klinton14-e1501079710209

Ωστόσο, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η απέχθεια προς τις πρακτικές και τα δόγματά του, δέκα χρόνια αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, είχε αρχίσει να αντικαθίσταται από την απέχθεια προς τον υπαρκτό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης, ενώ οι νεώτερες γενιές δεν διέθεταν παραστάσεις και εμπειρικά δεδομένα από τον παλιό καλό σοσιαλισμό. Έτσι, ιδιαίτερα στη δεκαετία του 2000, μοιάζει να ανανεώνεται ένα ενδιαφέρον για τον μαρξισμό και την Αριστερά. Επρόκειτο όμως για ένα φαινόμενο στηριγμένο σε εντελώς καινούργιες βάσεις και διεκδικήσεις. Τα νέα κινήματα αμφισβήτησης, που αναδύθηκαν συνδεδεμένα με το λεγόμενο κίνημα της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης», στις χώρες της Δύσης, δεν είχαν πλέον ως επίκεντρό τους την εργατική τάξη, ούτε διεκδικούσαν την κρατικοποίηση του συνόλου της οικονομίας. Επικεντρώνονται κατ’ εξοχήν στην υπεράσπιση των μεταναστών και των μειονοτήτων κάθε είδους καθώς και στη διατήρηση του κοινωνικού κράτους, που έμπαινε σε κρίση μετά την είσοδο της Κίνας στο προσκήνιο, με την παραγωγή φθηνών βιομηχανικών προϊόντων.

Προφανώς, η ανάληψη της πολιτικής εξουσίας, σε συνθήκες οικονομικής και πολιτικής κρίσης, μπορούσε να έχει πολιτικά δύο πιθανές διεξόδους. Η μία ήταν η έξοδος προς ένα καθεστώς «υπαρκτού σοσιαλισμού», ανέφικτο στις σημερινές διεθνείς και εσωτερικές πραγματικότητες, και η δεύτερη μια εκδοχή διαχείρισης της πιο ακραίας λιτότητας και της εκχώρησης του εθνικού πλούτου στα χέρια των ξένων μεγάλων καπιταλιστικών συμφερόντων. Με βάση τους πραγματικούς συσχετισμούς, αυτή ήταν η μόνη πραγματική διέξοδος και αυτή επελέγη από την ομάδα Τσίπρα και την παρέα του.

Αυτή η καθολική σιγή ενός χώρου που, για εβδομήντα χρόνια από τον Εμφύλιο και μετά, αποτελούσε το επίκεντρο της αμφισβήτησης της εξουσίας και, επί σαράντα χρόνια, από τη μεταπολίτευση, ρυθμίζει την ιδεολογική και πολιτιστική ζωή του τόπου, εξηγεί, σε μεγάλο βαθμό, και τη σιγή και αφωνία του ελληνικού λαού. Διότι η Αριστερά είχε μονοπωλήσει το αγωνιστικό φρόνημα και τον προβληματισμό του, είχε μονοπωλήσει τη φωνή του. Και βέβαια, από την πλευρά της Δεξιάς, δεν δημιουργήθηκαν ούτε υπάρχουν δυνάμεις επαρκείς για να αμφισβητήσουν άμεσα την εξουσία, κάτι που άλλωστε δεν έμαθαν ποτέ να κάνουν, ενώ χαρακτηρίζονται και από εξαιρετικά χαμηλό ιδεολογικό και πολιτιστικό επίπεδο.

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s