article_29099

Λογομαχίες μεταξύ Πειραιώς και Αργολίδος. Δεν καταλήγω σε κάποια δική μου άποψη. Από την πλευρά της ιστορίας, της ενδοκοσμικής, έστω, ισχύει το «σιορανικό» απόφθεγμα

«Το 1441, στη σύνοδο της Φλωρεντίας, διακηρύσσεται ότι ειδωλολάτρες, Εβραίοι, αιρετικοί και σχισματικοί δεν θα μετάσχουν της αιώνιας ζωής, και όλοι- εκτός αν ασπαστούν, πριν πεθάνουν, την αληθινή θρησκεία- θα πάνε γραμμή στην κόλαση. Τον καιρό που η Εκκλησία ξεστόμιζε τέτοιες φρικτές υπερβολές ήταν πράγματι Εκκλησία. Ένας οργανισμός δεν είναι ζωντανός και δυνατός παρά όταν απορρίπτει οτιδήποτε ξένο προς αυτόν. Δυστυχώς, το ίδιο ισχύει για έθνη ή καθεστώτα» [Εμιλ Σιοράν, Επιλογή, εκδόσεις στιγμή, 2017, 64]

Αυτή είναι η μία πλευρά. Αυτή που δικαιώνει λόγους σαν αυτού του Πειραιώς. Από την άλλη πλευρά, δεν με βρίσκει απέναντι η διαπίστωση του Θαν. Παπαθανασίου, ότι δοκητιστική δεν είναι μόνο μία «εκκλησία» η οποία αρνείται τη σάρκωση του Χριστού, αλλά και εκείνη που θεωρητικά δεν την αρνείται, αλλά αρνείται να κάνει σάρκα της την αγωνία του κόσμου. Όταν ο Ιγνάτιος λαχταρά το μαρτύριο του να γίνει σε ευχαριστιακή σύναξη. Όχι όμως μέσα στον ναό, αλλά στην αρένα, ζητώντας από τους πιστούς της Ρώμης να αποτελέσουν μία παράδοξη σύναξη πάνω στις κερκίδες και να συμμετέχουν στην ευχαριστιακή θυσία του ίδιου και χρησιμοποιώντας την γλώσσα του δημόσιου χώρου (της αρένας):

«Εγώ γράφω πάσαις ταις εκκλησίαις, και εντέλλομαι πάσιν, ότι εγώ εκών υπέρ θεού αποθνήσκω, εάνπερ υμείς μη κωλύσητε. παρακαλώ υμάς, μη ευνοια άκαιρος γένησθέ μοι. άφετέ με θηρίων είναι βοράν, δι’ ων ένεστιν θεού επιτυχείν. σίτός ειμι θεού και δι’ οδόντων θηρίων αλήθομαι, ίνα καθαρός άρτος ευρεθώ του Χριστού. μάλλον κολκεύσατε τα θηρία, ίνα μοι τάφος γένωνται και μηδεν καταλίπωσι των του σώματός μου, ίνα μη κοιμηθείς βαρύς τινι γένωμαι. τότε έσομαι μαθητής αληθώς Ιησού Χριστού, ότε ουδέ το σώμα μου ο κόσμος όψεται. λιτανεύσατε τον Χριστόν υπέρ εμού, ίνα δια των οργάνων τούτων θυσία ευρεθώ» [Ιγνάτιος, Προς Ρωμαίους, 4,2]

Μέχρι το τέλος της ιστορίας, λέει ο Μάξιμος ο Ομολογητής, ο μεν Χριστός θα υποφέρει μυστικά από αγάπη, συμπάσχοντας με όσους υποφέρουν, οι δε πιστοί καλούνται να ομοιώνονται με τον Χριστό, συμπάσχοντας με τους «ελάχιστους της ζωής». Συμπάσχοντας με τον Χριστό, δεν συμμετέχουμε μόνο στην οδύνη της «ατομικής» του σταύρωσης, αλλά και στην οδύνη του για όσους υποφέρουν [..] [Θαν. Παπαθανασίου, «Η ευχαριστιακή και κοινωνική διάσταση του μαρτυρίου», περ. Σύναξη, τ. 142, Απρίλιος- Ιούνιος 2017, 67- 80]

Αμφιβολίες…..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s