Μαγκιές πορδές της νέας εποχής

ImageHandler

Τα αδιέξοδα των Πουτσ-δαιμονιστών είναι δικά τους και του κόσμου που τους στηρίζει. Αφορά και στα δικά μας. Μεγάλες κουβέντες από ανθρώπους που το μόνο που ξέρουν είναι να καταναλώνουν, και μεγάλες κουβέντες από ηγεσίες που επιλέγουν συνειδητά να μην βλέπουν τους διεθνείς συσχετισμούς. Και τα δύο μαζί. Μου λείπει ο Λαφαζάνης (sic!)

Advertisements

Μάγισσες

callingallwitches

At the same time, historical witches differ markedly from anthropological witches. Only Europeans, from the early 14th century onwards, conceptualised witchcraft as a conspiracy against an established monotheistic religion. Pope John XXII (1249-1334) was an enthusiastic enemy of witches and magicians, and his actions against them – issuing injunctions, launching investigations, executing malefactors – caused reverberations as far away as Ireland. There, Petronilla de Meath ended up on the losing side in a power struggle with the bishop of Ossory, and was burned to death after being tortured into confessing she was a ‘heretic sorcerer’. The fusion of witchcraft and heresy served to demonise religious dissent. In the 1420s there were campaigns against homicidal devil-worshipping women in France, Spain and Italy, especially in the Pyrenees and the Alps. At Todi in Umbria a woman was burned to death for, among other crimes, anointing herself with the rendered fat of vultures, which empowered her to ride a goat-demon to a Sabbath where she and other witches were urged to murder children. She was also accused of shape-shifting – she was said to become a fly. Only in Europe did the secular and clerical ruling class, which had done so much to permit and promote witch-hunting, eventually change its mind about the reality of witchcraft as theological construct and indictable felony. But Hutton’s quest is not for a common ancestor from which all species of witchcraft descend. That would only reinforce the reductionism implied by general theories of the causes of witch-hunts. Rather, he looks for the origins of later variety in earlier variety, with distinct distant pathways leading to modern beliefs and behaviour.

Πηγή

Τα πύρινα Χερουβίμ του Κρεμλίνου

images

«Ένα από τα φοβερά πύρινα Χερουβίμ της Δευτέρας Παρουσίας, όλο μάτι και σπαθί, κάθεται στις πολεμίστρες του Κρεμλίνου- σα μεσαιωνική χίμαιρα στα γοτθικά καμπαναριά- και φρουράει τη Μόσχα»

«Η Ρουσία ολάκερη, εκατομμύρια άντρες και γυναικόπαιδα σταυρώνονται και πάσχουν…Έτσι, σύντροφε, θα σωθεί πάλι ο κόσμος»

«Η Ευρώπη, λένε ακόμα, είναι νεκροταφείο· όλες οι μεγάλες ψυχές πέθαναν, και μονάχα οι άψυχοι, πρακτικοί συμφεροντολόγοι, οι ‘μπακάληδες’, ζουν. Η Ρουσία είναι η γυναίκα της Αποκάλυψης, που πέφτει πάνω της ο ήλιος, γονιμοποιείται και γεννάει γιο· ο γιος που θα γεννήσει η Ρουσία είναι ο Λόγος, που θα σώσει τον κόσμο»

«Μου μιλούσε και τον κοίταζα με θαυμασμό και χωρίς τρυφερότητα. Άνθρωποι μονοκόμματοι, γιατί πιστεύουν· ανελεύτεροι, γιατί δημιουργούν μια νέα ελευτερία · ανήθκοι, γιατί δημιουργούν μια νέα ηθική. Σκληροί»

«Τυλιγμένοι στις γελαδίσιες προβιές οι μουζίκοι, αμίλητοι, λιπαροί, όλο τρίχες, με στενό μέτωπο, έμοιαζαν σα δαιμόνια που κατοικούν σε χιονισμένα δάση, κατώτερα και συνάμα πιο ιερά από τον άνθρωπο. Τούτοι οι χωριάτες κρατούν ίσως στα ροζωμένα τριχωτά χέρια τους τη μοίρα όχι μονάχα της Ρουσίας….Αναμαυλούσα στο νού μου την όλο φως και φλόγα σπιθόβολη μορφή του Λένιν κι έβλεπα τώρα μπροστά μου τη σκοτεινή ζύμη που ζύμωσε το μουζίκο»

«Κάποια άλλη στιγμή, μιλώντας για την επίσκεψη του στο μαυσωλείο του Λένιν, μιλάει για τους μουζίκους που πλησιάζουν ‘το μπαλσαμωμένο κορμί του νέου Μεσσία’. Ξάφνου τα μουντά προβατίσια πρόσωπα των δύο μουζίκων που πήγαιναν μπροστά μου φωτίστηκαν, σα να’ πεσε απάνω τους μυστηριώδης, υπόγειος ήλιος»

[Ο Nίκος Καζαντζάκης και η Σοβιετική Ένωση, από Μία ματιά στη Σοβιετική Ένωση μέσω τεσσάρων συγγραφέων, Ηράκλειον 1987, της Δέσποινας Θεοδωράκη]

Ad Hominem

unnamed

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τόσο το έργο όσο ο αποκρυφιστής και σατανολάτρης Pessoa, τις ιδέες του οποίου κουβαλά και ο Μιχαλολιάκος! Μάλιστα! Ο Πειραιώς Σεραφείμ κάνει το κολάζ επιχειρημάτων- επιφανειακού τύπου- που κάνουν και οι διαφωτιστές αντίπαλοι του. Για πολλούς άλλωστε σήμερα δεν έχει σημασία το κήρυγμα του Χριστού και η Εκκλησία όσο ότι μπορεί και να ήταν Εσσαίος!

Παραπομπή

Νηστεία και ξύλο

«Κι ένας απ’ τους πολλούς στόχους που μας προκαλεί αηδία και σιχαμάρα είναι τα κρεοπωλεία. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με ατελείωτα λόγια και αράδες τους λόγους για τους οποίους πλημμυρίζουμε από μίσος και λυσσασμένη οργή ενάντια στους σφαγείς των ζώων και τη βιομηχανία κρέατος. Σίγουρα όμως όσα κι αν γράψουμε είναι λίγα και περιττά μπροστά σ’ αυτά που θέλουμε και μπορούμε να πράξουμε. Εκατομμύρια ζώα ανά τη γη δολοφονούνται, φυλακίζονται, γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και βασανίζονται για την ικανοποίηση υποτιθέμενων ‘’αναγκών’’ των ανθρώπων. Σ’ αυτό συμβάλλουν εμφανώς και τα κρεοπωλεία, εντός των οποίων εκτίθενται και πωλούνται νεκρά και τεμαχισμένα ζώα, έτοιμα να καταναλωθούν απ’ τους πτωματοφάγους της διπλανής πόρτας. Συνεπώς τα κρεοπωλεία αποτελούν τον τελικό προορισμό της διαδικασίας του εγκλεισμού, της σφαγής, του εξευτελισμού και της υποτίμησης ανυπεράσπιστων όντων, όπου η νεκρή τους σάρκα είναι εμπόρευμα για το αγοραστικό κοινό. Αυτό αρκεί για να αναλάβουμε δράση και να μην αναπαυτούμε» [πηγή]

Η κόρη του Στάλιν

GettyImages-464437757-E

«H άφιξη της Σβετλάνα στις ΗΠΑ τράβηξε την προσοχή πολλών, ανάμεσά τους ο Κουέσλυ Πίτερς, επικεφαλής αρχιτέκτονας του Ιδρύματος Φρανκ Λόυντ Ράιτ. Ήταν θέμα χρόνου να παντρευτεί, για πέμπτη φορά. Με τον Γουέσλυ Πίτερς απέκτησε την κόρη της Όλγα, που απέβη υποκατάστατο των άλλων δύο παιδιών της τα οποία είχαν μείνει στη Ρωσία. Η ζωή όμως στην ιδιόκτητη έκταση της πνευματιστικής Αδελφότητας Ταλιέσιν, όπου κατοικούσαν, ήταν κάτι που η Σβετλάνα δεν θα μπορούσε να ανεχτεί. Η Σλάβα Ολγκιβ΄;αννα Ράιτ, χήρα του Ράιτ και διευθύντρια της Αδελφότητας Ταλιέσιν, διοικούσε με πυγμή δικτατορίσκου, επιβάλλοντας τη θέλησή της στα μέλη της κοινοβιακής κοινότητας, ανάμεσά τους; και στον Πίτερς […]» [Πηγή: Δημ. Σκάλκος, Η πριγκίπισσα του Κρεμλίνου, The Book’s Journal, Σεπτέμβριος 2017, 58-59]

«1937. Η κατάσταση της υγείας του Wright επιβάλλει την μετακίνησή του σε ένα πιο θερμό και ξηρό περιβάλλον. Το Taliesin West, ένα αγρόκτημα στην έρημο της Arizona, σχεδιάζεται από τον Wright και κτίζεται εξ’ ολοκλήρου από τον ίδιο και τους μαθητευόμενους του. Μέσω της ανάλυσης του τρόπου λειτουργίας του πρωτοποριακού μοντέλου κατοίκησης της Broadacre City, σε συνάρτηση με το πρωτόγονο κοινωνικό καθεστώς που συνθέτει ο αρχιτέκτονας στην μέση της ερήμου, τα δύο παραδείγματα, θα μελετηθούν ως προς την χωρική οργάνωση και ως προς τις κοινωνικές τους δομές (προαπαιτούμενες συνθήκες κατοίκησης). Με σκοπό την πληρέστερη κατανόηση των κοινωνικών παραμέτρων θα γίνει μια επιλεκτική παρουσίαση έργων -σε επίπεδο αναφοράς- που προηγήθηκαν της πρότασης για την Broadacre, αλλά και έργων που ακολούθησαν μέχρι τη στιγμή του Taliesin. Παράλληλα θα παρουσιαστούν καθοριστικές στιγμές της ζωής του αρχιτέκτονα που κατά ένα μεγάλο βαθμό επηρέασαν το αρχιτεκτονικό του έργο. Επιπρόσθετα, θα παρουσιαστεί το πολεοδομικό έργο της Usonia μια πρόταση για την εξέλιξη της κατοίκησης κατά την διάρκεια της μεγάλης οικονομικής ύφεσης της Αμερικής, η οποία παρουσιάστηκε μαζί με την πρόταση της Broadacre σε έκθεση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στην Νέα Υόρκη το 1940. Στόχος, η κατανόηση του ουτοπικού χαρακτήρα και του οράματος του Frank Lloyd Wright, για την αρχιτεκτονική και την κατοίκηση γενικότερα. Στόχος, η ανάδειξη και εμπέδωση του ουτοπιστικού χαρακτήρα του οράματος του F. L. W. ως προς την κατοίκηση και την αρχιτεκτονική γενικότερα. Μια ρομαντική φαντασίωση ορμώμενη από τις ναρκισσιστικές τάσεις του αρχιτέκτονα, ένα ταξίδι μεταξύ ιστορίας και ουτοπίας, ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα κάπου στο ενδιάμεσο. Η ουτοπία πραγματώνεται εν μέρει, με την σύσταση της ιδανικής κοινότητας ‘Usonia’ το 1947, ενώ η ιστορία συνεχίζει να γράφεται από τα μέλη των 47 οικογενειών που κατοικούν στην κοινότητα μέχρι και σήμερα. Το ταξίδι συνεχίζεται» [Πηγή: εδώ]

«Mrs. Wright, apparently, was involved as a matchmaker for the apprentices. Apprentice Kamal Amin recalls that «She needed to be in control of all situations and all people….she endeavored to be a third party to every relationship.» She also, apparently, set up marriages among the apprentices, even between gay men and straight women, a fact that Marty comments on only by writing that «the marriages of such couples were ordinarily short-lived, but they were not necessarily unhappy.» Huh? Now, this is an aspect of an intentional community that I’m guessing pretty much anyone would like to know more about. Marty includes more observations on «homosexual activity» and heterosexual affairs among the population at Taliesin, but it’s not well interpreted, and what interpretation there is could be seen as offensive — such as when Marty suggests that since there were artsy types in an experimental community, homosexual liaisons might be expected. Considering Wright’s own womanizing, a serious look at how sexuality fit in to the Taliesin community would be highly worthwhile. Nonetheless, the memories of the apprentices on this score deserve to be recorded» [Πηγή: εδώ]

 

«Δημοκρατία» ἑάλω

Χρονογραφίες

Δὲν μπορῶ νὰ μὴ γελάσω μὲ τὶς θρηνωδίες τῆς ἐφημερίδας Δημοκρατία, ὅτι ὁ Στρατὸς ἑάλω καὶ κατελήφθησαν τὰ χειμερινὰ ἀνάκτορα:

dht_2410_001_cmyk_1

Σκάω στὰ γέλια, βασικά. Πάντα μ’ ἄρεσε τὸ τραγούδι αὐτό. Τώρα μάλιστα, παρατηρῶ ὅτι συσχετίζει Ἀλαμάνα (δηλαδή, 1821) καὶ Γοργοπόταμο. Ἄρα, γιατί νὰ μὴ μ’ ἀρέσει; Βέβαια, οἱ νεοΔεξιοὶ θὰ θυμοῦνται, ἀπὸ τὰ νειάτα τους, κάτι ἀφισάρες τῆς παλιᾶς καλῆς ΔΑΠούλας:

ceb1cf86ceafcf83ceb1-ce94ce91cea0

Βεβαίως, δὲν ἀνήκω στοὺς περίφημους «ἀνιχνευτὲς ὑποκρισίας» Χριστιανούς, ποὺ λένε «Μὰ γιατί διαμαρτύρεστε γιὰ τὸ α, β, γ;, ἀφοῦ ἐσεῖς… μπλὰ μπλὰ μπλά;;».

Θέλω νὰ πῶ: ΑΝ ὑποτεθεῖ ὅτι εἶχαν κάνει 3-4 παιδιὰ καθένας τους, ὅλοι αὐτοὶ οἱ νεοΔεξιοί (δὲν ἐννοῶ ἐδῶ τὴν ἐφημερίδα, ἐννοῶ τοὺς νέους καὶ μεσήλικες ποὺ ταυτίζονται μὲ τὴν ἀγανάκτησή της), ΑΝ αὐτὰ τὰ 3-4-5 παιδιά τους τὰ εἶχαν μεγαλώσει ὡς ταλιμπανάκια, καὶ παράλληλα τὰ ἔστελναν καὶ σὲ καμμιὰ σχολὴ αὐτοάμυνας (γιὰ νὰ ὑπερασπίζονται τὰ ἐκκλησάκια τὰ ὁποῖα βανδαλίζουν σὲ κάθε πορεία τους τὰ ζόμπι, ἢ νὰ ὑπερασπίζονται τὶς…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 368 επιπλέον λέξεις

Η νέα φάση της ισλαμιστικής προπαγάνδας

terrorism

Η διεθνής προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας που χρησιμοποιεί το Ισλάμ ως πρόσχημα για την εγκληματική της δράση έχει, κατά τα τελευταία δυο έτη, περάσει σε μια καινούργια φάση. Η εξέλιξη σχετίζεται με την αναγνώριση ότι αυτού του είδους η τρομοκρατία δεν εξαρτάται πλέον ούτε από συγκεκριμένες οργανωτικές δομές ούτε έχει ανάγκη από σαφείς δογματικές και θεωρητικές κατευθύνσεις, αλλά τρέφεται και καθοδηγείται από αισθήματα τόσο κοινά και απλά, όπως το τυφλό, ακαθόριστο μίσος, την απελπισία, την ανία και τη ροπή στη νιχιλιστική βία.

Σχετίζεται επίσης με τη συνειδητοποίηση ότι αφενός μεν η τζιχαντιστική τρομοκρατία έχει πλέον σχεδόν πλήρως «εκδημοκρατιστεί» (αφού αποτελεί προσωπική επιλογή, ευθύνη και μέλημα του οποιουδήποτε), αφετέρου δε αποτελεί ένα προϊόν εξαιρετικά ελκυστικό σε πολύ μεγαλύτερα στρώματα πληθυσμού από τους συνήθεις υπόπτους μουσουλμάνους μετανάστες δεύτερης ή τρίτης γενιάς των ευρωπαϊκών πόλεων.

Περιπτώσεις όπως αυτή του Lionel Dumont, του αποκαλούμενου και «Ξανθού Οσάμα», του Γάλλου πρώην στρατιωτικού που έγινε μουσουλμάνος και αρχηγός τρομοκρατικού δικτύου, υπεύθυνου για πολλές ληστείες και φόνους στη Γαλλία, αρχίζουν να γίνονται όλο και συχνότερες. Ο εξαιρετικά ευφυής Dumont είχε απαντήσει, όταν τον ρώτησαν το γιατί του προσωπικού του τζιχάντ: «Πριν από είκοσι χρόνια θα γινόμουν αναρχικός. Ο πόλεμος εναντίον της αδικίας ξεκινά σήμερα από το Ισλάμ» (1). Για πολλούς νέους υποβαθμισμένων προαστίων ευρωπαϊκών πόλεων, η απάντηση αυτή δεν μοιάζει πια ιδιαίτερα παράλογη ή αποκρουστική.

Η επικείμενη, αναπόφευκτη στρατιωτική ήττα του ISIS δεν σημαίνει και πολλά: η τρομοκρατία δεν θα σταματήσει, οι επιθέσεις δεν θα ελαττωθούν ιδιαιτέρως. Αλλωστε, το «Ισλαμικό κράτος», εδώ και καιρό, είχε απλώς και μόνον συμβολική σημασία, ως σημείο εστίασης, για τους εν αναμονή και εν υπνώσει τζιχαντιστές του δυτικού κόσμου. Η πρωτοκαθεδρία στον κόσμο της τρομοκρατίας αλλάζει συχνά, οι δε «οργανώσεις» της (οι διάφορες πρωτεϊκές μεταμορφώσεις της Αλ Κάιντα, η χρήση του δικτύου του Μπιν Λάντεν ως ονομασία φραντσάιζ για διάφορες ανεξάρτητες εγκληματικές επιχειρήσεις, η, με σαουδαραβικά κεφάλαια και τουρκική στήριξη, Αλ Νούσρα, το ISIS) δεν αποτελούν παρά κεφάλια μιας ύδρας, που εμπορεύεται και χρησιμοποιεί τον τρόμο εντελώς καιρο(και κερδο)σκοπικά.

Η μέθοδος προώθησης αυτού του τρόμου αλλάζει συνεχώς. Παρατηρώντας τα συνεχώς εναλλασσόμενα μοτίβα προπαγάνδας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης των τζιχαντιστών, μπορεί κανείς να αρχίσει να κατανοεί την εσωτερική «λογική» τους, το πού δηλαδή δίνουν έμφαση κάθε φορά.

Ετσι, τον πρώτο καιρό της στρατιωτικής εμπέδωσης του «Ισλαμικού κράτους», δινόταν ιδιαίτερη σημασία τόσο στις πολεμικές επιτυχίες του όσο και σε συγκεκριμένες πράξεις και ενέργειες (εκτελέσεις, καταστροφές αρχαίων) που ήταν σίγουρο ότι θα προκαλούσαν αποτροπιασμό στους αντιπάλους, αλλά και ενθουσιασμό σε φίλους και επίδοξους μαχητές. Στη συνέχεια, εξαπολύθηκε στο διαδίκτυο αυτό που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως εκστρατεία γοητείας (2), τόσο νοσηρή όσο και αποτελεσματική, που στηρίχτηκε στην αναπαράσταση της καθημερινότητας στο «χαλιφάτο» ως μιας απολύτως φυσιολογικής κατάστασης, ως μιας ομαλότητας, που αποτελούσε όμως συγχρόνως και τον αντεστραμμένο καθρέφτη του δυτικού κόσμου.

Αυτό που καθιστά τις τελευταίες εξελίξεις στην τζιχαντιστική προπαγάνδα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, είναι ότι η έμφαση πλέον δίνεται σε μια προσπάθεια καλλιέργειας της έκφρασης, εκλέπτυνσης του λόγου και χρήσης ποίησης και σουφικών, μυστικιστικών μοτίβων. Μπορεί να υπάρχει κάποια υπερβολή στην ανάδειξη αυτού του ερμητικού τρόπου εκφοράς ως αυτόνομης γλώσσας (των Jihadese), που δημιουργήθηκε με την ανάμειξη αγγλικής αργκό, εκφράσεων της ραπ, συντομογραφιών του διαδικτύου και ποιητικών κορανικών συμβόλων (3) [όπως για παράδειγμα, η χρήση των όρων «έγινε 72άρης» (4) και «έγινε πράσινο πουλί» (5) για τους μάρτυρες-βομβιστές αυτοκτονίας], όμως η ευρεία διάδοση αυτού του τρόπου επικοινωνίας στο σκοτεινό τμήμα του διαδικτύου αναδεικνύει μια νέα μεθοδολογία των τζιχαντιστικών δικτύων, που πλέον δίνουν και πάλι έμφαση στα αισθήματα αδικίας και απελπισίας των υποψηφίων θυμάτων τους και πλάθουν έναν ονειρικό κόσμο κοσμικών αντιθέτων και πάλης του καλού (του δικού τους καλού) εναντίον του κακού.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η τζιχαντιστική ποίηση και μουσική (6) που διακινείται ελεύθερα και σε μεγάλες ποσότητες σχεδόν παντού και η οποία, και αυτή, αναπαράγει, με παρόμοιο τρόπο, όλα τα στερεότυπα της νέας, ηρωικής, τζιχαντιστικής μυθολογίας.

(1) Andrew Hussey, «The French Intifada – The long war between France and its Arabs», Granta, 2014.
(2) Περισσότερα, στη δημοσιογραφική έρευνα της Anna Erelle, «In the skin of a jihadist», Harper Collins, 2015.

(3) Gurwinder Bhogal, «How Terrorists are creating a new Language», September 21, 2017, Areo.
(4) Ο αριθμός αναφέρεται στον αριθμό των παρθένων που κάθε μάρτυρας θα έχει στον Παράδεισο.
(5) Από κορανική σούρα, που αναφέρεται στα πράσινα πουλιά που θα οδηγήσουν τις ψυχές των μαρτύρων στον Παράδεισο.
(6) Alex Marshall, «Why I became a jihadist poetry critic», BBC News, August 29, 2017.

Πηγή

Πλαστές μνήμες

jtmzvdc53lqa2sgqnyd4

Αλλά όταν έρχεται αντιμέτωπος με το κατασκευασμένο παρελθόν της Rachael, η άποψη του αλλάζει: επειδή κι αυτή έχει «φωτογραφίες», ντοκουμέντα που αποδεικνύουν το παρελθόν της και παρέχουν μαρτυρία. Αν και ο Deckard καταλήγει ότι οι φωτογραφίες είναι «πλαστές», δοσμένες από τον Tyrell προκειμένου να ενισχύσει τα εμφυτεύματα μνήμης της Rachael με την ψευδαίσθηση της αντικειμενικότητας, του υπενθυμίζουν τις δικές του οδυνηρές σκέψεις πάνω στις παλιές του φωτογραφίες- φωτογραφίες απουσών γυναικών- φωτογραφίες που είναι σίγουρα μιας άλλης εποχής, εικόνες που μέσα στο χρονικό πλαίσιο της ταινίας ο Deckard δεν θα μπορούσε ποτέ να «γνωρίζει»

bladerunner3

O Deckard εδώ μένει σιωπηλός σχετικά με την ανακάλυψη που παρακολουθούμε: είναι και οι δικές του φωτογραφίες επίσης «πλαστές». Τότε γιατί κάποιος να μαζεύει φωτογραφίες; Επειδή οι φωτογραφίες είναι αναμνήσεις και η ταινία μας λέει ότι, ακριβώς όπως οι ρέπλικες, χρειαζόμαστε αναμνήσεις για να υποστηρίξουμε τις ιστορίες που λέμε για τους εαυτούς μας. Φαίνεται πως υπάρχει ένα χάσμα εκεί που περιμένουμε να βρούμε τον πυρήνα του ανθρώπου· χρειαζόμαστε φωτογραφίες για να γεμίσουμε αυτό το κενό, και οι «άνθρωποι», ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο από τα cyborgs χρησιμοποιούν την φωτογραφική εικόνα- που είναι πάντοτε ένα υποκατάστατο, μία «πλαστογραφία»- για να συμπληρώσουν όσα λείπουν [..]

Πηγή: Terminator και Blade Runner: κατασκευάζοντας cyborgs κι ανθρώπους, Cyborg, #10, Χειμώνας 2017, 53.

Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές, εκκρεμότητες της Αριστεράς

normal_self

Από τους «Ταυτοτιστές» (Identitären) στο κόμμα Εναλλακτική πρόταση για τη Γερμανία (AfD)
Ο κοινωνιολόγος Armin Nassehi, ο οποίος  ακολουθεί τη σκέψη του θεωρητικού των συστημάτων Νίκλας Λούμαν (Niklas Luhmann), διδάσκει και κάνει έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Το 2015 δημοσίευσε ένα αξιοσημείωτο και προκλητικό βιβλίο με τίτλο «Η τελευταία ώρα της αλήθειας.Γιατί η Αριστερά και η Δεξιά δεν είναι πια εναλλακτικές λύσεις και γιατί η κοινωνία πρέπει να περιγράφεται εντελώς διαφορετικά» (Die letzte Stunde der Wahrheit. Warum rechts und links keine Alternativen mehr sind und Gesellschaft ganz anders beschrieben werden muss)Σ’ αυτό το βιβλίο, στο οποίο, εκτός των άλλων, τραβά την προσοχή και η αλληλογραφία τουσυγγραφέα με τον δεξιό διανοούμενο Γκετς Κούμπιτσεκ (Götz Kubitschek), οNassehi όχι μόνον θέλει να αποδείξει ότι η αριστερή οικουμενική σκέψη δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία, εκτός των άλλων επειδή οι εκπρόσωποι αυτής της αριστερής σκέψης ζουν de facto με τρόπο «δεξιό», αλλά επίσης επιχειρεί να δείξει τα χαρακτηριστικά της «δεξιάς» σκέψης· ωστόσο το κάνει πολύ επιφανειακά.  

Το «να σκέφτεσαι με δεξιό τρόπο», σύμφωνα με τον Nassehi«σημαίνει να μπορείς να κατανοείς την ανθρώπινη ύπαρξη μόνον ως αναπόφευκτα ενταγμένη σε μια συγκεκριμένη ομάδα, με όλες τις συνέπειες που έχει αυτό, θεωρητικές, κανονιστικές και πολιτικές.Συνακόλουθα, οι άνθρωποι είναι κατά κύριο λόγο μέλη μεγάλων κοινοτήτων και η λύση των κοινωνικών προβλημάτων επιτάσσει σε τελευταία ανάλυση την ομοιογένεια ή την εσωτερική συνοχή μιας τέτοιας ομάδας. Η προϋπόθεση για τη δεξιά ιδέα της εθνικολαϊκής αλληλεγγύης ήταν η αριστερή ιδέα της λαϊκής κυριαρχίας. Και οι δύοείναι εξίσου παλιές και πρωταρχικές» [1]

Αναμφίβολα, η υπόθεση περί ομοιογένειας, εννοούμενης πολιτισμικά, αποτελεί μια από τις βάσεις της σκέψης αυτών των νέων δεξιών, αλλά μόνον μία μεταξύ άλλων. Τουλάχιστον εξίσου σημαντικές είναι οι έννοιες της πολιτικοποίησης του χώρου, καθώς επίσης ιδέες για (επαν)ϊεροποίηση κοινωνικών λειτουργιών, ιδιαίτερα της κυριαρχίας.
Και τα τρία στοιχεία – η πολιτισμικά εννοούμενη ομοιογένεια, η πολιτικοποίηση του χώρου και η εκ νέου μυθοποίηση των κοινωνικών λειτουργιών – περιλαμβάνονται στις πολιτικές πεποιθήσεις εκείνων των ομάδων, οι οποίες στην Αυστρία και τη Γερμανία αυτοαποκαλούνται «ταυτοτιστές». Ο χαρακτηρισμός αυτός παραπέμπει στην Γαλλία, στην γαλλική Νέα Δεξιά («Nouvelle Droite») του ακόμη και τώρα ενεργού πολιτικά Αλαίν ντε Μπενουά (Alain de Benoist) και αντιπροσωπεύει τις ιδέες του. Σύμφωνα με αυτές, κάθε εθνική ομάδα έχει το δικό της δικαίωμα ύπαρξης, αλλά μόνον στον χώρο που δικαιωματικά της ανήκει. Στην ιστοσελίδα του αυστριακού βραχίονα του κινήματος, η ιδέα του ταυτοτισμού παρουσιάζεται ως «μήνυμα ελευθερίας και αυτοπραγμάτωσης του κάθε λαού και του κάθε πολιτισμού μέσα στα πλαίσιο του ιδιαίτερου χαρακτήρα του». [2]  
Όποιος είναι προσηλωμένος στην περιφερειακή, εθνική και πολιτισμική καταγωγή του, είναι «ταυτοτιστής» και αυτό είναι βίωμά τουΔεν αναφερόμαστε εδώ στα στενόμυαλα αισθήματα δυσαρέσκειας και εχθρότητας των διαδηλωτών του Pegida, αλλά σε ένα φάσμα ανθρώπων και μέσων ενημέρωσης, από τον δεξιό μεταρρυθμισμό της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Junge Freiheit» τα βιβλία του εκδοτικού οίκου «Ανταίος», τις εκδόσεις του«Instituts für Staatspolitik» («Ινστιτούτο για την κρατική πολιτική»), το νεανικό περιοδικό «Blaue Narzisse» («Γαλάζιος Νάρκισσος») και το περιοδικό «Sezession» («Απόσχιση»), που εργάζονται για την πολιτική αποκατάσταση της δεξιάς σκέψης. Να μη λησμονούμε τον εκδότη του περιοδικού «Compact»Γιούργκεν Ελζέσερ (Jürgen Elsässer), ο οποίος προπαγανδίζει με ειρηνιστικά επιχειρήματα μια γερμανο-ρωσική συμμαχία, όπως εκείνη που επιδίωκε η«συντηρητική επανάσταση» του Μεσοπολέμου, συνακόλουθα και μια ξενοφοβική, αυταρχική διακυβέρνηση. Όλα αυτά ασφαλώς διασυνδέονται με το κόμμα Εναλλακτική πρόσταση για τη Γερμανία (AfD), πράγμα που φαίνεται, εκτός των άλλων, από το γεγονός ότι ένας πρώην συνεργάτης του Πέτερ Σλότερντικ (Peter Sloterdijk) στο πανεπιστήμιο, ο Μαρκ Γιόνγκεν (Marc Jongen), «κομματικός φιλόσοφος» της AfD στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, προσπαθεί να προσανατολίσει ιδεολογικά το κόμμα του προς αυτή την κατεύθυνση. Ήδηαπό τον Ιανουάριο του 2014 το είχε δημοσιοποιήσει στο περιοδικό «Cicero», χωρίς όμως να τύχει της δέουσας προσοχής [3].
Οι συγγραφείς όλων αυτών θεωρούν τον εαυτό τους δεσμευμένο σ’ αυτό ο Μάρτιν Χάιντεγκερ είχε αποκαλέσει «μετα-πολιτική»· δηλαδή σ’ ένα δόγμα για την πολιτική που περιγράφεται μεν με φιλοσοφικό τρόπο, πρέπει όμως προωθείται με τέτοιο τρόπο στην κοινωνία, ώστε να αλλάζει τα πολιτισμικά πρότυπα επικοινωνίας ήδη στο προ-πολιτικό πεδίο, ως ένα είδος «Γκραμσιανισμού από τα δεξιά». Με αυτό τον τρόπο, η πολιτική αυτή θα παρακινεί τους πολίτες να αποδεχτούν το κλείσιμο του έθνους στον εαυτό του, να υποταγούν στον αυταρχισμό και να υποστηρίζουν το ομοιογενές εθνικό κράτος.  

Πηγή