον μύθο, από τον Ιπτάμενο Ολλανδό σημαίνει επίσης ότι η κατάρα που τον συνοδεύει μεταφέρεται και στην πόλη.

[..] Και να πού καθώς το κρατικό στέλεχος ατένιζε ονειροπολώντας τούτη την απεραντοσύνη, μέσα από τον μαύρο κύβο της άμαξας, ξάφνου απλώθηκε ολόγυρα και άρχισε να μετεωρίζεται πάνω απ’ αυτήν. Και ο Απόλλων Απολλώνοβιτς λαχταρούσε να φύγει η άμαξα πετώντας μπροστά, ούτως ώστε οι λεωφόροι, η μία μετά την άλλη, να έρθουν πετώντας να την προϋπαντήσουν, ούτως ώστε όλη τη σφαιρική επιφάνεια του πλανήτη να την αγκαλιάσουν, ωσάν κουλουριασμένα φίδια, οι γκριζόμαυροι κύβοι των σπιτιών• ούτως ώστε όλη η γη, διάτρητη από λεωφόρους, στη γραμμική διαστημική πτήση της να τέμνει την απεραντοσύνη με την αρχή της ευθυγράμμισης• ούτως ώστε το δίκτυο των παράλληλων λεωφόρων, καθώς θα τέμνεται από ένα άλλο δίκτυο λεωφόρων, να επεκταθεί στις αβύσσους του σύμπαντος με επιφάνειες τετραγώνων και κύβων. Από ένα τετράγωνο για κάθε μόνιμο κάτοικο, ούτως ώστε…ούτως ώστε…Μετά τη γραμμή, απ’ όλες τις συμμετρίες περισσότερο τον ηρεμούσε το σχήμα του τετραγώνου. Συνήθιζε να επιδίδεται με τις ώρες σε μια χωρίς νόημα ενατένιση πυραμίδων, τριγώνων, παραλληλεπιπέδων, κύβων και τραπεζίων. Ανησυχία τον έπιανε μόνο στο αντίκρυσμα του κόλουρου κώνου. Μια γραμμή που έκανε ζιγκ ζαγκ δεν την άντεχε. Εδώ, μέσα στην άμαξα, ο Απόλλων Απολλώνοβιτς απολάμβανε με τις ώρες, δίχως καμία σκέψη, τα τετράγωνα τοιχώματα, όντας στο κέντρο ενός μαύρου, τέλειου και ντυμένου με ατλάζι κύβου. Ο Απόλλων Απολλώνοβιτς ήταν γεννημένος για κατά μόνας συλλογισμούς. Μονάχα η αγάπη προς την κρατική επιπεδομετρία τον ώθησε στην πολυεδρικότητα μιας υπεύθυνης θέσης […]

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αντρέϊ Μπέλυ, Πετρούπολη, σε μετάφραση και σημειώσεις Στ. Αργυροπούλου, εκδόσεις Κίχλη, 2017, 32-33 (το κείμενο)

Ρε μπαγάσες…

riri

Ξενίζεται ο σύντροφος για κάτι που δεν θα έπρεπε «Τί νὰ γίνει; Δὲν εἶναι ἐπιθεώρηση οὔτε «ἐναλλακτικὴ» μπουὰτ τὰ θρησκευτικὰ στὸ σχολεῖο. Πιὸ εἰλικρινεῖς εἶναι αὐτοὶ ποὺ τὰ μισοῦν καὶ θέλουν  «θρησκειολογία» ἢ οὐδετερόθρησκο κράτος. Γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς δὲν ὑπάρχει ἀληθινὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ Χριστὸ πέρα ἀπὸ αὐτὴν τὴς Ἐκκλησίας τους, συνεπῶς ὅποιος λέει ὅτι εἶναι μὲ τὸ Χριστὸ κι ὄχι μὲ «τοὺς παπάδες» εἶναι ἄσχετος»/ εδώ

Ότι είναι απλά τα απωθημένα μιας γενιάς, που κάποτε, στα νιάτα της, ψάχτηκε με διάφορες αφορμές, και τώρα στα γεράματα της επιχειρεί να θεσμοποιήσει το ψάξιμο της. Παίδες, άλλο να ακούς Cave και να τον ερμηνεύεις χριστιανικά και άλλο να θες να τον κάνεις μάθημα στο σχολείο…

Ανθρώπινα δικαιώματα

αρεντ

Τελικά η Χ.Άρεντ θα συμμεριστεί τις απόψεις ενός βασικού κριτή της Γαλλικής Επανάστασης και της ιδεολογίας της, του Ε.Μπέρκ: » αυτά τα γεγονότα και σκέψεις προσφέρουν κάτι που φαίνεται μια ειρωνική, πικρή και καθυστερημένη επιβεβαίωση των περίφημων επιχειρημάτων με τα οποία ο Ε. Μπέκ εναντιώθηκε στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου από τη Γαλλική Επανάσταση. Φαίνεται να ενισχύουν τη διαβεβαίωση του ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν μία «αφαίρεση», ότι ήταν πολύ πιο σοφό να βασιζόμαστε σε μια «κληροδοτημένη κληρονομιά» δικαιωμάτων που ο άνθρωπος μεταβιβάζει στα παιδιά του όπως την ίδια τη ζωή, και να υποστηρίζουμε ότι τα δικαιώματά μας είναι μάλλον τα «δικαιώματα του Άγγλου» παρά τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του ανθρώπου. Σύμφωνα με τον Μπέρκ, τα δικαιώματα που απολαμβάνουμε «απορρέουν από το εσωτερικό του έθνους», έτσι ώστε δεν χρειάζονται ως πηγή του νόμου ούτε φυσικός νόμος ούτε θεϊκή εντολή, ούτε οποιαδήποτε έννοια του ανθρώπινου είδους όπως «η φυλή των ανθρώπων»  του Ροβεσπιέρου, «ο κυρίαρχος της γης». Η πραγματιστική ευλογοφάνεια της άποψης του Μπέρκ φαίνεται πως είναι υπεράνω αμφιβολίας στο φως των πολυσχιδών εμπειριών μας. Η απώλεια των εθνικών δικαιωμάτων δεν φέρνει μόνο σε όλες τις περιπτώσεις την απώλεια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων∙ η αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως αποδεικνύει το πρόσφατο παράδειγμα του κράτους του Ισραήλ, έχει επιτευχθεί έως τώρα μόνο με την αποκατάσταση ή την εγκαθίδρυση των εθνικών δικαιωμάτων. Η σύλληψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που βασίζεται στην υποτιθέμενη ύπαρξη ενός ανθρώπινου όντος ως τέτοιου, κατέρρευσε την ίδια στιγμή που εκείνοι οι οποίοι επαγγέλλονταν πως πίστευαν σ’ αυτά βρέθηκαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με ανθρώπους που είχαν πράγματι χάσει όλες τις άλλες ιδιότητες και ειδικές σχέσεις -εκτός από το ότι ήταν ακόμη άνθρωποι. Ο κόσμος δεν βρήκε τίποτε το ιερό στην αφηρημένη γυμνότητα του να είσαι άνθρωπος. Και εν όψει των αντικειμενικών πολιτικών συνθηκών, είναι δύσκολο να πούμε πως οι έννοιες του ανθρώπου στις οποίες βασίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα -το ότι ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί κατ’ εικόνα του Θεού (στην αμερικάνικη διατύπωση) ή ότι είναι ο αντιπρόσωπος του ανθρώπινου είδους ή ότι φυλάσσει μέσα του τις ιερές απαιτήσεις του φυσικού νόμου (στη γαλλική διατύπωση)- μπορούσαν να έχουν βοηθήσει να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα. Οι επιβιώσαντες των στρατοπέδων εξοντώσεως, οι έγκλειστοι των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και εγκλεισμού, και ακόμη και οι συγκριτικά ευτυχείς απάτριδες μπορούσαν να δουν χωρίς τα επιχειρήματα του Μπέρκ ότι η αφηρημένη γυμνότητα του να είσαι άνθρωπος και τίποτε άλλο ήταν ο μεγαλύτερός τους κίνδυνος. Εξ αιτίας αυτού θεωρούνταν άγριοι και, φοβούμενοι ότι πιθανόν θα κατέληγαν να θεωρούνται κτήνη, τόνιζαν την εθνικότητά τους, το τελευταίο σημάδι της πρώην υπηκοότητας τους, ως τον μοναδικό τους εναπομείναντα  και αναγνωρισμένο δεσμό με την ανθρωπότητα… Αν ένα ανθρώπινο ον χάσει την πολιτική του καταστατική θέση, θα έπρεπε, σύμφωνα με τις συνεπαγωγές των εγγενών και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων του ανθρώπου, να έρθει ακριβώς στην κατάσταση την οποία παρείχαν οι διακηρύξεις τέτοιων γενικών δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Φαίνεται ότι ένας άνθρωπος που δεν είναι τίποτα εκτός από άνθρωπος έχει χάσει τις καθαυτό ιδιότητες που καθιστούν δυνατόν για άλλους ανθρώπους να τον αντιμετωπίζουν ως συνάνθρωπο«. Πρόσθετη επιβεβαίωση των απόψεων της Χ.Άρεντ είναι πως πλέον τα ανθρώπινα δικαιώματα ελάχιστα χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τον τρόπο που επεδίωκαν αυτοί που αρχικά τα διακήρυξαν. Αντίθετα  με τις διαφορετικές δεσμευτικές  ερμηνείες τους, αναδεικνύονται σε μέσο να υπονομευθεί η εθνική κυριαρχία, δηλαδή το σημαντικότερο ανάχωμα στην παγκόσμια ανομία  αλλά και μοναδικός πολιτικός χώρος όπου μπορούν να υπάρξουν τα πολιτικά δικαιώματα.

Πηγή

Κλωνοποιημένη μητρότητα

Στην περίπτωση του single mother-hood τα πράγματα είναι διαφορετικά, όπως θα διαπίστωνα. Την τρίτη φορά που κάποιος θα ρωτήσει «ο σύζυγος;», θα συμπληρώσει «ο πατέρας;» όταν θα πάρει την απάντηση «δεν υπάρχει σύζυγος» και στη συνέχεια θα κοιτάξει με βλέμμα αμηχανίας, λύπησης ή και αποδοκιμασίας όταν θα μάθει ότι δεν υπάρχει ούτε επίσημος πατέρας, καταλαβαίνεις ότι η Ελλάδα του 2016 δεν είναι έτοιμη για κάτι πιο ποπ. Θα χρειαστεί να το αντιμετωπίσεις από την πρώτη μέρα έως και την τελευταία, όταν θα γεννάς και κανείς δεν θα επιτρέπεται να μπει να σε δει εκτός από τον (ανύπαρκτο στη δική σου περίπτωση) πατέρα. Στο σούπερ μάρκετ όταν έγκυος θα κουβαλάς τα ψώνια και άγνωστοι άνθρωποι θα νιώθουν την άνεση να σου λένε: «Ο άντρας σου σε αφήνει να σηκώνεις σακούλες έγκυος γυναίκα;». Το «κατόρθωμα» της μητρότητας δεν είναι ολοκληρωμένο αν δεν έχεις καταφέρει να καπαρώσεις και σύζυγο. Οι μισές δουλειές δεν αναγνωρίζονται από τον μέσο Ελληνα νοικοκύρη, συχνά αμφισβητείται και η ορθότητα της επιλογής, καθώς «θα βγάλει προβλήματα το παιδί χωρίς πατέρα». Ολα αυτά απόρροια του βαθέος σεξισμού στον οποίο «μαρινάρεται» η ελληνική κοινωνία, που θεωρεί ότι η γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο ως σύζυγος και μητέρα [πηγή]

Δεν μπορώ παρά να ευχηθώ το ταχύτερο και μία κλωνοποιημένη μητρότητα/ πατρότητα!

Καρλ Κράους

αρχείο λήψης (1)

Οι Έλληνες στοχαστές αρκούνταν στις πόρνες. Οι Γερμανοί στρατιωτικοί δεν μπορούν να ζήσουν δίχως κυρίες

Η παλιά επιστήμη αρνιόταν να αναγνωρίσει σεξουαλικές ορμές στους ενήλικους. Η νεότερη ισχυρίζεται ότι τα μωρά νιώθουν ηδονή, ήδη, κατά την αφόδευση. Η παλαιότερη αντίληψη ήταν προτιμότερη. Τουλάχιστον οι εμπλεκόμενοι ήταν σε θέση να διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους

Η αξία της μόρφωσης αποκαλύπτεται με τον σαφέστερο τρόπο όταν οι μορφωμένοι λαμβάνουν τον λόγο για ένα θέμα εκτός του τομέα τους

Ο φιλελευθερισμός προσφέρει ένα απόπλυμα ως ελιξήριο ζωής

Ο φιλελεύθερος δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιήσει κατά των τυράννων τα επιχειρήματα των χαμερπών

Ο πολιτισμός τελειώνει όταν οι βάρβαροί του αποδράσουν

Η νομιμότητα κηρύσσει ενόχους τόσο τους υπευθύνους όσο και τους ανευθύνους. Ο ανθρωπισμός κηρύσσει ενόχους τους υπευθύνους και απαλλάσσει τους ανευθύνους. Η αναρχία απαλλάσσει και τους δύο. Ο πολιτισμός κηρύσσει ενόχους τους ανευθύνους και απαλλάσσει τους υπευθύνους

Ο βιβλιόφιλος έχει την ίδια περίπου σχέση με τη λογοτεχνία, όπως ο συλλέκτης γραμματοσήμων με τη γεωγραφία

Ψυχανάλυση είναι η ψυχασθένεια η οποία θεωρεί τον εαυτό της θεραπεία της

Οι λαοί που ακόμα λατρεύουν τα φετίχ, ποτέ δεν θα πέσουν τόσο χαμηλά, ώστε να αποδώσουν ψυχή σε ένα εμπόρευμα.

Το κακό ευδοκιμεί καλύτερα από κάθε άλλη φορά, όταν έχει μπροστά του ένα ιδανικό.

Οι λαοί της Ευρώπης θα αναγκαστούν αργότερα να λάβουν τα ιερά και τα όσια τους από την Ασία

Το περιεχόμενο μιας γυναίκας το συλλαμβάνει κανείς γρήγορα. Αλλά μέχρι να διεισδύσει στην επιφάνεια……

Μια γυναίκα που δεν μπορεί να είναι άσχημη, δεν είναι ωραία

Η υστερία είναι το ξινισμένο γάλα της μητρότητας

Όποιος δεν σκάβει τον λάκκο στους άλλους, πέφτει ο ίδιος μέσα

Κοινωνική πολιτική είναι η απέλπιδα προσπάθεια να αφαιρέσεις χειρουργικά από κάποιον καρκινοπαθή έναν κάλο

Ο κοινοβουλευτισμός είναι ο στρατωνισμός της πολιτικής πορνείας

Πηγή: Κάρλ Κράους, Αφορισμοί, μετ. Σπ. Δοντάς, εκδόσεις στιγμή, Αθήνα, 2008

Οι μουσουλμάνοι στο στόχαστρο

20170624_LDD001_0

The fear is that, if the economy falters, Mr Modi will try to maintain his popularity by stirring up communal tensions. That, after all, is how his Bharatiya Janata Party first propelled itself to government in the 1990s. Mr Modi himself was chief minister of Gujarat in 2002 when rioting there killed at least 1,000 people, most of them Muslims. To this day, he has never categorically condemned the massacre or apologised for failing to prevent it.

Under Mr Modi, debate about public policy, and especially about communal relations, has atrophied. Hindu nationalist thugs intimidate those who chide the government for straying from India’s secular tradition, or who advocate a less repressive approach to protests in Kashmir, India’s only state with a Muslim majority [πηγή]

Law-enforcement agencies have not shown similar zeal against friends of the government, or against Hindu-nationalist vigilantes who have, in recent months, shown increasing boldness in enforcing their agenda. Their victims usually happen to be from India’s 14% Muslim minority, whether these are cattle-traders beaten up—and in one recent case, killed—by self-appointed protectors of the sacred cow, or cricket enthusiasts cheering the wrong team. Following India’s loss to Pakistan in an international match on June 18th, 21 men were denounced by neighbours for celebrating. They have been charged under India’s colonial-sedition laws, and remanded in custody [πηγή]