Μετά το 03.55, όταν το πρωτάκουσα, μου θύμισε βυζαντινή υμνωδία ή έστω γρηγοριανό μέλος…Μετά απέδιωξα την σκέψη…Λέω δεν είναι δυνατόν….Και όμως είναι:

The second half of “Paranoid Android,” one of the record’s darkest and most popular tracks, features Yorke singing in a strange, ghostly harmony with himself. “From a great height,” he repeats in his crystalline falsetto, stretching the final word until it sounds like some abstract plea. Meanwhile, a second, feebler voice opines, “The dust and the screaming, the yuppies networking, the panic, the vomit, the panic, the vomit.” Is this terribly dramatic? Sure. But if you have ever glanced around a bar—or a subway car, or a coffee shop—and seen a dozen sentient humans all tapping away on a device, forgoing awkward, fleshy engagement for a more mediated and quantifiable digital experience, and felt a deep and intense terror in your gut, then perhaps you’ve experienced some version of what Yorke’s voice is doing here: splintering, dissociating, freaking out.

Εδώ

Και οι συγκεκριμένοι στίχοι:

Rain down, rain down
Come on rain down on me
From a great height
From a great height, height
Rain down, rain down
Come on, rain down on me
From a great height
From a great height
Rain down, rain down (that’s it, sir, you’re leaving, the crackle of pigskin)
Come on rain down on me (the dust and the screaming, the yuppies networking)
From a great height (the panic, the vomit, the panic, the vomit)
God loves his childrean
God loves his children, yeah

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s