1

Τα πολλαπλά μέτρα και σταθμά δεν τελειώνουν στη «διπλή» αντιμετώπιση των προσωπικών και ιστορικών ενθυμίων — στα οποία να μην παραλείψουμε να συμπεριλάβουμε το όπλο του Νίκου Μπελογιάννη, για το δικαίωμα έκθεσης του οποίου στον λαό έριζαν το ΚΚΕ και ο γιος του Μπελογιάννη τον Μάρτιο του 2017, και πλήθος άλλων αντικειμένων ιστορικής σημασίας (όπως ακριβώς το προσωπικό ενθύμιο ενός αγίου για έναν πιστό) τα οποία, επειδή βρίσκονται εκτός του «φυσικώς σκανδαλώδους» εκκλησιαστικού πλαισίου, δεν προξενούν τέτοιον κουρνιαχτό. Διότι το να πας να δεις το κάστανο του Παϊσίου είναι τρελλό και αποδεικνύει ότι είσαι Τρίτος Κόσμος, αλλά το να να επισκεφτείς και να τιμήσεις (με εισιτήριο!) τα ρούχα μιας άλλης κεκοιμημένης, της πριγκήπισσας Νταϊάνα,[1] είναι απολύτως φυσιολογικό και «Ευρώπη» (στην οποία, σημειωτέον, προφανώς και υπάρχουν λείψανα-κόκκαλα αγίων, τα οποία και τιμούνται — όπως σε κάθε χώρα με ρωμαιοκαθολικισμό. Για άλλη μια φορά, μέχρις εκεί φτάνει το «αυτά δεν γίνονται πουθενά στην Ευρώπη»….).

Όλα αυτά θα ήταν όμως αδιάφορα, αν δεν λειτουργούσαν άθελά τους για να καταδείξουν την υπόρρητη λογική του δημοσίου λόγου. Λόγω αυτού τους του αποτελέσματος, περιστατικά όπως αυτό με το κάστανο λειτουργούν εξόχως διαφωτιστικά: πολιτικά μιλώντας, το κάστανο αποδεικνύεται πραγματικός διαφωτισμός.

Καθ’ ότι όταν συζητείς με έναν εκπρόσωπο των «φιλελεύθερων μετριοπαθών ευρωπαϊστών τεχνοκρατών» και σου μιλά, ζωντανά ή από τηλεοράσεως και εφημερίδας, για την «ανάγκη να γίνουν οι εκκρεμείς μεταρρυθμίσεις», αυτό έχει μια λογικοφάνεια, έστω ως θέση με την οποία θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει, και δίνει την ψευδαίσθηση της σοβαρότητας. Όμως όταν οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εν εξάλλω καταστάσει επειδή κάποιοι τηρούν και τιμούν ένα αντικείμενο ως ενθύμιο αγαπημένου, δοξαζόμενου προσώπου, φωνάζοντας γραπτώς «Πού είναι το κράτος; Πού είναι τα κόμματα; Ειδωλολατρεία, κάποιοι στο Αγρίνιο προσκυνάνε κάστανα! Πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε ακόμα;», το προσωπείο της σοβαρότητας εκλείπει και καθίσταται πλέον προφανές σε όλους σε αυτήν τη νέα, εξόχως διαφωτιστική κατάσταση πως συζητούμε με ιδεοληπτικούς βαρβάρους — πόσω μάλλον όταν το τέλος κάθε τέτοιας συζήτησης, ρητώς ή υπορρήτως, είναι «ρίξε μερικά μνημόνια ακόμα» σε αυτόν τον άθλιο λαό που διατηρεί κάστανα ως ενθύμια. Το ίδιο συμβαίνει με την καρικατούρα χορού αρχαίας τραγωδίας που μοιρολογεί «δε θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη», η οποία στηρίζεται στο ότι «τέτοια περιστατικά δεν συμβαίνουν πουθενά στην Ευρώπη». Πρώτον, ο ίδιος ο ισχυρισμός ελέγχεται πραγματολογικά σε κάθε μα κάθε περίπτωση: τα εκάστοτε καταγγελόμενα συνήθως συμβαίνουν στη μισή Ευρώπη. Δεύτερον, τι είδους εθνικό όραμα είναι αυτό, το οποίο ορίζει πως δεν πρέπει να συμβαίνει σε αυτή τη χώρα τίποτα που να μη συνιστά αντιγραφή των τεκταινομένων στις «υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες»;

Πηγή

Advertisements

One thought on “Το κάστανο είναι Διαφωτισμός

  1. Σε όσα σημειώνονται ανωτέρω -αλλά και στο πλήρες άρθρο- από τον συντάκτη, ταιριάζει, κατά την άποψή μας απόλυτα, μια ρήση που χρησιμοποιήθηκε για να διαχωρίσει γερμανούς από αυστριακούς από τον αυστριακό Karl Kraus και αναδείχθηκε από τον επίσης αυστριακής καταγωγής Paul Watzlawick, για να γίνει εν τέλει ευρύτατα γνωστή από την εξαιρετική ταινία «One, Two, Three» του επίσης μ.ά. και αυστριακής καταγωγής, χαρισματικού σκηνοθέτη Billy Wilder:
    «Η κατάσταση είναι απελπιστική, αλλά διόλου σοβαρή.»

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s