Liberal democracy would have to learn to live without the foils supplied it by ideologies of the 19th and 20th centuries, the main enemies that had assured it with a kind of inner order. Would liberalism take the comfortable path ‘of least resistance’, would it take up the challenge of creating a new world-view based on a realistic sense of the unchangeable nature of ‘basic human existence’? That would be the path of a ‘happy Sisyphus’, as Camus had rightly imagined him, self-reflective and reflecting on what could be made of invariant human requirements, in the service of a liberal democracy reconciling the individual and the community, and preserving the stability of the last surviving organization of social life.

Εκεί που ο (δήθεν) ρεαλισμός της αναλλοίωτης ανθρώπινης φύσης και των αναγκών της, που (δήθεν) εκφράζει η φιλελεύθερη δημοκρατία συναντά το ολοκληρωτικό όραμα ενός νέου κόσμου….




Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )


Σύνδεση με %s