kazantzakis-c3

Ο Καζαντζάκης, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, γράφει το Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Αν και έχει μονομερώς ερμηνευθεί πολιτικά, το μυθιστόρημα είναι πολύ πιο σύνθετο. Αυτό που, για εμένα, καταδεικνύει μέσω της φιγούρας του βασικού προσώπου, του Μανολιού-Χριστού, είναι η τάση θυματοποίησης και η τραγικότητα θεατρικού τύπου που διακρίνει ο συγγραφέας ως εγγενή στην ελληνική κατάσταση

Η κοινωνία της Λυκόβρυσης χαρακτηρίζεται από σχέσεις εξουσίας ακόμη και στις σχέσεις συζύγων (Κωνσταντής και γυναίκα του) ή αδελφών (παπα-Γρηγόρης και αδελφός του), αναλγησία, πάθος και βαρβαρότητα, ιδιαίτερα προς το τέλος όταν ο παπα-Γρηγόρης θέλει να σκοτώσει, ο Λαδάς είχε κολλήσει το φαφούτικο στόμα στο λαιμό του Μανολιού και πολεμούσε, λυσσασμένος, να του κόψει ένα κομμάτι κρέας, ενώ ο δάσκαλος, ο κήρυκας της ειρήνης, είχε σκοτωθεί. Διακρίνει κανείς στο τέλος έναν βαθύ πεσιμισμό για το μέλλον της κοινωνίας, ένα αδιέξοδο πάθους και μίσους που δεν μπορεί να ξεπερασθεί, οπότε η μόνη διέξοδος είναι η φυγή, την οποία εκφράζει η θυσία του Μανολιού και ο ασκητισμός του Μιχελή στο μυθιστόρημα καθώς και η οριστική αποδημία του Καζαντζάκη από την Ελλάδα μεσούντος του εμφυλίου πολέμου. Η κοινωνία στο Ο Χριστός ξανασταυρώνεται είναι το πεδίο των δαιμόνων….[πηγή: Δ. Τζιόβας, Η πολιτισμική ποιητική της Ελληνικής πεζογραφίας, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2017, 255-256]

Ο Καζαντζάκης βλέπει τον ελληνικό εμφύλιο ως τόπο δράσης δαιμόνων και θέλει να φύγει όπως ο Μανολιός. Δεν διαλανθάνει η θεατρικότητα της αριστερής θυσίας…………..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s