Victor Serge au Mexique

53a1423067f21

« Dans les rues de Mexico, j’éprouve la sensation singulière de n’être plus hors du droit. N’être plus l’homme traqué, en sursis d’internement ou de disparition… »

La route est longue jusqu’au Mexique pour l’exilé et son fils Vladi. Arrêts à Casablanca, à La Havane, tracasseries administratives sans fin pour qui est apatride.

Au Mexique, Victor Serge, devenu ami avec Octavio Paz, parvient à travailler. La vie lui accorde encore six ans, période d’intense production intellectuelle.

Πηγή

Advertisements

Κρίμα…….

1286472_2dba62cd-5a86-4a8d-82e5-5a16deb4f30b

  1. Σίγουρα δεν ευθύνεται ο καλλιτέχνης (τόσο πολύ…) για την κατάσταση που θα περιγράψω…
  2. Όταν, λοιπόν, ήμουν νέος, θυμάμαι πως με νευρίαζαν (έως εμετού…) οι διάφορες αναπολήσεις- περιγραφές των ροκ σταρς των ’60’s. Πίστευα ότι το ίδιο ένιωθαν και οι πανκ (και καλά έκαναν). Κάτι σούπες μελό με μία αισθησιακότητα made in USA…
  3. Δεν θα περίμενα ποτέ, και σε αυτό διαψεύστηκα, ότι και ο οργίλος, μεταφυσικός, dark, και τέλος γλυκύς N. Cave θα γινόταν στην Ελλάδα ίνδαλμα μίας soap opera αισθητικής, με πολλές ροζ αποχρώσεις: «Αυτή δεν ήταν συναυλία αλλά μια νύχτα που θα θυμόμαστε για πάντα, όπως το πρώτο παθιασμένο φιλί και τη μοναδική φορά που ερωτευτήκαμε πραγματικά» 
  4. Τελικά, μάλλον ένας ροκ σταρ πρέπει να πεθαίνει νέος. Διότι πως να το κάνουμε, η αλήθεια είναι, ότι κάθε μεταφυσική της ροκ είναι μία μετα-μοντέρνα μεταφυσική, δηλαδή με ημερομηνία λήξης- κάτι σαν τις κονσέρβες…
  5. Α, και ρε παίδες, με τις κεϊβικές σας ονειρώξεις, συγκρατηθείτε και λίγο. Υπάρχουν και οι δίσκοι για μία κατ’ οίκον ακρόαση….

DiEM25

21_38_20171117_kt_4992_sooc15109497501511978486

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, οι προσωπικότητες που εντάχθηκαν είναι η Ναόμι Κλάιν, ο Ρίτσαρντ Σένετ, ο Άβι Λιούις, ο Ουλφ Κλέργουολ και η Άλις Μαρί Χίγγκινς.
Η Ναόμι Κλάιν είναι βραβευμένη δημοσιογράφος, συγγραφέας, κινηματογραφίστρια και ακτιβίστρια γνωστή για την έντονη κριτική της στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση.
Ο Ρίτσαρντ Σένετ είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας στο London School of Economics και Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Πηγή

Πόλεις και βάρβαροι

63811509

Scott writes about the normalising effects of state collapse. Often it was the best thing possible for a people now emancipated from disease, taxes and labour. In the subsequent ‘dark ages’ – a propaganda term used by the elite – democracy and culture could flourish. Homer’s Iliad and Odyssey date from the dark age of Greece. This is in marked contrast to the consequences of state collapse today, now that there is no longer an external barbarian world to escape into. When Syria collapsed its refugees had no choice but cross the border to another state, whether Lebanon, Jordan or Turkey.

According to Scott, the period of early states was the Golden Age for the barbarians. They could prey on a state as if it were just another resource for hunting or harvesting; the Berbers of North Africa described raiding as their version of agriculture. Or they could take part in trade. Hunters, foragers and marine collectors supplied sought-after goods from mountains and forests such as ivory, rhino horn, spices, feathers, beeswax and furs; others controlled the trade routes, and along with them the traffic of slaves. When it was in their interest, the barbarians could become mercenaries for a state, or even conquer it and themselves become the new ruling class.

In Scott’s picture, the barbarians and the city-states were entirely dependent on each other for their existence. They rose and fell together: the Huns and the Romans; the ‘Sea People’ and the Egyptians. And for the vast part of recorded history the majority of people lived in the barbarian world. Scott’s view is that the barbarian Golden Age ended as recently as four hundred years ago, when the power of the state finally became overwhelming, partly due to the invention of durable gunpowder. Which is, of course, a means to make fire sparked by flint – a return to the ‘moment’ 400,000 years earlier which marked the beginning not of the steady rise of civilisation, but rather the muddled and messy affair that is the human past.

Πηγή

Αντιφάσεις

nikos_kazantzakis

Με αφορμή το ¨πέσιμο» στον Καζαντζάκη, τον οποίον a propos δεν μπορώ να πω ότι είναι και στους αγαπημένους μου, που βρήκα εδώ, έχω να τονίσω ό,τι και σε ανάλογα «πούρα» «πεσίματα», όπως δηλαδή το πρόσφατο στον Πεσσόα, ότι η δικαιολογημένη αγανάκτηση απέναντι στον σύγχρονο συγκρητισμό δεν πρέπει να μας οδηγεί στο «να πετάμε το μωρό μαζί με τα νερά»- η αντιφατικότητα και τα λάθη είναι συστατικά στοιχεία της τέχνης, πολύ περισσότερο της Λογοτεχνίας. Το ίδιο ισχύει και για την Φιλοσοφία ή και την Πατερική Γραμματεία, δηλαδή πόσο συνεπής είναι στο σύνολο του έργου του ο Γρηγόριος Νύσσης ή ο Ωριγένης, π.χ. Και μη μου πει κανείς ότι στους Πατέρες και στους Φιλοσόφους υπάρχει Κανόνας. Ο άνθρωπος όχι μόνο έχει το ελεύθερο αλλά και επιβάλλεται να συνδιαλέγεται με το κλίμα της εποχής του, διότι, αδελφέ, δεν έχει και το αλάθητο της παράδοσής του. Η αγωνία του και το άγχος θα τον οδηγήσει ενίοτε σε λάθος ατραπούς. Δεν πειράζει. Είδαμε και τις ατραπούς των πούρων παραδοσιακών. Οπότε για τα χάλια του Νεοέλληνα δεν νομίζω ότι μας φταίει ο Καζαντζάκης ή ο Ελύτης και ο Σεφέρης.

Младич, Ратко

2000

Οι ανόητες αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων είναι διπλά ανόητες: πρώτον δεν ανασταίνουν τους νεκρούς και δεύτερον βασίζονται σε κάποιες αρχές διεθνούς δικαιοσύνης (καντιανού τύπου), που είναι εφαρμοστέες μόνο όταν νικά αυτός που τις εφαρμόζει, άρα κατεξοχήν διάτρητες.

Ο πόλεμος στη Βοσνία ήταν το «ξεπάγωμα» πολεμικών συγκρούσεων του 19ου και 20ου αιώνα, σε συνθήκες αρχόμενου 21ου. Όσον αφορά στο είδος και στη γεωγραφία. Υπήρξε και το χρήσιμο- έως ένα σημείο βάσιμο– άλλοθι της Αριστεράς που υποχωρούσε για να ξιφουλκήσει κατά των Αμερικανών και των Ευρω-Γερμανών. Εκεί και τα βρήκε με τη «δεξιά του Χριστόδουλου» (sic!), η οποία- έως ένα εξίσου βάσιμο σημείο– υποπτευόταν το Βατικανό και τους Μουσουλμάνους.

Η αφήγηση του Θεόδωρου Αγγελόπουλου στο Βλέμμα του Οδυσσέα είναι ο θρήνος μίας εποχής, στο Σαράγιεβο.

10

Αυτό ενδιαφέρει. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, το αυτοκρατορικό ιδεώδες στα Βαλκάνια έμελλε να διαλυθεί. Μετά την Αυστροουγγαρία, η Γιουγκοσλαβία ως ένα «απείκασμα» αυτοκρατορίας θα καταστραφεί στο όνομα εθνικισμών, που θα υπηρετήσουν πολύ καλά τον παγκοσμιοποιημένο χυλό. Το πείραμα αυτό μόνο στα Βαλκάνια θα μπορούσε να λάβει χώρα. Εθνότητες που κάπως συμβίωναν σε κοινά εδάφη μέσα σε τέσσερα χρόνια αλληλο- σφάχτηκαν, για να γίνουν τα «περήφανα» εθνικά κράτη της Βοσνίας, του Κοσόβου, της Κροατίας, της Σερβίας! Με ιδεώδη του 19ου αιώνα- τόσο συγκινητικά, αλήθεια!- θα εγκληματίσουν για να γίνουν κράτη- παρίες του 21ου αιώνα.

Είναι σαφές: μόνο υπερ-εθνικά ιδεώδη (αυτοκρατορικού τύπου ή σφραγίδας), κατ’ επίφαση αριστερά ή δεξιά, μπορούν να διασώσουν την εθνική ιστορική μνήμη των μελών τους. Έναν κοινό τρόπο συμβίωσης, και όχι μία πολυπολιτισμική αφαίρεση. Ένα δόκιμο τρόπο άσκησης διοίκησης, μία, γιατί όχι, ¨απώθηση» του αιμάτινου παρελθόντος, για να μπορέσουμε κάπως να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Το επιχείρημα: » έγιναν εγκλήματα τότε, διότι ο κομμουνισμός απώθησε τα εθνικά μίση», είναι χαζό. Οπωσδήποτε, τα απώθησε. Και λοιπόν; Δεν μπορείς να ζεις χωρίς «απωθήσεις» και με το ζόρι απώλειες μνήμης. Βέβαια, και αυτό τελικά έγινε, μπορείς να επιλέξεις ως μνήμη τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389), για να καταλήξεις ζητιάνος των Ευρω- Γερμανών και του ΝΑΤΟ!

H κόκκινη Ρόζα

dummy2

Ως προς το Εθνικό ζήτημα, ένα θέμα που την απασχολούσε και ευρύτερα ως προερχόμενη από την κέντρο-ανατολική Ευρώπη, όπου υπήρχε έντονη ανάμειξη λαών και εθνικιστικών κηρυγμάτων, το αντιμετώπιζε πάντα όχι ως «φυσικό δικαίωμα» αλλά αναλογιζόμενη τις συγκεκριμένες οικονομικο-κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες δυνατότητας ύπαρξης κρατικής υπόστασης και ανεξάρτητα από την δημοκρατική κατοχύρωση όλων των εθνοτικών ταυτοτήτων. Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόταξη από τους μπολσεβίκους αυτού «που ονομάζουν: δικαίωμα των εθνών για την αυτοδιάθεσή τους … μέχρι και του αποχωρισμού ως κράτους από τη Ρωσία» την βρίσκει ριζικά αντίθετη. Το χαρακτηρίζει «Δούρειο Ίππο» ενός «πολιτικού καιροσκοπισμού» ο οποίος υπονομεύει τη σοσιαλιστική διεθνιστική προοπτική της Επανάστασης, αδυνατίζει την ενότητα και δυναμική του προλεταριάτου των διαφόρων εθνοτήτων που συναποτελούν την Ρωσία, οδηγεί σε εσωτερικές αντιθέσεις, ακόμη και ένοπλες συγκρούσεις, και καταλήγει μέσα από μια «κούφια φρασεολογία και έναν μικροαστικό μυστικισμό» στην κυριαρχία της αστικής τάξης κάθε εθνότητας και τελικά στον εθνικισμό «ως όργανο αντεπαναστατικής πολιτικής».

Πηγή

Angst für Deutschland

Alexander Gauland, a leader of the Alternative für Deutschland; illustration by Wilfried Kahrs from qpress.de, a German left-wing satirical blog run by Kahrs

The Alternative scores best in what we still loosely call East Germany, that is, the territory of the former German Democratic Republic. There is a striking inverse correlation between the number of immigrants (or people of migrant origin) in an area and the populist vote: East Germany has the fewest immigrants and the most AfD voters. As one participant in a demonstration organized by the far right, xenophobic movement Pegida (the initials stand for Patriotic Europeans Against the Islamization of the West) told a reporter: “In Saxony today there are hardly any immigrants, but there is a danger of the Islamization of Germany in fifty or a hundred years.” An urgent matter, then.

Πηγή

Οἱ Λωτοφάγοι τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν

Χρονογραφίες

Πηγή

Το πρώτο “χειρουργείο” περιελάμβανε την αφαίρεση από τα Αρχαία Προσανατολισμού στη Β’ Λυκείου των έργων Υπερ Ροδίων Ελευθερίας του Δημοσθένη και το Περί Ειρήνης του Ισοκράτη. Στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των μελλούμενων εκπαιδευτικών μας υπολείπεται και πάλι -κατά την κρίση των εκπαιδευτικών ινστρουκτόρων- ένας λογογράφος του διαμετρήματος του Δημοσθένη με την ωδή του στα δημοκρατικά ήθη. 

Επακολούθημα, αποτέλεσε η αρχική προ διετίας κατάργηση των Λατινικών στη Β’ Λυκείου και η ταυτόχρονη συνακόλουθη σύμπτυξη τους σε ένα μάθημα κοπτοραπτικής στη Γ’ Λυκείου και μόνο, μονολιθικό, αγαλματοποιημένο εδώ και είκοσι χρόνια στην ίδια διδακτέα ύλη δίχως εισαγωγικές παραπομπές, δίχως καμία προσέγγιση ουσίας με το κλασσικό ουμανισμό.

Έπονταν το ψαλίδισμα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στην τάξη των τελειόφοιτων από την εξεταστέα ύλη. Περίττευαν βλέπετε κέιμενα του Σολωμού, του Βιζηυνού, του Παπαδιαμάντη, του Ιωάννου

Ακροτελεύτια κίνηση που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων αφορούσε την αφαίρεση του Ποντιακού Ζητήματος από την εξεταστέα ύλη της Ιστορίας Προσανατολισμού…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 103 επιπλέον λέξεις

Στο νεκρό δάσος

katsaros1

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ

Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
Ανάβω τα χλωμά φανάρια στους δρόμους
προσπαθώ ν’ αναστήσω.
Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
σε μυστικές συνεδριάσεις
το ονόματα που οδήγησαν
όλα δολοφονούνται.
Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται χειραψίες
φρικτά υπομνήματα
παρευρίσκονται στις γιορτές υποκλίνονται –
Τώρα πεθαίνουν.
Ω Ρόζα Λουξεμπουργκ Λένιν ποιητές.
Ω Τέλμαν Τάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυικά πρόσωπα
ελάτε.
Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν ερωτιάρες γάτες
πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας
μας περιπαίζουν.
Εγώ έχω μέσα στη θύμηση μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες με τη φωτιά κρατώντας τη
μεγάλη ταμπέλα
«Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ».
Έχω στη θύμηση μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Μαγιακόφσκυ που πυροβολούσε τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.
Πως βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά
ο Κος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Κος πρέσβυς;
Και τώρα τι πρέπει να γίνει
σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;
πως θα ξαναβαφτισουμε τις πυρκαγιές
«Ελευθερία», «ισότητα», «εξουσία»;
[Στο Νεκρό Δάσος- Κατά Σαδδουκαίων, Μ. Κατσαρός]