500000-Apply-for-Citizenship-in-Utopian-‘Space-Nation_-Asgardia-640x360

Αυτή η προσωποπαγής δομή επιβεβαιώνεται μπαίνοντας στο σάιτ του ίδιου του γουόναμπι έθνους, καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία σελίδα που ονομάζεται “Σύνταγμα του Βασιλείου (!) της Asgardia”. Όπως το ακούσατε, η Asgardia είναι μία μοναρχία (δε χρειάζεται να ρωτήσουμε ποιος είναι ο βασιλιάς) με στόχο να προχωρήσει προς το δημοκρατικό πολίτευμα μέσα στο 2017, κάτι που είναι ίσως σε ένα βαθμό κατανοητό αν σκεφτούμε ότι ο Ashurbeyli είναι ο βασικός χρηματοδότης του πρότζεκτ και του πρώτου κοστοβόρου εγχειρήματος του, το οποίο είναι η εκτόξευση ενόςδορυφόρου ο οποίος θα εμπεριέχει τα ψηφιακά δεδομένα (200kb) όλων αυτών που έχει δεχτεί μέχρι τώρα στην αγκαλιά της ως πολίτες. Και τι, σας ακούω σχεδόν να σκέφτεστε, κάνεις όλη αυτή τη φασαρία ρε φίλε για να στείλoυμε το ένα έβδομο ενός φλόπι ντισκ να κόβει βόλτες γύρω από τη γη για μερικά χρόνια, μέχρι να πέσει άδοξα καιγόμενο στην ατμόσφαιρα; Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο να εξηγήσει.

“Your names and data will forever stay in the memory of the new space humanity, as they will be reinstalled on every following Asgardia satellite, orbital satellite constellations, on the Moon, and anywhere in the Universe – wherever Asgardia will be”

H υπόσχεση της αιωνιότητας είναι ένας από τις βασικούς κόμβους πάνω από τους οποίους χτίζονται οι υπερβατικές ιδεολογίες. Η ανθρωπότητα της μεταμοντέρνας εποχής δεν έχει χάσει μόνο την υπαρξιακή παρηγοριά της θρησκευτικής σκέψης, αλλά και και τον Ένα και Μοναδικό, Σημαντικό Στόχο που προσέφεραν τα μεγάλα κοινωνικά αφηγήματα όπως ο κομμουνισμός και ο εθνικισμός. Αν δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο σημείο προς το οποίο βαδίζουμε ως Ανθρωπότητα, τι οποιδήποτε άλλο νόημα υπάρχει πέρα από το να ζούμε απλώς όσο πιο καλά μπορούμε και μετά τέλος?

Εκτός κι αν η λύση είναι να μην αποδεχτούμε το θάνατο, τη λήθη, την παρακμή. Εκτός και αν βάλουμε στόχο να πάμε κόντρα στους “νόμους της φύσης”, το σκληρό Δημιουργό, μέχρι τελευταίας ρανίδας της δύναμης μας. Να μην αφήσουμε ποτέ την συνείδηση μας (ή το έργο της τουλάχιστον) να πεθάνει, έστω και αν είναι 200 ψωρο-kb σε κομμάτια μετάλλου που αιωρούνται και ανανεώνονται αέναα χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Να βγούμε έξω από τη γη, το γαλαξία, να φτάσουμε στις άκρες (ή το κέντρο) του σύμπαντος, να χτυπήσουμε την πόρτα του Θεού και να τον ρωτήσουμε γιατί συμβαίνουν όλα, ή να ανοίξει τουλάχιστον το ζωγραφισμένο ντεκόρ που χωρίζει τον Τρούμαν από τον πραγματικό κόσμο, αν δε θέλει να μας εξηγήσει.

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s